Δεν εξανθρωπίσατε τα ζώα απανθρωποποιήσατε τον άνθρωπο. Δεν κάνατε τα ζώα οικογένεια. Κάνατε την οικογένεια περιττή.
Και το κράτος παρακολουθεί σιωπηλό γιατί η παραφροσύνη όταν μαζικοποιείται, παύει να θεωρείται πρόβλημα.
«Πώς να καταλάβουν ότι το παιδί σου είναι τετράποδο και χνουδωτό;»
Από πότε στην ελλάδα τα σκυλιά τα θεωρούνε παιδιά;
Όχι, το πρόβλημα δεν είναι η λεζάντα.
Το πρόβλημα είναι ότι ειπώθηκε δημόσια και πέρασε σαν κάτι χαριτωμένο, φυσιολογικό, κοινωνικά αποδεκτό.
Σε μια χώρα όπου υποτίθεται ότι υπάρχει κράτος, θεσμοί και στοιχειώδης έννοια κοινωνικής τάξης, δηλώνεις ότι το “παιδί” σου είναι ζώο και κανείς δεν αναρωτιέται αν αυτό είναι δείγμα συναισθηματικής διαταραχής ή κοινωνικής παρακμής.
Είναι άραγε λογικό;
Είναι ηθικό;
Είναι υγιές;
Ή απλώς έχουμε φτάσει στο σημείο όπου η στρέβλωση βαφτίζεται ευαισθησία και η αντικατάσταση του ανθρώπου από το κατοικίδιο θεωρείται πρόοδος;
Και το κράτος;
Άφαντο. Όχι γιατί δεν βλέπει αλλά γιατί συμφωνεί σιωπηλά.
Γιατί όταν η παράνοια γίνεται πλειοψηφία, παύει να διώκεται και αρχίζει να προστατεύεται.
Δεν είναι αστείο.
Είναι σύμπτωμα κοινωνίας που έχασε το μέτρο και χειροκροτά την απώλειά του.
Στο δρόμο ή σε πάρκα βλέπω περισσότερα σκυλιά να συνοδεύονται για να κάνουν τις ανάγκες τους και να λερώσουν πλατείες, πάρκα, πεζοδρόμια, παρά παιδιά!!!
Η κοινωνική παρακμή μετριέται πλέον σε λουράκια και χνουδωτές “οικογένειες»
Κάποτε ντρεπόσουν να πεις ότι δεν έκανες οικογένεια. Τώρα το διαφημίζεις με φίλτρα και καρδούλες.
