Ο χρόνος, σκέφτομαι, ίσως είναι μια αργοπορημένη τιμωρία. Άνοιξε το παράθυρο κι αφουγκράσου το αιώνιο παράπονο του κόσμου.
450€ ενοίκιο
120€ ρεύμα (570)
120€ θέρμανση (690)
180€ βενζίνη (870)
50€ τηλέφωνα/ίντερνετ (920)
80€ ασφάλεια/service αυτοκινήτου (1000)
3 γεύματα των ~6€ = 540€ (1540)
150€ σούπερ μάρκετ (1690)
Έφτασες περίπου τα 1.700€/μήνα απλά για να καλύπτεις τα βασικά και να πηγαίνεις στη δουλειά.
Και δεν έχεις ντυθεί.
Δεν έχεις πάρει έναν καφέ στο χέρι.
Δεν έχεις βγει για ένα σινεμά ή ένα ποτό.
Δεν έχεις αγοράσει ένα βιβλίο.
Δεν έχεις πάρει ένα δώρο σε άνθρωπό σου.
Δεν έχεις περάσει από γιατρό ή φαρμακείο.
Δεν έχεις φύγει ούτε μια μέρα διακοπές.
Δεν μπήκαν παιδιά ή κατοικίδια στο πλάνο γιατί τότε το βάρος μεγαλώνει κι άλλο.
Δεν μπήκαν απρόοπτα στο σπίτι.
Δεν μπήκαν στόχοι, εκπαίδευση, δραστηριότητες.
Μπήκε μόνο η καθημερινότητα: δουλειά και επιβίωση.
Και κάπου εκεί, μέσα στην πίεση, συνεχίζεις να ελπίζεις σε υποσχέσεις για μια ζωή που ακόμα περιμένεις.
Πόσες δουλειές να κάνουμε;
Και πότε να κοιμηθούμε, να ξεκουραστούμε να έχουμε κοινωνική ζωή;
Θυμώνω δεν σου το κρύβω.
Θυμώνω γιατί περνάνε τα χρόνια και μαζί τους τα όνειρα και οι ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο που δεν βλέπουμε να έρχεται. Στο όνομα της δημοκρατίας τους έκαναν τα μεγαλύτερα εγκλήματα.
Δεν ελπίζω σε κανένα πολιτικό κόμμα, γιατί έχουν αποδείξει πως νοιάζονται περισσότερο για την καρέκλα και πόσα εκατομμύρια ευρώ θα έχουν στο δικό τους λογαριασμό και όχι στο πως θα ζήσουμε εμείς οι Έλληνες.
Οι τιμές είναι ενδεικτικές. Μην αρχίσετε που βρήκες αυτά τα νούμερα κλπ. Κρατήστε την κεντρική ιδέα .