Σε μια κίνηση που επιβεβαιώνει την εμμονή της αμαρτωλής κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας στην πλήρη αποποίηση της δημόσιας περιουσίας, το Υπερταμείο άναψε το «πράσινο φως» για το οριστικό ξεπούλημα και των τελευταίων 22 περιφερειακών αεροδρομίων της χώρας.
Με συνοπτικές διαδικασίες, υποδομές ζωτικής σημασίας για την εθνική συνδεσιμότητα και την ασφάλεια των ακριτικών περιοχών παραδίδονται σε ιδιωτικά συμφέροντα για τις επόμενες τέσσερις δεκαετίες.
Το «Πακέτο» της Εκποίησης
Η κυβέρνηση, πιστή στο δόγμα της παραχώρησης των πάντων, μετατρέπει τις πύλες εισόδου της χώρας σε ένα ενιαίο «cluster» προς εκμετάλλευση.
Από την Αλεξανδρούπολη και την Καστοριά μέχρι το Καστελόριζο, την Κάσο και τη Λήμνο, 22 αεροδρόμια παύουν να αποτελούν δημόσιο αγαθό υπό τη διαχείριση της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας (ΥΠΑ).
Τα αεροδρόμια που βγαίνουν στο «σφυρί»:
Βόρεια Ελλάδα: Αλεξανδρούπολη, Καστοριά, Κοζάνη.
Νησιωτική Ελλάδα: Αστυπάλαια, Ικαρία, Κάλυμνος, Κάρπαθος, Κάσος, Καστελόριζο, Κύθηρα, Λέρος, Λήμνος, Μήλος, Νάξος, Πάρος, Σητεία, Σκύρος, Σύρος, Χίος.
Ηπειρωτική Ελλάδα: Άραξος, Ιωάννινα, Νέα Αγχίαλος.
Τεσσερις Δεκαετίες Υπό Ιδιωτικό Έλεγχο
Η σύμβαση παραχώρησης, διάρκειας 40 ετών, ουσιαστικά δεσμεύει το μέλλον των τοπικών κοινωνιών και της εθνικής οικονομίας για σχεδόν μισό αιώνα. Ενώ η κυβέρνηση βαφτίζει την κίνηση αυτή ως «αξιοποίηση» και «αναβάθμιση», η πραγματικότητα πίσω από τις λέξεις είναι η απώλεια του κρατικού ελέγχου σε περιοχές στρατηγικής σημασίας.
Ο διαγωνισμός εκκινεί άμεσα, με τις προεπιλεγμένες εταιρείες να καλούνται να υποβάλουν τις προσφορές τους μέχρι τις 30 Ιουνίου 2026. Μια στρατιά συμβούλων (Eurobank, Doxiadis Associates, Your Legal Partners, DVLaw) έχει ήδη επιστρατευτεί για να φέρει εις πέρας τη διαδικασία μεταφοράς του δημόσιου πλούτου σε ιδιωτικά χέρια.
Ανάπτυξη για Ποιον;
Η ρητορική περί «ενίσχυσης της περιφερειακής ανάπτυξης» ηχεί κενή περιεχομένου για τους πολίτες που βλέπουν τις κρατικές υποδομές να συρρικνώνονται.
Μετά την παραχώρηση των 14 μεγάλων αεροδρομίων, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας σπεύδει να «ξεφορτωθεί» και τα υπόλοιπα, αδιαφορώντας για το αν η κερδοφορία των επενδυτών θα λειτουργήσει εις βάρος του κόστους μετακίνησης των νησιωτών και της ποιότητας των υπηρεσιών.
