Κάποια γεγονότα δεν επιτρέπεται να ξεθωριάζουν στην κοινωνική μνήμη. Όχι επειδή πρέπει να ζούμε συνεχώς στη θλίψη, αλλά επειδή υπάρχουν τραγωδίες που είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών του ελληνικού λαού.
Η πιο αθόρυβη, και βαθιά τραγωδία της Ελλάδας είναι ο διωγμός από το πολιτικό σύστημα εκατοντάδων χιλιάδων νέων Ελλήνων στο εξωτερικό.
Ένα φαινόμενο που αντιμετωπίζεται σχεδόν μοιρολατρικά, σαν μία φυσική εξέλιξη και όχι ως μία πολιτική και κοινωνική αποτυχία.
Μια τέτοια κοινωνία, όμως, είναι καταδικασμένη να ξαναζήσει τις τραγωδίες της. Και ίσως τελικά η μεγαλύτερη ήττα να μην προέρχεται από τις ίδιες τις τραγωδίες, αλλά από το πόσο γρήγορα συμβιβάζεται με αυτές και σκύβει το κεφάλι στο κόμμα και στους πολιτικούς γνωρίζοντας πολύ καλά τι έρχεται.