Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη. Και στην πολιτική, η παραφροσύνη αρχίζει τη στιγμή που η εξουσία χάνει την επαφή της με την πραγματικότητα.
Αφού τα έκαναν σκατά και απόσκατα, φαλίρισαν τα πάντα
και τα πάντα ρυθμίζονται ανεξέλεγκτα από τους βρώμικους κομματικούς μηχανισμούς, καλούν αυτούς που τους ξεβράκωσαν, ξεσπίτωσαν, που τα βγάζουν ίσα ίσα, ή ακόμη χειρότερο δεν τα βγάζουν πέρα, να ψάχνουν τα φτηνότερα, μήπως και σώσουν τη πείνα τους.
Καμαρώνουν αυτοί που τους ταΐζουμε και τους χρηματοδοτούμε εμείς και έχουν συνέχεια γεμάτο το στομάχι, και τα πάντα πληρωμένα.