Η εικόνα δείχνει την ακρόπολη με άδεια του υπουργείου πολιτισμού να έχει παραχωρηθεί σε γνωστό οικο μόδας να την κάνει πασαρέλα με τον παρθενώνα και τις καρυάτιδες για φόντο για φωτογράφιση και επίδειξη της νέας κολεξιόν του.
Μόνο ντροπή και αηδία νιώθεις για αυτή την κατάντια.
Αχ πατρίδα μου καημένη ποια κατάρα σε βαραίνει;
Στην Ελλάδα κυριαρχεί ένας αριστερός κρατικοδίαιτος παρασιτικός καπιταλισμός, όπου όλη η πολιτική εξουσία, και τα οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα συνυπάρχουν σε μια σχέση αμοιβαίου οφέλους, εις βάρος της χώρας και των υπολοίπων.
Με μεγάλους κερδισμένους τα κομματόσκυλα, τους κομματικούς οσφυοκάμπτες, και τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες.
Δώδεκα ώρες συζήτησης στη Βουλή, για να περάσει ένα νομοσχέδιο που ονομάζεται «διαχείριση», λέξη τόσο τεχνοκρατική, που σχεδόν ξεχνάς τι διαχειρίζεται.
Δεν διαχειρίζεται χαρτιά. Διαχειρίζεται ιστορία μάρμαρα και πέτρες που έχουν δει τρεις χιλιάδες χρόνια ανθρώπους να θάβουν τους νεκρούς τους, να προσεύχονται, να χάνουν πολέμους, να ερωτεύονται κάτω από τις ίδιες κολόνες.
Και τώρα, μια Ανώνυμη Εταιρεία θα εισπράττει γι’ αυτές για πενήντα χρόνια, με δικαίωμα ανανέωσης άλλα πενήντα 50+50, μια ζωή και κάτι, δύο γενιές που δεν θα γεννηθούν ποτέ, δεμένες σε ένα καταστατικό.
Θυμάμαι το Rijksmuseum ένα βροχερό απόγευμα του 2023, τα σχολεία να μπαίνουν δωρεάν, οι γέροι με τις κάρτες μέλους να κάθονται μπροστά στους πίνακες σαν να επισκέπτονται συγγενή. Εκεί κατάλαβα κάτι που εδώ δεν το λέμε φωναχτά: ότι η πρόσβαση σε ένα μνημείο δεν είναι υπηρεσία, είναι δικαίωμα ιθαγένειας.
Όχι με την έννοια του διαβατηρίου, αλλά με την έννοια του «ανήκω σε αυτή την ιστορία, άρα η ιστορία ανήκει και σε μένα».
Ό,τι κάνει τώρα αυτό το νομοσχέδιο είναι να μετατρέψει αυτό το ανήκειν σε συναλλαγή. Τριάντα ευρώ το εισιτήριο, και μετά να πληρώνεις και για την τουαλέτα.
Ο Debord είχε γράψει πως το θέαμα δεν είναι μια συλλογή εικόνων, είναι μια κοινωνική σχέση ανάμεσα σε ανθρώπους, διαμεσολαβημένη από εικόνες.
Το ιδιωτικό δείπνο μέσα στο Επταπύργιο ή Γεντί κουλέ, εκεί όπου βασανίστηκαν άνθρωποι, δεν είναι απλώς κακόγουστο. Είναι η στιγμή που η μνήμη γίνεται σκηνικό, το μαρτύριο γίνεται ατμόσφαιρα, το «αυθεντικό» γίνεται προϊόν πολυτελείας ακριβώς επειδή δεν είναι πια προσβάσιμο σε όλους γιατί η αποκλειστικότητα είναι το μόνο πράγμα που πουλάει πραγματικά ακριβά σε αυτή την αγορά.
Η Μενδώνη στην τελευταία θητεία της επιμένει: η κυριότητα παραμένει δημόσια, λέει, τελεία και παύλα.
Και τυπικά έχει δίκιο αφού κανείς δεν πουλάει την Ακρόπολη σαν οικόπεδο.
Αλλά η ιδιοκτησία δεν είναι το μόνο πράγμα που μπορεί κανείς να σου αφαιρέσει. Μπορούν να σου αφήσουν το όνομα και να σου πάρουν τη χρήση.
Όταν το μνημείο μπαίνει σε καθεστώς απόδοσης εσόδων, χάνει κάτι πιο λεπτό από την κυριότητα χάνει την αύρα του ως μοναδικού, μη ανταλλάξιμου πράγματος, και γίνεται σειρά τιμολογιακών κλιμακίων: κανονικό εισιτήριο, μειωμένο (που καταργήθηκε), VIP εμπειρία των 5.000 ευρώ.
Και ποιος μένει έξω, όταν η πρόσβαση κοστολογείται με αυτόν τον τρόπο; Όχι με νόμο, όχι με απαγόρευση, με τιμή.
Το ζήτημα δεν είναι ποιος έχει δικαίωμα να μπει, είναι ποιος «μετέχει στο αισθητό», ποιος θεωρείται εξ ορισμού αποδέκτης αυτής της κληρονομιάς και ποιος απλώς τη διασχίζει σαν τουρίστας που μπορεί να πληρώσει. Η γιαγιά της φίλης μου δεν είχε ποτέ 30 ευρώ να δώσει σε μια Κυριακή για να δει κάτι που, τεχνικά, της ανήκε όσο και σε μένα.
Δεν ξέρω αν αυτό το νομοσχέδιο θα ανατραπεί, ή αν σε πέντε χρόνια θα το θεωρούμε αυτονόητο, όπως έγινε με τόσα άλλα.
Ξέρω μόνο ότι κάθε φορά που μια χώρα αποφασίζει να μετρήσει τη μνήμη της σε έσοδα, κάτι χάνεται που δεν επιστρέφει με νόμο διόρθωσης.
Η κυριότητα μπορεί να μείνει «ακέραιη στο ελληνικό Δημόσιο».
Η σχέση μας μαζί της, όχι.
Μια ιδιωτική ΑΕ θα έχει τη διαχείριση, ή μάλλον θα κάνει το deal, όλης της κινητής και ακίνητης περιουσίας του Υπουργείου Πολιτισμού για 50 + 50 χρόνια. Αηδία, οργή και σιχασιά.
Τι μας συμβαίνει; Πώς το ανεχόμαστε όλο αυτό; Μας αξίζει να μας φτύνουν και οι πέτρες. Αυτή η άθλια χώρα δεν έχει σωσμό. Ούτε εμείς που αποδεχόμαστε στην πράξη αυτές τις αθλιότητες.
Μια καλοκαιρινή μέρα λοιπόν, στη διάρκεια της Αγγλογαλλικής Κατοχής, και συγκεκριμένα το 1854, ο υπουργός στρατιωτικών Καλλέργης για να ευχαριστήσει τους «συμμάχους μας», που ειχαν καταλάβει την Αθήνα και τον Πειραιά, έστησε ένα τραπέζωμα πάνω στην Ακρόπολη. Τύφλα να χουν τα βλάχικα της Βαρης . Στην ταβερνα που μετέτρεψαν την Ακρόπολη «Η Σοφή Αθηνά» στήθηκαν σουβλες για αρνιά και γουρουνοπούλες, αλλά και για φιλετα Wellington και filet mignon, για να μη μας πουν τριτοδευτερους.
Κι επειδή τσιμπούσι χωρίς μουσική δεν γίνεται, ήταν παρούσα και μια στρατιωτική μπάντα. Επαιξε τσάμικα για να ανεμίσει η ελληνική λεβεντιά της φουστανέλας και ευρωπαϊκά βαλσάκια για να τιμήσουμε τους φιλοξενούμενους,
Σύμφωναμε το ρεπορταζ των εφημερίδων της εποχής, «Τα φαγητά, οι οίνοι, τα γλυκίσματα, εν ενί λόγω άπαντα τα εδέσματα υπήρχαν εκλεκτά και σπάνια. Η Δημαρχία προσήνεγκε 1000 οκάδας δαδιού δια φανούς, οίτινες την νύκτα εφώτιζον άπασαν την πόλη του Κέκροπος».
Y/1 Στον «Δράκο» του Κούνδουρου μια συμμορία αρχαιοκάπηλων ετοιμαζεται να πουλήσει σε έναν Αμερικάνο τους στύλους του Ολυμπίου Διός και κομμάτια από την Ακρόπολη. Ο πιο ευαίσθητος της παρεας διαφωνεί. «Δεν γινεται. Αυτά είναι η ιστορία μας, ο πολιτισμός μας». Και ο κυνικός Θωμάς του απαντάει : «Αυτά εχουμε, αυτά δνουμε».
Υ/Γ2 Η Μενδώνη 172 χρόνι;α μετα έρχεται δευτερη ως προς τον Καλλέργη και τριτη ως προς τον Θωμα, , αλλά είναι σαφως καλυτερη dealer γιατί το πωλητήριο του Πολιτισμού αφορά όλη την ελληνική επικράτεια . Το catering για τους αριστοκρατες στους αρχαιολογικούς χωρους και τα μνημεια θα αναλαβει η Μεγαλη Βρετανία του Λασκαρίδη (δεν τον κάλεσε τζάμπα προχθες ο Τασουλας) και τα μικρογευματα ο Γρηγόρης..
Η φωτό από χαρακτικό Αγγλου προσκεκλημένου.
~.~.~.~
Υ.Γ.: Το Υπουργείο Πολιτισμού το 1979 αποφάσισε να στείλει στο εξωτερικό κάποια εκθεματα από το Μουσείο Ηρακλειου για συμμετοχή σε κάποια έκθεση.
Χιλιάδες πολίτες κατέβηκαν στους δρόμους και συγκεντρώθηκαν γύρω από το Αρχαιολογικό Μουσείο, σχηματίζοντας ανθρώπινες αλυσίδες και στήνοντας περιφρούρηση, ώστε να αποτρέψουν οποιαδήποτε προσπάθεια απομάκρυνσης ή συσκευασίας των εκθεμάτων.
Η παλλαϊκή αυτή κινητοποίηση πέτυχε τελικά τον σκοπό της, αναγκάζοντας την κυβέρνηση να κάνει πίσω και αποτελώντας μια σπάνια περίπτωση όπου η αντίδραση της κοινωνικής βάσης ακύρωσε στην πράξη κρατικούς σχεδιασμούς.
ΥΓ. Από Σεπτέμβριο, λέει, έρχονται κι άλλες δικογραφίες.
Πολύ σοβαρότερες, λέει.
Εγώ όμως δεν τα πιστεύω όλα αυτά. Η κυβέρνηση μας είναι καθαρή. Πεντακάθαρη.
Και την πάνε για “ανακύκλωση”…
Σε λίγο με έναν νόμο και ένα άρθρο θα στείλουν και τα παιδιά μας στην ανακύκλωση, νομίζουν πως του ανήκουν όλα και όλοι οι έλληνες...
Αν δεν καταλαβαίνουμε ότι έχουμε μονοκομματική βουλή επτά κομμάτων είμαστε άξιοι της μοίρας μας και πανηγυρίζει η κυβέρνηση! Γελώντας με τη βλακεία μας...