Είδαμε την μετά τυμπάνων προαναγγελθείσα από καιρό ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν «Οδύσσεια»…
Τώρα, τι θα πει την «είδαμε»; Χαμένοι κάπου μεταξύ βαθύ χασμουρητού, ανάμεσα στην αναζήτηση των νοημάτων που εξέπεμπε το Αμερικανικό Όνειρο που φεύγει και τρομάζει τους υπνωτιστές των λαών και κάπου μεταξύ αργεντίνικων ιαχών και οιμωγών αγγλικών, ε, πασχίσαμε να παρακολουθήσουμε- μέχρι τέλους- το έπος του ταλασίφρονα Νόλαν…
Άγγλος ο σκηνοθέτης που άρπαξε την «Οδύσσεια» και την έκαμε δική του (το «δική του» ερμηνεύστε το με όποια έννοια κι αν θέλετε) και από τον Όμηρο κράτησε μόνο τον τίτλο, το περιτύλιγμα και πέταξε την ουσία, όπως πέταξαν οι συμπατριώτες του, οι Άγγλοι, την ευκαιρία να γυρίσουν σπίτι με τον Χρυσό Κορμό του Μουντιάλ…
Τι να την κάνεις την ουσία, τελικά, όταν έχεις αποθεωθεί για ασημαντότητες;
Νίκος Τζιανίδης
Από την εφημερίδα ΈΘΝΟΣ