Εσπασε το αυγό του φιδιού
Γιατί ο Κομμουνισμός στην Ελλάδα πρέπει να πάει εκεί που ανήκει: στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας
Ο κομμουνισμός στην Ελλάδα είναι σαν εκείνο τον ανεπιθύμητο συγγενή που εμφανίζεται απρόσκλητος στις οικογενειακές γιορτές, κάθεται στην καλύτερη θέση, τρώει τα πάντα από το τραπέζι και μετά σε κατηγορεί ότι… δεν τον τάισες.
Εμφανίστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα, ντυμένος με ρούχα «λαϊκής απελευθέρωσης» και υποσχέσεις κοινωνικής δικαιοσύνης. Μόνο που, όπως απέδειξε η Ιστορία, κάτω από την κόκκινη σημαία κρυβόταν μια ιδεολογία που καταργεί ό,τι κάνει μια κοινωνία ανθρώπινη: οικογένεια, πίστη, ελευθερία, ακόμα και την ίδια την ατομική σκέψη.
Δεν είναι θεωρία συνομωσίας· είναι ιστορικό αρχείο.
Από την ΟΠΛΑ τον δολοφόνων του ΚΚΕ της Κατοχής που «ξεκαθάριζε» με τσεκούρια όποιον δεν ευθυγραμμιζόταν, μέχρι το Παιδομάζωμα του συμμοριτοπολέμου, όπου χιλιάδες παιδιά βρέθηκαν μακριά από τις οικογένειές τους «για το καλό τους». Κι αν τολμήσεις να αναφερθείς σε αυτά σήμερα, θα σου πουν ότι «ήταν λάθη της εποχής» ή ότι η δεξιά προπαγάνδα τα παραφούσκωσε. Σαν να λες ότι η φωτιά που καίει το σπίτι σου είναι απλά… διακοσμητικό τζάκι.
Ο κομμουνισμός είναι πρωταθλητής στο marketing της ουτοπίας. Τάζει ισότητα, αλλά στην πράξη μοιράζει φτώχεια. Τάζει ελευθερία, αλλά σε κλειδώνει στο συλλογικό μαντρί. Τάζει κοινωνική πρόοδο, αλλά το μόνο που προοδεύει είναι η καταστολή κάθε διαφωνίας.
Από τη Σοβιετική Ένωση ως την Καμπότζη και την Κούβα, οι «λαϊκοί παράδεισοι» έγιναν εργοστάσια φόβου, λογοκρισίας και αίματος.
Και όμως, στην Ελλάδα του 2026, το ΚΚΕ κυκλοφορεί ανενόχλητο, σαν να είναι ένα ακόμα «απλό» κόμμα, επειδή το Σύνταγμα προστατεύει την πολιτική έκφραση — ακόμη κι αν αυτή η έκφραση έχει ιστορικό καταστροφών.
Οι υποστηρικτές του θα σου πουν ότι «εδώ δεν είχαμε κομμουνιστικό καθεστώς, άρα δεν έχουμε λόγο να τον απαγορεύσουμε».
Μάλιστα. Δηλαδή, αν δεν πάθεις ποτέ εγκεφαλικό, δεν χρειάζεται να προσέχεις την υγεία σου. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται να ζήσει το απόλυτο κομμουνιστικό πείραμα για να καταλάβει ότι είναι δηλητήριο. Αρκεί να δει τι έπαθαν όσοι το δοκίμασαν.
Και μην ξεχνάμε: ο κομμουνισμός είναι ιδιοφυής στο να προσαρμόζεται.
Σήμερα δεν έρχεται με τρακτέρ και κόκκινα λάβαρα· φοράει κουστούμι, μιλάει για «κοινωνικά δικαιώματα» και «δικαιοσύνη για όλους», ενώ κρυφά σκάβει τα θεμέλια της ίδιας της δημοκρατίας που του δίνει βήμα. Είναι σαν τον λύκο με την προβιά του προβάτου, μόνο που εδώ το κοπάδι χειροκροτάει τον λύκο.
Η κατάργηση του κομμουνισμού στην Ελλάδα δεν είναι θέμα «ιδεολογικής καταπίεσης»· είναι θέμα πολιτικής υγιεινής. Όπως δεν αφήνεις τον καρκίνο να κάνει «διάλογο» με τα κύτταρά σου, έτσι δεν αφήνεις μια ιδεολογία που έχει στο ενεργητικό της εκατομμύρια νεκρούς, καταστραμμένες οικονομίες και διαλυμένες κοινωνίες να παριστάνει τον σωτήρα.
Η ιστορία δεν είναι μπουφές όπου διαλέγεις μόνο τα «ωραία» κομμάτια — η ιστορία του κομμουνισμού είναι ένα πιάτο που μυρίζει θάνατο και καταστροφή. Και είδη έχουμε ζήσει στην πράξη των κομμουνισμό με τους πλιάτσικολόγους του συμμοριτοπολέμου.
Στην Ελλάδα έχουμε ήδη αρκετά προβλήματα. Δεν χρειαζόμαστε μια ιδεολογία που, όπου κι αν εφαρμόστηκε, μετέτρεψε τον λαό σε πεινασμένη ουρά για συσσίτιο και τη χώρα σε κρανίου τόπο.
Ώρα να τελειώνουμε με τις ρομαντικές αυταπάτες και να στείλουμε τον κομμουνισμό εκεί που ανήκει: στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας, με το καπάκι καλά κλειστό.
Όταν η κουβέντα είναι για τον κομμουνισμό δεν βγαίνει άκρη, πάμε στη γνωστή συνταγή: πετάμε μέσα κατηγορίες για φασίστες Ναζί μπουκώματα, φωτιές, «πουλημένη Ελλάδα».
Ένα αριστερό πολιτικό μίξερ βρωμιάς που δουλεύει στο «τυφλό»: πετάς όλα τα υλικά, τα χτυπάς και λες «κάτι θα βγει». Μόνο που εδώ, με τους δολοφόνους του ελληνικού λαού αντί για επιχείρημα, βγήκε μια πολιτική "μπόχα" που ούτε γεύση έχει ούτε λογική.
Κίνημα Τυπογράφων. Δύναμη αντίστασης, διεκδίκησης και πάλης
Αναρτήσεις
