Σταθμοί Ενόπλων Δυνάμεων
Μετά το τέλος τού δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου, λόγω τής ελλείψεως επαρκούς δικτύου Ραδιοφωνικών Σταθμών εις την Ελλάδα και λόγω των επικρατουσών έκ τού συμμοριτοπολέμου συνθηκών, έδημιουργήθησαν αρκετοί Στρατιωτικοί Ραδιοφωνικοί Σταθμοί.
Οι εξ αυτών σήμερον έν λειτουργία αναφέρονται κατωτέρω.
Η τιμή τής εμπνεύσεως τής Ιδρύσεως Στρατιωτικού Ραδιοφωνικού Σταθμού και τής πραγματοποιήσεώς της οφείλεται εις τον Ταγματάρχην Σ.Ε.Μ. Ίωάννην Αύγέρην.
Ούτος, κατά το τέλος τού 1947 είχε την πρωτοβουλία και επέτυχε νά λάβει έγκρισιν των ανωτέρων του διά την όργάνωσιν, με πενιχρότατα μέσα, τού πρώτου Ελληνικού Στρατιωτικού Ραδιοφωνικού Σταθμού.
Ό Σταθμός ούτος ώνομάσθη «Ραδιοφωνικός Σταθμός 781 Λόχου Γενικών Μεταφορών» καί ελειτούργησεν έγκατεστημένος εις Αμπελοκήπους, πλησίον τής Σχολής Χωροφυλακής, από τού Μαΐου 1948 μέχρι τού Απριλίου 1950, με εξαιρετικήν επιτυχίαν,
Ό Σταθμός ούτος έξέπεμπεν είς βραχέα καί μεσαία κύματα. Και ό μεν πομπός βραχέων ήτο ισχύος 450 βατ, συχνότητος 6,5 -7,8 Μκ., με διαμόρφωσιν ανόδου της τελικής λυχνίας EIMAC 250 TH, κατασκευασθείς υπό τού Γ. Γιάπαππα. Ό πομπός μεσαίων κυμάτων άφ’ ετέρου ήτο ισχύος 60 βάτ, κατασκευής Κ. Βλαχογιάννη, και έλειτούργει έπί συχνότητος 1552 Χκ.
Ο Σταθμός τού «781 Λ.Γ.Μ.», κατόπιν διαταγής τού Γ.Ε.Σ., μετεφέρθη το 1950 εις Θεσσαλονίκη, στην έδραν τού Γ’ Σώματος Στρατού. Το Γενικόν Επιτελείον Στρατού διέταξε την τοιαύτην μετακίνησιν του διά την καλυτέραν αναπροσαρμογήν τού δικτύου των Ραδιοφωνικών Σταθμών των Ενόπλων Δυνάμεων και ίνα το Γ’ Σώμα Στρατού άποκτήση ίσχυρόν πομπόν διά την άρτιωτέραν εξυπηρέτησιν των Στρατιωτικών Μονάδων τής Βορείου Έλλάδος,
Η επιτυχία, τόσον τού άνωτέρω, όσον και όλων τών μετέπειτα Ιδρυθέντων Στρατιωτικών Ραδιοφωνικών Σταθμών, όφείλεται κυρίως είς τό ότι οί Σταθμοί τού Ε.Ι.Ρ., λόγω τών υποχρεώσεών των ώς επισήμων Σταθμών να μεταδίδουν πολλάκις τής ημέρας Δελτία Ειδήσεων, Ελληνικών και ξένων, κρατικάς άνακοινώσεις, ομιλίας κλπ., δεν ήτο δυνατόν νά μεταδίδουν συνεχώς πρόγραμμα ψυχαγωγικόν (έλαφράν μουσικήν, δημοτικά τραγούδια κ.λπ.), το οποίον ένδιαφέρει τήν πλειονότητα των ακροατών.
Αντιθέτως, οι Στρατιωτικοί Ραδιοφωνικοί Σταθμοί, μή έχοντες καμίαν τοιαύτην ύποχρέωσιν, δύνανται να μεταδίδουν σχεδόν συνεχώς πρόγραμμα τής άρεσκείας τών ακροατών.
Ούτω, λοιπόν, εξηγείται ή μεγάλη δημοτικότης των, καθώς και εκ του ότι οι Στρατιωτικοί Ραδιοφωνικοί Σταθμοί, οι λειτουργούντες εις τας επαρχίας, μεταδίδουν πρόγραμμα ειδικού διά την έπαρχίαν ενδιαφέροντος, μέ συμμετοχήν εντοπίων καλλιτεχνών, διανοουμένων κ.λπ., οι οποίοι μέ εύχαρίστησιν και ενδιαφέρον ακούονται από τούς εν τη περιοχή ταύτη ακροατάς τού Σταθμού.
Σημειωτέον ότι οι Σταθμοί “Ενόπλων Δυνάμεων ελειτούργησαν και λειτουργούν άνευ ουδεμιάς επιχορηγήσεως, συντηρούμενοι με δωρεάς και τας όλίγας εκ διαφημίσεων εισπράξεις και εξυπηρετούμενοι υπό στρατιωτικών και εθελοντών.
Στη σημερινή πλημμυρίδα των μέσων (ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, διαδίκτυο, κινητά τηλέφωνα) φαίνεται πολύ αστείο το ότι υπήρχε κάποτε ραδιοφωνικός σταθμός και μάλιστα ο μοναδικός, τον οποίο λειτουργούσε ο 781 Λόχος Γενικών Μεταφορών. Κι’ όμως, αυτό συνέβαινε πριν από περίπου 80 χρόνια.
Όμως αυτή η ειδησούλα με κέντρισε για ένα ταξίδι στο παρελθόν. Για μια βουτιά στις αναμνήσεις που ξαναγυρίζουνε όπως μας τραγούδησε η Δούκισσα, κάπου εκεί το 1967.
Μία απαραίτητη διευκρίνιση.
Η περιπλάνησή μας με την χρονοκάψουλα του Ιουλίου Βερν ή του Κύρου Γρανάζη, δεν θα αφορά πολιτικά ευρήματα του απολιθωμένου παρελθόντος, αλλά όμορφες μελαγχολικές πινελιές από ένα χθες που πέρασε μεν, άφησε όμως τη σφραγίδα του και δεν πρόκειται να ξαναγυρίσει. Αξίζει όμως να το θυμηθούμε οι παλιότεροι και να το μάθουν οι νεότεροι.
Πάμε λοιπόν και καλό μας ταξίδι:
Παγωτό, Γάλα, Πάγος
«Έβγα μικρέ να πάρεις ΕΒΓΑ».
Αυτό ήταν ένα από τα πρώτα διαφημιστικά σλόγκαν, που σημάδεψαν την παιδική μας ηλικία, τότε που φτωχόπαιδα παίζαμε με πάνινες μπάλες στα λασπωμένα σοκάκια της φτωχογειτονιάς, προσμένοντας τον εργάτη πατέρα μας να γυρίσει από τη φάμπρικα, που πήγαινε στις 5 το πρωί και γύριζε στις 10 το βράδυ αφού τα αφεντικά του πίνανε το αίμα…
Εεεεεεεεεεεε πρρρρρρρρ.
Ζητώ συγγνώμη. Παρασύρθηκα από το κλίμα της τότε εποχής.
Δεν το έχετε προσέξει κι εσείς; Όποια συνέντευξη «επωνύμου» ή «ανθυεπωνύμου» διαβάσετε έτσι δεν λέει; Έχετε δει κάποιο από αυτά τα αλαλάζοντα κύμβαλα να έχει γεννηθεί στο Παγκράτι ή στην Κυψέλη (την παλαιά Κυψέλη εννοώ, αυτή που περιέγραψε η Κική Δημουλά και επειδή τσίριξαν οι γνωστοί, την ξεπεριέγραψε…) ή στην Κηφισιά ή στην Εκάλη; Απαπαπαπα, που λέει και η εγγονούλα μου. Όλοι έχουν γεννηθεί στην Κοκκινιά (ποτέ Νίκαια), στο Δουργούτι (ποτέ Νέο Κόσμο), στον Ασύρματο (ποτέ κάτω από την Ακρόπολη), στο Κερατσίνι, στη Καισαριανή, στο Περιστέρι (όπως εγώ….) και σε άλλες δημοκρατικές δυνάμεις.
Σ’ αυτές λοιπόν τις στράτες, που έλεγε και ο αθάνατος Γιώργος Ζαμπέτας, κυκλοφορούσαν εκείνα τα χρόνια ο παγωτατζής, ο παγοπώλης και ο γαλατάς.
Ο παγωτατζής, περιέφερε την πραμάτεια του σ‘ ένα ιδιόρρυθμο τρίτροχο καροτσάκι, που το έσπρωχνε ο ίδιος. Αργότερα το καροτσάκι έγινε ποδοκίνητο, ύστερα έγινε μηχανοκίνητο και μετά μας άφησε χρόνους…
Δυό-τρείς ήταν τότε οι εταιρίες – όλες Ελληνικές παρακαλώ – παγωτών. Η πρώτη και καλύτερη η ΕΒΓΑ. Ακολουθούσε η ΑΣΤΥ, η ΑΣΠΡΟ και διάφορες άλλες μικροτέρου βεληνεκούς. Τα προϊόντα τους ήταν, στην αρχή, μόνον «ξυλάκια». Η κρέμα (1 δραχμή) και η σοκολάτα (1,5 δραχμή). Αργότερα εμφανίσθηκαν τα κυπελάκια που «στον πάτο είχαν βύσσινο» κατά τις εξαγγελίες του παγωτατζή.
Αναρτήσεις
