Τριάντα χρόνια έχουν περάσει από την κρίση των Ιμίων, μια από τις πιο φορτισμένες στιγμές της σύγχρονης ελληνοτουρκικής ιστορίας και μυαλό δεν έχουμε βάλει.
Ιανουάριος του 1996: Δύο βραχονησίδες στο Αιγαίο μετατρέπονται σε πεδίο διπλωματικής, στρατιωτικής και επικοινωνιακής σύγκρουσης, με την Ελλάδα και την Τουρκία ένα βήμα πριν την ένοπλη σύρραξη. Στο επίκεντρο, μια σημαία. Και πίσω από αυτήν, άνθρωποι.
Ο τότε δήμαρχος Καλύμνου και ο ιερέας του νησιού, συνοδευόμενοι από κατοίκους, υψώνουν την ελληνική σημαία στα Ίμια. Η πράξη τους δεν ήταν αποτέλεσμα σχεδίου, αλλά μια αυθόρμητη κίνηση που εξέφραζε την αγωνία και τον παλμό της τοπικής κοινωνίας.
Για κάποιους, ήταν πράξη πατριωτισμού. Για άλλους, μια επικίνδυνη συμβολική κλιμάκωση. Όπως και να ερμηνευτεί, εκείνη η στιγμή έγραψε Ιστορία.
Τριάντα χρόνια μετά, ο παπάς έχει αποσυρθεί από τη δημόσια συζήτηση. Συνέχισε για χρόνια το λειτούργημά του, μιλώντας ελάχιστα για τα γεγονότα. Όσοι τον γνώρισαν λένε πως ποτέ δεν ένιωσε «ήρωας». Θεωρούσε ότι έκανε το αυτονόητο. Η σημαία, για εκείνον, ήταν σύμβολο πίστης, όχι αντιπαράθεσης.
Ο δήμαρχος πλήρωσε βαρύ πολιτικό τίμημα. Βρέθηκε στο στόχαστρο, επικρίθηκε έντονα, αλλά ταυτόχρονα απέκτησε μια ξεχωριστή θέση στη συλλογική μνήμη της Καλύμνου. Αργότερα αποχώρησε από την ενεργό πολιτική ζωή, παραμένοντας, ωστόσο, μια φιγούρα που συνδέθηκε άρρηκτα με εκείνες τις δραματικές ημέρες.
Αναρτήσεις
