Σήμερα ο Θάνος Πλεύρης εμφανίζεται ως μέλος μιας κυβέρνησης που απαγορεύει κάθε συνάθροιση, πορεία ή υπαίθρια εκδήλωση για τη συμπλήρωση 30 χρόνων από την αποφράδα νύχτα των Ιμίων. Μια κυβέρνηση που αντιμετωπίζει τη μνήμη ενός εθνικού τραύματος ως πρόβλημα «δημόσιας τάξης», την ίδια ακριβώς στιγμή που επιτρέπει η ίδια επέτειος να «τιμάται» με συγκεντρώσεις αλλοδαπών, λαθρομεταναστών, χωρίς καμία ευαισθησία για τον συμβολισμό και τη συγκυρία.
Το 1996, ο Θάνος Πλεύρης όχι μόνο δεν καταδίκαζε τις πορείες για τα Ίμια, αλλά πρωτοστατούσε σε αυτές. Συμμετείχε ενεργά στις κινητοποιήσεις, τις ίδιες ακριβώς που σήμερα θεωρεί «επικίνδυνες» και άξιες απαγόρευσης. Και όχι απλώς συμμετείχε, αλλά βρισκόταν στην πρώτη γραμμή, με έντονο φανατισμό, στην καύση της τουρκικής σημαίας έξω από την τουρκική πρεσβεία. Αυτά δεν είναι ερμηνείες. Είναι γεγονότα. Οι φωτογραφίες υπάρχουν και δεν επιδέχονται αμφισβήτηση.Από την πολιτική εκμετάλλευση του πατριωτικού συναισθήματος των Ελλήνων, στη διαχείρισή του ως ενοχλητικού παράγοντα που πρέπει να φιμωθεί. Δεν πρόκειται για πολιτική ωρίμανση· πρόκειται για ωμό οπορτουνισμό.
Διότι άλλο η αλλαγή θέσεων με ειλικρίνεια και αυτοκριτική, και άλλο η πλήρης αναίρεση του παρελθόντος χωρίς καμία ανάληψη ευθύνης. Όταν κάποιος που χτίστηκε πολιτικά πάνω σε συγκεκριμένα σύμβολα και συγκρούσεις, έρχεται σήμερα να απαγορεύει εκείνους ακριβώς τους δρόμους και τις εκδηλώσεις, τότε δεν μιλάμε για συνέπεια αλλά για πολιτική υποκρισία.



