Χθες, Τρίτη, 7 Ιουλίου 2026, επιστρέφοντας στην Η Εφημερίδα των Συντακτών μετά λίγες μέρες άδειας, η "διοίκηση" της εταιρείας που εκδίδει την πρώην συνεταιριστική ΕφΣυν και εδώ και επτά μήνες ανήκει κατά 51% στον όμιλο Μελισσανίδη, μου ανακοίνωσε την απόλυτη μου. Έπειτα από 8 χρόνια ακριβώς.
Ήταν το "δώρο" της για τα 66α γενέθλιά μου. Μου έδωσε και το χαρτί της απόλυσης, με ημερομηνία 7/7- όλα σωστά υπολογισμένα, κανονικά και με τον νόμο, που λένε, ως προς την αποζημίωση-. "Ποιος είναι ο σπουδαίος λόγος για τον οποίο απολύουμε;" ρώτησα, επικαλούμενος τη συμφωνία πώλησης του 51% της ΕφΣυν, που εγγυόταν "απόλυση μόνο για σπουδαίο λόγο" (ακόμη περιμένουν να τον μάθουν οι ήδη απολυθέντες συνάδελφοι, Μάριος Διονέλλης, Τσακίρογλου Τάσος, Ποτούλα Μπουκουβάλα- εξαναγκασθείσα σε "οικειοθελή αποχώρηση"- Σπύρος Μανουσέλης, Γιώργος Δημητρακόπουλος, Κ. Καραγιαννίδης).
"Εχεις προκαλέσει μεγάλο κακό στην εφημερίδα", ήταν η απάντηση του CEO Σπύρου Κτενά και του Γενικού Διευθυντή της Εφημερίδας Σωτήρη Μανιάτη, Το "κακό" ήταν η καταγγελία του τελευταίου κρούσματος λογοκρισίας εις βάρος μου (βλέπε προηγούμενη ανάρτηση στο μπλογκ μου https://kibi-blog.blogspot.com/2026/06/blog-post_27.html) και η αναφορά μου στα πειθαρχικά συμβούλια της συνδικαλιστικής ένωσής μου ΕΣΗΕΑ για όλα τα εις βάρος μου κρούσματα λογοκρισίας το τελευταίο τετράμηνο, εν είδει "τιμωρίας" για τη συλλογική διαμαρτυρία 60 εργαζόμενων- συνεταιριστών της ΕφΣυν για τις προηγούμενες απολύσεις.
Πήρα το χαρτί της απόλυσης, επιφυλάχθηκα να το υπογράψω σε μια δυο μέρες, επέστρεψα στο γραφείο μου στην εφημερίδα και γνωστοποίησα την απόλυση στους συναδέλφους μου, η αλήθεια είναι ότι ελάχιστοι εξεπλάγησαν, μια κι ήταν γνώστες όλων όσα είχαν προηγηθεί.
Υστερα, κάθισα να δουλέψω πάνω σε κάποιες εκκρεμότητες επικείμενης ειδικής έκδοσης - το "Δόγμα Τραμπ και οι ρωγμές του"- που πρέπει να τυπωθεί σε 2 μέρες. Ανακάλυψα πως ήταν αδύνατο, καθώς χωρίς καν να έχω υπογράψει την απόλυσή μου, είχε κοπεί η πρόσβασή μου και στο editorial, το σύστημα επεξεργασίας κειμένων, επιλογής φωτογραφιών, σύνθεσης των σελίδων της εφημερίδας, και στο εταιρικό email, μέσω του οποίου επικοινωνούσα τα τελευταία οκτώ χρόνια με εκατοντάδες πηγές, επαφές, γραφεία τύπου, συνεργάτες, αναγνώστες. Ενα σεβαστό κομμάτι της επαγγελματικής, δημοσιογραφικής ιστορίας μου βρίσκεται εκεί, "κατασχεμένο" παράνομα και κατά παράβαση της νομοθεσίας για την Προστασία των Προσωπικών Δεδομένων (GDPR).
"Ετσι κάνει πάντα και για όλους ο όμιλος", μου απάντησε ο CEO, πιστεύοντας προφανώς πως η επίκληση του "ομίλου" (Μελισσανίδη), δίνει κάποιας μορφής νομιμοποίηση στην παρανομία. Για την απρέπεια, την άξεστη και προσβλητική εργοδοτική (δυστυχώς και αντι-συναδελφική!) συμπεριφορά σε βάρος ανθρώπων που έχουν προσφέρει λίγα, μέτρια ή πολλά σε μια εφημερίδα που για 13 χρόνια πέτυχε το ακατόρθωτο με "μόνους εργοδότες τους αναγνώστες της", δυστυχώς, δεν υπάρχει νομοθεσία που να απαγορεύει και να τιμωρεί αυτές τις συμπεριφορές.
Υποθέτω σήμερα ή αύριο, αν πάω να υπογράψω το χαρτί της απόλυσης, θα μου έχει κοπεί και η πρόσβαση στο κτίριο της εφημερίδας με την ηλεκτρονική κάρτα. Μάλλον θα χρειαστεί να μπω ως "επισκέπτης" για να πάρω τα πράγματά μου. Την ψηφιακή μνήμη μου, την αποθηκευμένη στον υπολογιστή που χρησιμοποιούσα επί 8 χρόνια, δεν ξέρω τι την περιμένει. Ελπίζω να μη χρειαστεί να επικαλεστώ τον νόμο για τα αυτονόητα.
Η "νέα εποχή" της ΕφΣυν προελαύνει με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Καταπάνω μας...
Το “Βασίλειο της Ακτής Κονδύλη”, όπου έχει εδώ κι έξι μήνες φυλακιστεί η ΕφΣυν, δεν σ’ αφήνει ν’ αγιάσεις ούτε να ησυχάσεις.
Ιδού λοιπόν τι συνέβη σήμερα, 9 Ιουλίου 2026, περι ώρα 4η απογευματινή.
Συνεννοήθηκα με τον υπεύθυνο προσωπικού του Ομίλου Μελισσανίδη (σ.σ. πουθενά στη συμφωνία πώλησης του 51% της ΕφΣυν δεν υπάρχει αναφορά για ένταξη σε “‘ομιλο”, αλλά τέσπα) να κατέβω στο Μέγαρο και να πάρω τα προσωπικά αντικείμενά μου όπως και τα ψηφιακά αρχεία μου τόσο από τον σκληρό δίσκο του υπολογιστή, όσο και από το εταιρικό μέιλ μου, από το οποίο αποκλείστηκα αιφνιδιαστικά προχθές, μια μόλις ώρα μετά την ανακοίνωση της απόλυσής μου.
(Η οποία, παρεμπιπτόντως, αν και είχα πεί ότι θα την υπογράψω αφού της ρίξω μια ματιά, μου εστάλη στο σπίτι με δικαστικό επιμελητή!
Τόση σπουδή, τόση βασύνη, τόση αγκούσα!)
https://mediatvnews.gr/2026/07/09/ο-φόβος-τρώει-τα-σωθικά-της-εφσυν/
Δυο 24ωρα έχουν περάσει κι ακόμα από την πλευρά της ΕΛΑΣ, αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχουμε δει κάποια αντίδραση για την απόλυση του Γιάννης Κιμπουρόπουλος, αλλά και για τις σοβαρές καταγγελίες του περί λογοκρισίας.
Ο Γιάννης δεν είναι απλά ένας αριστερός δημοσιογράφος. Έχει υπάρξει διευθυντής σύνταξης της ΕφΣυν κι έχει υπογράψει εμβληματικά ρεπορτάζ και πρωτοσέλιδα που "χρησιμοποιήθηκαν" για κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις της Αριστεράς. Έχει φιλοξενήσει ως διευθυντής της εφημερίδας κείμενα στελεχών της Αριστεράς.
Έχει συμβάλλει στη χάραξη αριστερής πολιτικής με την πένα του. Έχει υπάρξει πολλές φορές υποψήφιος με την παράταξη που επίσημα στηρίζει ο Σύριζα στην ΕΣΗΕΑ.
Αλήθεια, δεν αξίζει μια ανακοίνωση η απόλυση του;
Δεν αξίζει μια παρέμβαση;
Πολύ περισσότερο που η νέα ιδιοκτησία της ΕφΣυν δείχνει να έχει υιοθετήσει το νέο σχήμα του Α. Τσίπρα.
Δέχεται το νέο πολιτικό σχήμα να στηρίζεται από ΜΜΕ, όπου κυριαρχούν τέτοιες εργασιακές συνθήκες;
Αναρτήσεις
