Temu, Shein, Aliexpress:Τα τρία ευρώ φόρος για κάθε κατηγορία προϊόντων στα μικροδέματα.
Πώς οι Βρυξέλλες αποφάσισαν να προστατεύσουν μια βιομηχανία που δεν υπάρχει, βάζοντας τέλος στο ανταλλακτικό των πενήντα λεπτών
Του Μιχάλη Χαιρετάκη
Κάπου σε ένα γραφείο των Βρυξελλών, κάποιος άνοιξε ένα excel και ένιωσε ιδιοφυΐα για την ιδέα του. Είδε δισεκατομμύρια μικροδέματα να μπαίνουν κάθε χρόνο στην Ευρώπη και σκέφτηκε το πιο απλό πράγμα στον κόσμο. Βάζουμε 3 ευρώ πάνω στο καθένα, πολλαπλασιάζουμε, και ιδού τα έσοδα. Συγχαρητήρια. Ανακαλύψαμε τα μαθηματικά του δημοτικού. Στην πορεία όμως χάσαμε την οικονομία
Γιατί η αγορά δεν είναι ένα κελί σε ένα Excel. Δεν φορτώνεις τρία ευρώ σε ένα προϊόν και ο κόσμος συνεχίζει να αγοράζει τα ίδια πράγματα, με τον ίδιο ρυθμό, σαν να μη συνέβη τίποτα. Όταν το τέλος γίνεται μεγαλύτερο από την αξία του ίδιου του προϊόντος, δεν φορολογείς τη συναλλαγή. Την ακυρώνεις.
Από την 1η Ιουλίου 2026, με τον κανονισμό 2026/382, η Ευρωπαϊκή Ένωση κατάργησε τη δασμολογική ατέλεια που ίσχυε επί δεκαετίες για δέματα αξίας κάτω των 150 ευρώ και θέσπισε στη θέση της έναν πάγιο δασμό τριών ευρώ [1]. Και εδώ βρίσκεται το πρώτο ψέμα της απλότητας. Τα τρία ευρώ δεν είναι ανά δέμα. Είναι ανά κατηγορία εμπορεύματος μέσα στο δέμα, ανά δασμολογική κλάση [2].
Το ίδιο το Συμβούλιο δίνει το παράδειγμα με απίστευτη άνεση. Ένα δέμα με δύο παιχνίδια, ένα μάλλινο παλτό και τρία μπουκάλια σαμπουάν πληρώνει εννιά ευρώ, επειδή περιέχει τρεις διαφορετικές κατηγορίες [2]. Μεταφράστε το τώρα στην πραγματική ζωή. Ένα κινητό των πεντακοσίων ευρώ πάει στα πεντακόσια τρία και κανείς δεν το προσέχει. Αλλά ένα φάκελο επισκευής με ένα καλωδιάκι, ένα βύσμα και ένα πλαστικό κλιπ, τρία μικροαντικείμενα των λίγων λεπτών το καθένα, ξαφνικά χρεώνεται εννιά ευρώ σε δασμό, πριν καν μπουν τα μεταφορικά και ο ΦΠΑ.
Και για να μη νομίζει κανείς ότι εδώ τελειώνει η δημιουργικότητα, έρχεται και δεύτερο τέλος. Ένα τέλος διαχείρισης περίπου δύο ευρώ ανά δέμα, που αναμένεται να προστεθεί από τα τέλη του 2026 [5]. Δηλαδή για το ταπεινό ανταλλακτικό των πενήντα λεπτών, το τελικό κόστος εισόδου ξεκινά από πέντε έως εφτά ευρώ, πολλαπλάσιο της αξίας του. Και όλα αυτά είναι μεταβατικά. Μέχρι το 2028, όταν θα λειτουργήσει ο νέος τελωνειακός κόμβος δεδομένων, οπότε τα τρία ευρώ θα δώσουν τη θέση τους στους κανονικούς δασμολογικούς συντελεστές. Ένα ένδυμα εξήντα ευρώ, για παράδειγμα, με δασμό δώδεκα τοις εκατό θα πληρώνει επτά ευρώ και είκοσι, όχι τρία [9]. Η κατεύθυνση είναι μία και σαφής. Προς τα πάνω.
Ας είμαστε δίκαιοι, γιατί η κριτική έχει αξία μόνο όταν πρώτα αναγνωρίζει το πρόβλημα. Το πρόβλημα υπήρχε και ήταν υπαρκτό. Η παλιά ατέλεια είχε γίνει αυτοκινητόδρομος για μαζική φοροδιαφυγή και για προϊόντα χωρίς κανέναν ουσιαστικό έλεγχο ασφάλειας.
Οι αριθμοί είναι συντριπτικοί. Το 2024 μπήκαν στην Ένωση περίπου 4,6 δισεκατομμύρια δέματα αξίας κάτω των 150 ευρώ, με το 91 τοις εκατό να προέρχεται από την Κίνα [4]. Πάνω σε αυτόν τον όγκο χτίστηκε ένα ολόκληρο μοντέλο. Δηλωμένη αξία κάτω από το όριο, τεμαχισμός παραγγελιών σε μικρότερα δέματα, και είσοδος χωρίς δασμό.
Το αποτέλεσμα ήταν ένα πεδίο όπου ο ευρωπαίος έμπορος πλήρωνε και ο εισαγωγέας από τρίτη χώρα όχι.
Η ανισότητα δεν ήταν θεωρητική. Σύμφωνα με δημοσιευμένα στοιχεία, το 2022 πλατφόρμες όπως η Shein και η Temu δεν κατέβαλαν δασμούς εισαγωγής στην ΕΕ, ενώ ευρωπαϊκές αλυσίδες μόδας πλήρωναν εκατοντάδες εκατομμύρια σε δασμούς [8]. Ο πρόεδρος της αρμόδιας κοινοβουλευτικής επιτροπής εμπορίου παραδέχτηκε δημόσια ότι ο έλεγχος αυτού του όγκου ήταν πρακτικά ανέφικτος [8]. Άρα, ναι, κάτι έπρεπε να γίνει. Το ερώτημα δεν είναι αν έπρεπε να παρέμβει η Ευρώπη. Το ερώτημα είναι τι ακριβώς διάλεξε να κάνει, και ποιον τελικά τιμωρεί.
Το πρόβλημα με το πάγιο τέλος είναι ότι δεν κάνει διακρίσεις. Χτυπάει το ίδιο και το φθηνό και το ακριβό, και ακριβώς επειδή είναι σταθερό ποσό, γίνεται εξοντωτικό εκεί όπου το προϊόν είναι φθηνό. Το ακριβό προϊόν δεν το νιώθει καν. Το χρήσιμο μικροανταλλακτικό, το καλωδιάκι, η μικρή πλακέτα, το ειδικό βιδάκι, το flex, γίνονται ξαφνικά οικονομικά παράλογα.
Και εδώ είναι η μεγάλη παρανόηση. Δεν μιλάμε μόνο για τις ανοησίες του ενός ευρώ που αγόραζε κάποιος από βαρεμάρα. Μιλάμε για χιλιάδες μικρά, χρήσιμα πράγματα που στην Ευρώπη είτε δεν υπάρχουν καθόλου είτε πωλούνται δεκαπλάσια, επειδή έχουν περάσει από τρεις μεταπωλητές, δύο αποθήκες και έναν επίσημο διανομέα με την ανάλογη προσαύξηση. Οπότε το ερώτημα επιστρέφει αμείλικτο. Ποια ακριβώς παραγωγή προστατεύουμε;
Θα στηθεί άραγε στην Ευρώπη εργοστάσιο εκατομμυρίων για να παράγει ένα εξάρτημα των πενήντα λεπτών, με ευρωπαϊκό ενεργειακό κόστος, ευρωπαϊκούς μισθούς, ευρωπαϊκή γραφειοκρατία, ευρωπαϊκές πιστοποιήσεις και μια νέα οδηγία κάθε δεύτερο χρόνο που θα του αλλάζει πάλι τους κανόνες; Η ειλικρινής απάντηση είναι όχι. Και η πραγματικότητα το επιβεβαιώνει ήδη, με τρόπο σχεδόν σαρκαστικό.
Ο ίδιος ο κανονισμός δεν χτυπάει το κινέζικο προϊόν. Χτυπάει τη διαδρομή του. Γιατί ενώ το απευθείας δέμα από την Κίνα πληρώνει τρία ευρώ, το ίδιο ακριβώς προϊόν, αν έχει αποθηκευτεί πρώτα σε αποθήκη εντός της Ένωσης, χρεώνεται μόλις πενήντα λεπτά [6]. Καταλάβατε; Η Ευρώπη δεν έφτιαξε αντικίνητρο για το κινέζικο εμπόρευμα. Έφτιαξε κίνητρο για την κινέζικη αποθήκη μέσα στην Ευρώπη.
Και δεν είναι προφητεία, γιατί συμβαίνει ήδη. Η Shein άνοιξε τον Δεκέμβριο του 2025 κόμβο 740.000 τετραγωνικών μέτρων κοντά στο Βρότσλαβ της Πολωνίας, μέρος ενός επενδυτικού σχεδίου εκατοντάδων εκατομμυρίων για την Ευρώπη. Η Temu στοχεύει να εκτελεί το 80 τοις εκατό των ευρωπαϊκών παραγγελιών από δικές της αποθήκες εντός της Ένωσης, έχοντας ήδη στήσει δέκα [7]. Το ίδιο κινέζικο προϊόν θα μπαίνει μαζικά με κοντέινερ, θα κάθεται σε αποθήκη στην Πολωνία, στην Ουγγαρία, στη Γερμανία ή στην Τσεχία, και μετά θα πουλιέται με την ετικέτα του ευρωπαϊκού αποθέματος και της γρήγορης παράδοσης.
Δηλαδή ο καταναλωτής πάλι κινέζικο θα αγοράζει. Απλώς θα το αγοράζει ακριβότερα και με μία λέξη παραπάνω στη συσκευασία. Αν αυτό λέγεται βιομηχανική πολιτική, τότε και τα διόδια λέγονται αυτοκινητοβιομηχανία.
Και υπάρχει και μια δεύτερη αποθήκη, πιο μακριά. Η Τουρκία. Γιατί το ίδιο το τέλος των τριών ευρώ εξαιρεί ρητά τα εμπορεύματα που καλύπτονται από μέτρα τελωνειακής ένωσης, εφόσον περνούν από πλήρη διασάφηση και όχι από το απλοποιημένο καθεστώς [14]. Και η Τουρκία βρίσκεται σε τελωνειακή ένωση με την ΕΕ από το 1995. Ό,τι παράγεται εκεί, ή έχει μπει σε ελεύθερη κυκλοφορία με πιστοποιητικό A.TR, μπαίνει στην Ένωση χωρίς δασμό, τώρα και μετά το 2028.
Το συμπέρασμα είναι αστείο Κάθε μέτρο που ακριβαίνει το απευθείας κινέζικο δέμα κάνει πιο ελκυστική τη μετεγκατάσταση παραγωγής σε μια χώρα που είναι ήδη τεράστιος προμηθευτής της ευρωπαϊκής μόδας και είναι μέσα στην ίδια την τελωνειακή ένωση. Δεν πρόκειται να γίνεται δωρεάν γιατί το κινέζικο εμπόρευμα πρέπει πρώτα να εκτελωνιστεί στην Τουρκία και η απλή διαμετακόμιση δεν δίνει τουρκική προέλευση. Είναι όμως δομικό, μόνιμο πλεονέκτημα για ό,τι πραγματικά παράγεται εκεί, κυρίως στην ένδυση και την κλωστοϋφαντουργία.
Και για να μη μένει αμφιβολία ποιος φοβάται τι, την εξαίρεση από το μέτρο δεν τη ζήτησε η Κίνα. Τη ζήτησε η Τουρκία. Τουρκικές επιχειρηματικές οργανώσεις κάλεσαν τις Βρυξέλλες να εξαιρέσουν τη χώρα, επικαλούμενες ακριβώς την τελωνειακή ένωση και την ενσωμάτωση των αλυσίδων εφοδιασμού [15]. Την ίδια στιγμή, η ίδια η Άγκυρα κατάργησε από τον Φεβρουάριο του 2026 το δικό της απλοποιημένο καθεστώς για τα φθηνά εισαγόμενα δέματα [16], δείχνοντας ότι κανείς σοβαρός δεν αφήνει πια την πόρτα ανοιχτή στην πλημμύρα. Έτσι, ενώ η Ευρώπη προσπαθεί να προστατέψει μια παραγωγή που δεν έχει, το πιθανότερο είναι να δυναμώσει την παραγωγή που έχει ο γείτονας.
Το ακόμη πιο πικρό είναι ότι η ίδια Ευρώπη μιλάει ακούραστα για κυκλική οικονομία, για πράσινη μετάβαση και για δικαίωμα στην επισκευή. Και μετά πάει και ακριβαίνει ακριβώς αυτό που κάνει την επισκευή δυνατή, το μικρό, φθηνό, διαθέσιμο ανταλλακτικό. Αντί να αλλάξεις ένα εξάρτημα των πενήντα λεπτών, θα πετάξεις ολόκληρη τη συσκευή. Αλλά δεν πειράζει. Θα έχουμε σώσει την αγορά από το επικίνδυνο βυσματάκι.
Και εδώ το πρόβλημα ξεπερνά τα τρία ευρώ. Γιατί το τέλος στο μικροδέμα δεν είναι μια μεμονωμένη αστοχία. Είναι το σύμπτωμα μιας ολόκληρης κουλτούρας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει μετατραπεί σιγά σιγά σε μηχανή παραγωγής τελών, οδηγιών, εξαιρέσεων, πιστοποιήσεων και ευγενών σκοπών, που στο τέλος τα πληρώνει πάντα ο ίδιος άνθρωπος.
Στις Βρυξέλλες σχεδόν τα πάντα μπορούν να γίνουν πολιτική, αρκεί να υπάρχει η σωστή έκθεση, η σωστή επιτροπή, ο σωστός τίτλος και το κατάλληλο λόμπι. Και λόμπι δεν λείπουν. Στο επίσημο Μητρώο Διαφάνειας της ίδιας της Ένωσης είναι καταγεγραμμένοι πάνω από 12.000 εκπρόσωποι συμφερόντων, ενώ ακαδημαϊκές εκτιμήσεις ανεβάζουν τον πραγματικό αριθμό των λομπίστ που κινούνται στην πόλη κοντά στους 30.000, σχεδόν όσοι και οι υπάλληλοι της ίδιας της Επιτροπής [12]. Μετά την Ουάσιγκτον, οι Βρυξέλλες είναι η δεύτερη πυκνότερη συγκέντρωση ανθρώπων στον κόσμο που ζουν από το να επηρεάζουν αποφάσεις [12]. Και πού και πού, όπως έδειξε το σκάνδαλο του λεγόμενου Qatargate το 2022, η γραμμή ανάμεσα στην άσκηση επιρροής και στη διαφθορά γίνεται επικίνδυνα λεπτή [13].
Το εργαλείο είναι πάντα το ίδιο. Δεν χρειάζεται καν να πεις ότι βάζεις φόρο. Αρκεί να το ονομάσεις τέλος συμμόρφωσης, τέλος βιωσιμότητας, τέλος ιχνηλασιμότητας, τέλος ασφάλειας, τέλος πράσινης μετάβασης. Και ξαφνικά ο πολίτης πληρώνει άλλη μία φορά, για να νιώσει η γραφειοκρατία ηθικά ανώτερη.
Σήμερα είναι τρία ευρώ στο δέμα από την Κίνα. Δεν θα έπρεπε να μας εκπλήξει αν αύριο, με το σωστό λόμπι και τον σωστό τίτλο, δούμε ένα τέλος σε κάθε εισαγόμενο πλαστικό καπάκι στο όνομα των μικροπλαστικών, ή ένα τέλος κυκλικής ευθύνης σε κάθε μικρή πλακέτα, αισθητήρα και καλωδιάκι, στο όνομα των ηλεκτρονικών αποβλήτων. Όχι επειδή θα έχει λυθεί κάποιο πρόβλημα, αλλά επειδή κάποιος θα έχει βρει έναν ηθικά άψογο τίτλο για να προσθέσει άλλο ένα καπέλο. Και η ειρωνεία θα είναι πάντα η ίδια. Θα φορολογηθεί ακριβώς το εξάρτημα που θα σε γλίτωνε από το να πετάξεις ολόκληρη τη συσκευή.
Αυτό είναι το ευρωπαϊκό θέατρο του παραλόγου. Στο όνομα της λύσης, φορολογείται το ίδιο το εργαλείο της λύσης. Μιλούν για επισκευή και ακριβαίνουν τα ανταλλακτικά. Μιλούν για πράσινη μετάβαση και σπρώχνουν τον κόσμο να πετάει αντί να φτιάχνει. Μιλούν για προστασία του καταναλωτή και επιβαρύνουν τον φτωχότερο καταναλωτή. Μιλούν για παραγωγή στην Ευρώπη και κάνουν την Ευρώπη αφιλόξενη για όποιον θέλει πραγματικά να παράγει.
Και πάντα με τα ωραία λόγια. Κανείς δεν λέει ποτέ ότι βάζει χαράτσι, λένε ότι προστατεύουν την αγορά. Κανείς δεν λέει ότι ακριβαίνει το ανταλλακτικό, λένε ότι διασφαλίζουν τη συμμόρφωση. Κανείς δεν λέει ότι τιμωρεί τη μικρή αγορά, λένε ότι ενισχύουν την ανθεκτικότητα της εφοδιαστικής αλυσίδας. Στο τέλος αυτής της διαδρομής, η Ευρώπη κινδυνεύει να μείνει με τις πιο όμορφες λέξεις και τις πιο άδειες αποθήκες.
Γιατί άλλο η σοβαρή ρύθμιση και άλλο η μανία της ρύθμισης. Άλλο να προστατεύεις τον πολίτη και άλλο να τον κυνηγάς με ένα τέλος για κάθε μικρό πράγμα που χρειάζεται. Και άλλο να έχεις βιομηχανική πολιτική, και άλλο να περιμένεις από τα λόμπι και τα Excel των συμβούλων να σου ξαναχτίσουν μια παραγωγή που οι ίδιοι άφησαν να φύγει.
Και εδώ αξίζει μια σύγκριση, όχι για εντυπωσιασμό, αλλά για να φανεί η αίσθηση αναλογίας. Η ίδια Ένωση που έδειξε τόση δημοσιονομική ευαισθησία στο εξάρτημα των πενήντα λεπτών, είναι εξαιρετικά γενναιόδωρη όταν το θέμα γίνεται γεωπολιτικό.
Για την Ουκρανία λειτουργεί ο μηχανισμός στήριξης ύψους 50 δισεκατομμυρίων ευρώ για την περίοδο 2024 έως 2027 [10], ενώ η συνολική στήριξη της ΕΕ και των κρατών μελών από την αρχή του πολέμου έχει ξεπεράσει τα 200 δισεκατομμύρια, με το Συμβούλιο να αναφέρει 193,3 δισεκατομμύρια ήδη τον Φεβρουάριο του 2026 [11].
Και πριν αρχίσουν τα γνωστά, ας μιλήσουμε καθαρά. Η καταδίκη της ρωσικής εισβολής δεν σημαίνει λευκή επιταγή χωρίς ερώτηση, χωρίς πολιτικό απολογισμό, χωρίς πραγματικό έλεγχο. Άλλο η αλληλεγγύη σε έναν λαό που δέχεται επίθεση και άλλο η απουσία λογοδοσίας για το πού πηγαίνουν τα χρήματα. Το ζήτημα δεν είναι αν στηρίζεις. Είναι το θράσος της αντίθεσης. Δισεκατομμύρια που φεύγουν σαν νερό για πακέτα, μηχανισμούς, εγγυήσεις και μεγάλες στρατηγικές, και την ίδια ώρα τρία ευρώ καπέλο στον πολίτη που ψάχνει ένα ανταλλακτικό για να μην πετάξει μια συσκευή. Εκεί ξαφνικά θυμήθηκαν τη δημοσιονομική σοβαρότητα. Στο καλωδιάκι.
Το πρόβλημα της Ευρώπης δεν είναι ότι δεν ξέρει να φορολογεί. Αυτό το ξέρει άριστα. Το πρόβλημα είναι ότι έχει μπερδέψει τη φορολόγηση με τη στρατηγική. Θεωρεί ότι κάθε φορά που εισπράττει, χαράζει πολιτική. Δεν χαράζει. Απλώς εισπράττει.
Αν θέλεις πραγματικά παραγωγή, δεν βάζεις καπέλο στο τελικό προϊόν. Φτιάχνεις σταθερό περιβάλλον. Μειώνεις το κόστος ενέργειας. Κόβεις γραφειοκρατία. Δίνεις κίνητρα στη μικρή βιομηχανία. Στηρίζεις εμπράκτως την επισκευή. Χτίζεις αλυσίδες εφοδιασμού. Κάνεις την Ευρώπη τόπο όπου αξίζει να παράγεις. Όλα αυτά είναι δύσκολα, χρειάζονται χρόνια και δεν βγάζουν ωραίο δελτίο Τύπου. Το τέλος των τριών ευρώ, αντίθετα, βγάζει.
Γι' αυτό και η πιθανότερη κατάληξη είναι η εξής. Θα μειωθούν τα μικροδέματα από την Κίνα και κάποιοι θα πανηγυρίσουν. Θα ανακοινώσουν επιτυχία. Και θα έχουν δίκιο σε ένα μόνο σημείο. Μειώθηκαν όντως τα μικροδέματα.
Δεν μειώθηκε όμως η εξάρτηση από την Κίνα. Δεν αυξήθηκε η ευρωπαϊκή παραγωγή. Δεν έφθηνε τίποτα για τον πολίτη. Δεν έγινε η αγορά δικαιότερη. Απλώς άλλαξε η διαδρομή του ίδιου προϊόντος, μπήκε ένας ενδιάμεσος παραπάνω, και ανέβηκε η τελική τιμή. Πρώτα αφήσαμε την παραγωγή να φύγει. Μετά ανακαλύψαμε ότι εξαρτόμαστε από την Κίνα. Μετά τιμωρήσαμε τον καταναλωτή επειδή αγοράζει από την Κίνα. Και στο τέλος είπαμε ότι προστατεύουμε μια ευρωπαϊκή παραγωγή που δεν υπάρχει.
Πηγές
[1] Council of the EU / Regulation (EU) 2026/382, κατάργηση δασμολογικής ατέλειας για δέματα κάτω των 150 ευρώ, ισχύς από 1 Ιουλίου 2026. consilium.europa.eu, «EU action on the influx of small parcels».
[2] Consilium: πάγιος δασμός 3 ευρώ ανά κατηγορία εμπορεύματος, όχι ανά δέμα. Παράδειγμα: δέμα με δύο παιχνίδια, ένα μάλλινο παλτό και τρία σαμπουάν = 9 ευρώ (τρεις κατηγορίες).
[3] vatcalc.com / Consilium: μεταβατικός χαρακτήρας του μέτρου, εφαρμογή έως τον Ιούλιο 2028, μέχρι να τεθεί σε λειτουργία ο τελωνειακός κόμβος δεδομένων της ΕΕ.
[4] Ευρωπαϊκή Επιτροπή, μέσω Consilium: περίπου 4,6 δισ. δέματα ηλεκτρονικού εμπορίου αξίας κάτω των 150 ευρώ εισήχθησαν στην ΕΕ το 2024, με το 91% να προέρχεται από την Κίνα.
[5] vatcalc.com: πρόσθετο τέλος διαχείρισης περίπου 2 ευρώ ανά δέμα, αναμενόμενο περί τον Νοέμβριο 2026, παράλληλα με τον δασμό των 3 ευρώ.
[6] equalocean.com: προϊόντα ήδη αποθηκευμένα σε αποθήκη εντός ΕΕ χρεώνονται περίπου 0,50 ευρώ, έναντι 3 ευρώ για το απευθείας εισαγόμενο δέμα, δημιουργώντας κίνητρο εγχώριας αποθήκευσης.
[7] techtimes.com: η Shein άνοιξε κόμβο 740.000 τ.μ. κοντά στο Βρότσλαβ (Δεκ. 2025), η Temu στοχεύει στο 80% των ευρωπαϊκών παραγγελιών από 10 δικές της αποθήκες εντός ΕΕ.
[8] techtimes.com: αναφορές ότι το 2022 Shein και Temu δεν κατέβαλαν δασμούς εισαγωγής στην ΕΕ ενώ ευρωπαϊκές αλυσίδες μόδας πλήρωσαν εκατοντάδες εκατομμύρια. Ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής επιτροπής εμπορίου χαρακτήρισε τον έλεγχο του όγκου πρακτικά ανέφικτο.
[9] techtimes.com: μετά το 2028 εφαρμόζονται κανονικοί δασμολογικοί συντελεστές. Ένδυμα 60 ευρώ με δασμό 12% φτάνει στα 7,20 ευρώ, αντί 3.
[10] Ευρωπαϊκή Επιτροπή / Consilium: ο μηχανισμός στήριξης της Ουκρανίας (Ukraine Facility) παρέχει έως 50 δισ. ευρώ για την περίοδο 2024–2027 (33 δισ. δάνεια, 17 δισ. επιχορηγήσεις).
[11] Council of the EU (Φεβ. 2026): η ΕΕ και τα κράτη μέλη έχουν παράσχει 193,3 δισ. ευρώ στήριξη. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναφέρει πλέον συνολικά περί τα 200 έως 215 δισ. ευρώ.
[12] Μητρώο Διαφάνειας της ΕΕ (transparency-register.europa.eu): πάνω από 12.000 καταγεγραμμένοι εκπρόσωποι συμφερόντων. Ακαδημαϊκή ανάλυση (Frontiers in Political Science, 2024) εκτιμά τον πραγματικό αριθμό λομπίστ στη Βρυξέλλα κοντά στους 30.000, σχεδόν όσοι οι περίπου 32.000 υπάλληλοι της Επιτροπής, καθιστώντας την πόλη δεύτερη μετά την Ουάσιγκτον σε συγκέντρωση λομπίστ.
[13] Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο / EPRS: το σκάνδαλο διαφθοράς «Qatargate» (2022), με εμπλοκή ευρωβουλευτών, οδήγησε σε ψήφισμα του Κοινοβουλίου για αυστηρότερους κανόνες διαφάνειας και ακεραιότητας.
[14] Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Γεν. Διεύθυνση Φορολογίας και Τελωνειακής Ένωσης, οδηγία για το τέλος των 3 ευρώ (8 Ιουνίου 2026): εξαιρούνται τα αγαθά που επωφελούνται από προτιμησιακές συμφωνίες ή μέτρα τελωνειακής ένωσης, εφόσον ο ΦΠΑ δεν εισπράττεται μέσω IOSS και δηλώνονται με πλήρη διασάφηση (H1).
[15] Daily Sabah (Νοέμβριος 2025): τουρκικές επιχειρηματικές οργανώσεις ζήτησαν από την ΕΕ να εξαιρέσει την Τουρκία από την κατάργηση του ορίου de minimis, επικαλούμενες την τελωνειακή ένωση και την ενσωμάτωση των αλυσίδων εφοδιασμού.
[16] Turkish Minute (Ιανουάριος 2026): με προεδρικό διάταγμα (αρ. 10813), η Τουρκία καταργεί από την 1η Φεβρουαρίου 2026 το απλοποιημένο τελωνειακό καθεστώς για μη εμπορικά δέματα από το εξωτερικό.
Αναρτήσεις
