—
Επιτέλους.
Το περιμέναμε.
Μετά τα λιμάνια, τα τρένα, τα αεροδρόμια, το νερό, το ρεύμα, τα νοσοκομεία, τις παραλίες, τα δάση και την ίδια μας την υπομονή, ήρθε η ώρα να μπει και ο Παρθενώνας σε επιχειρηματικό σχέδιο.
Διότι τι είναι ένα πολιτιστικό μνημείο χωρίς διοικητικό συμβούλιο, εμπορική αξιοποίηση, χορηγικό πακέτο και έναν διευθύνοντα σύμβουλο;
Τίποτα. Ένα άχρηστο μάρμαρο. Μια πέτρα χωρίς επιχειρηματικό υπόδειγμα. Ένα μνημείο που κάθεται εκεί 2.500 χρόνια και δεν έχει αποδώσει ούτε μια σοβαρή πριμοδότηση σε κανέναν σύμβουλο στρατηγικής αξιοποίησης.
Ντροπή.
Ευτυχώς εμφανίστηκαν οι λακέδες του ιμπεριαλισμού, η λουμπεναριά της μπουρζουαζίας, τα τσιράκια των αρχικαπιταλιστών, οι γλείφτες του κεφαλαίου, οι μικροαστοί του κερατά και οι αιώνιοι σφουγγοκωλάριοι της εξουσίας, για να μας εξηγήσουν ότι τα μνημεία δεν είναι κοινή μνήμη, ιστορία, συλλογική ταυτότητα και παγκόσμια κληρονομιά. Είναι, λέει, «αναξιοποίητο περιουσιακό στοιχείο».
Ακούς εκεί, Δελφοί χωρίς επιχειρηματικό σχέδιο.
Ακούς εκεί, Επίδαυρος χωρίς προνομιούχες θέσεις, εταιρικό πακέτο «Αγαμέμνων Χρυσούν» και δυνατότητα φωτογράφισης στελεχών μπροστά στο αρχαίο θέατρο με σύνθημα ‘Ηγεσία διά της Τραγωδίας’
Και μετά θα σου πουν σοβαρά, με το ύφος βλαχομπαρόκ σάλιαγκα: «Μα δεν ιδιωτικοποιούμε τα μνημεία, απλώς τα εκσυγχρονίζουμε».
Βεβαίως. Όπως δεν πουλήσαμε τα τρένα, απλώς τα κάναμε πιο ευέλικτα μέχρι να συγκρουστούν. Όπως δεν διαλύσαμε τη δημόσια υγεία, απλώς τη βοηθήσαμε να αναπτύξει συνέργειες με τον θάνατο. Όπως δεν παραδώσαμε τις παραλίες, απλώς βάλαμε ξαπλώστρες μέχρι να μη φαίνεται η θάλασσα.
Έτσι και τώρα: δεν πουλάνε τον πολιτισμό. Απλώς του φοράνε τερματικό καρτών.
Η Ελλάδα, λέει, πρέπει να αξιοποιήσει την πολιτιστική της κληρονομιά. Σωστά. Διότι τόσους αιώνες τι έκανε ο Παρθενώνας; Καθόταν. Μάζευε τουρίστες, ποιητές, αρχαιολόγους, φιλοσόφους, ιστορικούς, μαθητές, επισκέπτες από όλο τον κόσμο, ανθρώπους που σήκωναν το κεφάλι και ένιωθαν κάτι πέρα από την αγορά.
Απαράδεκτο. Μη παραγωγικό. Πολύ λίγη εμπορική επιθετικότητα.
Χρειάζεται επιτέλους να μπει τάξη.
Να γίνει η Ακρόπολη Ανώνυμη Εταιρεία. Να μπει γραμμωτός κώδικας στις Καρυάτιδες. Να περάσει ο Ερμής στο ηλεκτρονικό εμπόριο. Να βγει ο Δίας σε μηνιαία συνδρομή.
Και φυσικά, να μπει χορηγός.
«Η Ακρόπολη, σε συνεργασία με την Ιερά Κονόμα Πολιτιστικών Πόρων. Ανεβείτε στον βράχο, κατεβείτε οικονομικά ελαφρύτεροι».
«Ο ναός του Ποσειδώνα στο Σούνιο, με χορηγό την Ξαπλώστρα, Ομπρέλα και Θαλάσσιο Οικόπεδο Α.Ε.»
«Το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, με χορηγό την Τραγωδία Συμβούλων Δημοσίου. Κάθε παράσταση και μια απευθείας ανάθεση».
«Ο Παρθενώνας, υπό την αιγίδα της Μάρμαρο, Μετόπη και Μπίζνα Α.Ε., διότι η αιωνιότητα χωρίς τιμοκατάλογο είναι χαμένη ευκαιρία».
«Το Μαντείο των Δελφών, με χορηγό την Χρησμός Κατόπιν Πληρωμής Α.Ε. Γιατί και η Πυθία πρέπει να βγάλει τα λειτουργικά της».
Φανταστείτε την εμπειρία.
Μπαίνεις στην Ακρόπολη και σε υποδέχεται ο υπεύθυνος «πολιτιστικής ανάπτυξης», με χαμόγελο τσιμεντόστοκου της αγοράς:
«Καλώς ήρθατε στην Αναβαθμισμένη Εμπειρία της Ακροπόλεως. Θέλετε το απλό εισιτήριο ή το Πακέτο Περικλής Προνομιακό; Με το προνομιακό ανεβαίνετε χωρίς ουρά, φωτογραφίζεστε δίπλα σε ηθοποιό ντυμένο Φειδία και παίρνετε δωρεάν μπουκαλάκι νερό με 6 ευρώ».
Εν τω μεταξύ από τον τάφο της ιστορίας, ακούγεται ο Περικλής: «Ρε λεβεντομαλάκες εγώ άλλα είχα πει στον Επιτάφιο».
Αλλά ποιος ακούει τον Περικλή όταν μιλάει ο σύμβουλος αξιοποίησης;
Αυτοί όμως οι προσκυνημένοι του τιμολογίου, οι καπιταλιστικοί σάλιαγκες, οι λογιστές της παρακμής και οι νεροκουβαλητές της εμπορικής αθλιότητας δεν βλέπουν μνημεία. Βλέπουν κέρδη. Βλέπουν ροές επισκεπτών. Βλέπουν «ανεκμετάλλευτο εμπορικό σήμα».
Γιατί αυτή είναι η ουσία του νεοφιλελεύθερου θαύματος: τίποτα δεν έχει αξία μέχρι να πουληθεί.
Το δάσος αξίζει όταν γίνει οικόπεδο. Το νερό αξίζει όταν γίνει λογαριασμός. Η υγεία αξίζει όταν γίνει ασφαλιστικό πακέτο. Η παιδεία αξίζει όταν γίνει δίδακτρο. Και ο πολιτισμός αξίζει όταν γίνει εμπορικό προϊόν με ωραία γραμματοσειρά.
Και φυσικά, πάντα θα υπάρχει ο γνωστός χορός των πρόθυμων: οι εθνικοεργολαβικοί παπαγάλοι του δελτίου των οκτώ, οι γιαουρτοκουβαλητές του νεοφιλελέ μαντριού, οι λουστραδόροι των υπεράκτιων εταιρειών, οι ιπποκόμοι της μπουρζουαζίας και οι σιχαμεροί ακόλουθοι των απευθείας αναθέσεων, να μας εξηγούν ότι όλα αυτά γίνονται «για το καλό του πολιτισμού».
Αυτό είναι το πιο αστείο. Όταν βάζουν χέρι στη δημόσια περιουσία, το κάνουν πάντα για το καλό της. Όταν πουλάνε τη χώρα, είναι για να τη σώσουν. Όταν ιδιωτικοποιούν τα πάντα, είναι για να γίνουν πιο αποτελεσματικά. Όταν βάζουν εμπορικούς διοικητές στα μνημεία, είναι για να τα προστατεύσουν από τον μεγάλο εχθρό: τον δημόσιο χαρακτήρα τους.
Γιατί, ως γνωστόν, η μεγαλύτερη απειλή για την Ακρόπολη δεν ήταν ούτε οι Ρωμαίοι, ούτε οι Ενετοί, ούτε ο Έλγιν, ούτε η ρύπανση. Ήταν ότι δεν είχε αρκετή εταιρική διεύθυνση.
Κάτω τα χέρια από τα μνημεία, ρε λαμόγια.
Δεν είναι μαγαζάκι σας.
Δεν είναι τουριστικό προϊόν σας.
Δεν είναι οικόπεδο της γιαγιάς σας στη Χαλκιδική.
Δεν είναι ταμειακή μηχανή με κίονες.
Είναι η μνήμη και η ιστορία του Ελληνικού λαού και δεν μπαίνει σε Ανώνυμη Εταιρεία.
—
Αναρτήσεις
