typografeio, τυπογραφείο, βιβλιοδετείο, προεκτύπωση, γραφίστας, τυπογράφος: Η αμαρτωλή αριστερή συγκυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έβαλε Πάνω στις πλάτες μας τα κέρδη €2,4 δισ. των τραπεζών...

Πάνω στις πλάτες μας τα κέρδη €2,4 δισ. των τραπεζών

Η πρόσφατη έκθεση του οίκου αξιολόγησης DBRS για το πρώτο εξάμηνο του 2026 πανηγυρίστηκε δεόντως στα κυβερνητικά «γραφεία», τα τραπεζικά σαλόνια και τα συστημικά ΜΜΕ.

Όλοι αυτοί προτάσσουν τη σταθερότητα της ελληνικής οικονομίας για να θολώσουν όμως την πραγματικότητα. Τα νούμερα πράγματι ευημερούν: καθαρά κέρδη 2,4 δισ. ευρώ για τις τέσσερις συστημικές τράπεζες, ετήσια αύξηση κερδοφορίας 2%, απόδοση ιδίων κεφαλαίων (ROE) στο εντυπωσιακό 12% και δείκτης κεφαλαιακής επάρκειας CET1 στο 14,9%.

Πίσω όμως από τη λαμπερή βιτρίνα της χρηματοπιστωτικής ευρωστίας κρύβεται η ζοφερή οικονομική πραγματικότητα. Η ευημερία των τραπεζικών ισολογισμών είναι το προϊόν μιας συστηματικής, θεσμικά προστατευόμενης αφαίμαξης της ελληνικής κοινωνίας.

Η ίδια η έκθεση της DBRS ξεσκεπάζει τον μηχανισμό αυτής της τεχνητής ευημερίας, επιβεβαιώνοντας ότι η κερδοφορία στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στα καθαρά έσοδα από τόκους και στη ραγδαία εκτίναξη των εσόδων από προμήθειες, τα οποία αυξήθηκαν κατά 20% μέσα σε μόλις ένα έτος.

Οι ελληνικές τράπεζες δεν βγάζουν χρήματα επειδή χρηματοδοτούν την πραγματική οικονομία ή επειδή ρισκάρουν σε νέες αγορές. Βγάζουν δισεκατομμύρια επειδή δανείζουν πανάκριβα, αμείβουν τους καταθέτες με ψίχουλα και επιβάλλουν χαράτσια σε κάθε καθημερινή συναλλαγή, εκμεταλλευόμενες την παντελή απουσία εναλλακτικών επιλογών.

Η ψαλίδα της ντροπής

Τα στοιχεία της περιόδου είναι καταπέλτης για τη νομισματική και εποπτική τακτική που εφαρμόζεται στην Ελλάδα. Η διαφορά μεταξύ επιτοκίων χορηγήσεων και καταθέσεων εκτινάσσεται, καταγράφοντας μία από τις αιχμηρότερες αποκλίσεις σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Ενώ στην ευρωζώνη το επιτόκιο των νέων καταθέσεων κυμαίνεται από 1,8% έως 2%, στην Ελλάδα οι τράπεζες προσφέρουν το εξευτελιστικό 0,3% με 0,5%. Στον αντίποδα, τα στεγαστικά δάνεια στην Ελλάδα επιβαρύνονται με επιτόκια 3,7% έως 4,5% (έναντι 3-3,3% στην Ευρώπη) και τα επιχειρηματικά δάνεια φτάνουν το δυσβάσταχτο 4,5% έως 6% (έναντι 3,5-4% στην ευρωζώνη).

Απέναντι σε αυτήν τη θεσμοθετημένη αδικία, ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννης Στουρνάρας περιορίζεται σε ρόλο παθητικού παρατηρητή.

Η ΤτΕ αρκείται σε σποραδικές, ανούσιες «ευχές» και νουθεσίες προς τους τραπεζίτες για αύξηση των επιτοκίων καταθέσεων. Καμία ουσιαστική παρέμβαση, καμία διεξοδική ανάλυση για τη ζημία που προκαλούν οι καταχρηστικές χρεώσεις, καμία απολύτως κύρωση.

Ο εποπτικός μηχανισμός παρακολουθεί αμέτοχος την αγορά να λειτουργεί χωρίς την παραμικρή πίεση ανταγωνισμού, μετατρέποντας την εποπτεία σε άδειο πουκάμισο.