Στα βιβλία της Β’ και ΣΤ’ Δημοτικού θα διδάσκεται από την κυβέρνηση στα παιδιά στις πιο ευαίσθητες ηλικίες τους, ότι υπάρχουν «οικογένειες» με δύο «πατέρες» ή δύο «μητέρες» κάτι που δείχνει ότι η αριστερή woke ατζέντα δεν έπαψε ποτέ να είναι η βασική πολιτική επιλογή της Νέας Δημοκρατίας.
Ο στόχος τους είναι τα παιδιά.
Κανείς δεν ασχολήθηκε ή δεν τους ενόχλησε τι κάνουν στην κρεβατοκάμαρά τους.
Όταν όμως όλο αυτό θέλουν να μας το επιβάλλουν και βρίσκουν τον πιο βρώμικο δρόμο τα παιδιά μας τότε οφείλουμε να διαμαρτυρηθούμε και να εκφράσουμε την άποψη μας.
Η Αμαρτωλή Αριστερή συγκυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είναι η πιο ΑΚΡΟΑΡΙΣΤΕΡΗ κυβέρνηση που πέρασε ποτέ από την Ελλάδα.
Πιο αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ.
Και σε όλα τα θέματα. Λαθρό, λοατκί, πράσινη απάτη, φορολογία, λαμογιά, ψευτοπανδημία, διάλυση παραγωγής τροφήμων, καταστροφή ιδιωτικού τομέα, αντικατάσταση εθνικού πληθυσμού ΣΤΑ ΠΑΝΤΑ.
Μία εθνική πολιτική, ένας πατριωτικός νόμος δεν έχει υπάρξει. Ακόμα και τον 4961/22 μαζί με τον Τσίπρα τον πέρασαν. Ναι το νόμο που στο Αρ 4 λέει ότι το κράτος μπορεί να χρησιμοποιεί ΤΝ για να προσθαφαιρεί ανθρώπινα δικαιώματα.
Και με αυτό το νόμο (και τον 4972/22 ή 4975/22 επιβάλει μια κομμουνιστική χούντα κάτι μεταξύ Ανατολικής Γερμανίας (Γερμανικό Κομουνισμό) και Κινεζοποίησης. Και δεν με παραξενεύει, όταν το 1/2 των μελών της κυβέρνησης προέρχονται από την ΚΝΕ, το ΚΚΕ, το ΠΑΣΟΚ και τον Ρήγα Φερραίο.
👹👹👹👹
Τα δύο βιβλία έχουν ήδη επίσημα εγκριθεί και ενταχθεί στο Μητρώο Διδακτικών Βιβλίων για το δημοτικό σχολείο:
Πρόκειται για βιβλίο που προορίζεται για τη Γλώσσα της Β’ δημοτικού και για το μάθημα «Κοινωνική και Πολιτική Αγωγή» στην ΣΤ’ Δημοτικού.
Τα βιβλία εντάσσονται στον θεσμό του «Πολλαπλού Βιβλίου», ο οποίος θα εφαρμοστεί από την επόμενη σχολική χρονιά (2027-2028) και υπάρχουν ήδη αναρτημένα στο διαδίκτυο.
Συγκεκριμένα, στην αρχή του βιβλίου της Β’ Δημοτικού, «Η Γλώσσα μου», Εκδόσεις Νήσος, στην πρώτη θεματική ενότητα με τίτλο «Ποιοι είναι οι σημαντικοί αγαπημένοι γύρω μας;», παρουσιάζονται σε εικονογράφηση με καρτουνίστικα χαρακτηριστικά, οι «διαφορετικές μορφές οικογένειας» που δεν έχουν καμία σχέση με την παραδοσιακή οικογένεια που υπάρχει εδώ και χιλιετίες.
Η παραδοσιακή οικογένεια παύει να είναι ο κοινός τόπος του δημοτικού και γίνεται μία επιλογή ανάμεσα σε άλλες.
Αμέσως μετά ζητείται από παιδιά επτά ετών να παρατηρήσουν τις εικόνες, να τις σχολιάσουν μία-μία και να απαντήσουν με ποια μοιάζει περισσότερο η δική τους οικογένεια.
Δεν πρόκειται για ουδέτερη άσκηση παρατήρησης. Είναι εισαγωγή ενός μηνύματος σε ηλικία όπου το παιδί μαθαίνει ακόμα τι είναι οικογένεια.
Στο βιβλίο Κοινωνικής και Πολιτικής Αγωγής της ΣΤ’ Δημοτικού, η ενότητα «Η ελληνική οικογένεια» μιλά για την «μεγάλη πολυμορφία» και καταγράφει ως τύπο την «οικογένεια με δύο γονείς του ίδιου φύλου».
Δίπλα στην πυρηνική, τη μονογονεϊκή, την εκτεταμένη και τη θετή οικογένεια μπαίνει ένα σχήμα που δεν προκύπτει από τη βιολογία των δύο φύλων, αλλά από μια ιδεολογική εξίσωση.
Η δραστηριότητα ζητά από μαθητές να φτιάξουν αφίσα για τον τύπο οικογένειας που τους ανατίθεται — μεταξύ αυτών και για ομόφυλους γονείς — και να κατατάξουν τη δική τους οικογένεια σε κατηγορία.
Από το 2027-2028 ο δάσκαλος θα επιλέγει ανάμεσα σε λίγες εναλλακτικές.
Η Γλώσσα της Β’ είναι μία από τέσσερις επιλογές. Η Αγωγή της ΣΤ’ μία από τρεις.
Όποιος πει ότι «δεν είναι υποχρεωτικό» παραβλέπει το προφανές: Το κράτος έδωσε επίσημη σφραγίδα σε ύλη που μετατοπίζει το νόημα της οικογένειας.
Η κριτική δεν αφορά τον σεβασμό προς πρόσωπα. Αφορά το σχολείο. Το δημοτικό δεν είναι εργαστήριο κοινωνικής μηχανικής.
Η ελληνική κοινωνία στηρίζεται στην οικογένεια μητέρας και πατέρα, στη συνέχεια γενεών και στη διάκριση των φύλων ως πραγματικότητα, όχι ως προκατάληψη.
Όταν το αναλυτικό πρόγραμμα παρουσιάζει αυτή την πραγματικότητα ως μία επιλογή ισότιμη με κάθε άλλο σχήμα, δεν διευρύνει τον ορίζοντα των παιδιών. Αλλάζει τον ορισμό πριν προλάβουν να τον κατακτήσουν.
Η σιωπή του υπουργείου είναι μέρος του προβλήματος. Αν το «πολλαπλό βιβλίο» σήμαινε ποιότητα και πλουραλισμό γνώσης, δεν θα χρειαζόταν να περάσει από τη Γλώσσα της Δευτέρας Δημοτικού η ατζέντα των «μορφών οικογένειας».
Θα έμενε στη γλώσσα, στην ιστορία και στην αριθμητική. Αντ’ αυτού, η πολιτεία ανοίγει την πόρτα σε μια «κανονικοποίηση» που δεν ζητήθηκε από κανέναν γονέα (εξαιρουμένων ελαχίστων).
Και φυσικά θα υπάρξει σύγκρουση μεταξύ αυτών που θα διδάσκονται τα παιδιά στο σπίτι και αυτών που θα ακούνε στο σχολείο, γιατί είναι σίγουρο πως σχεδόν όλοι οι γονείς θα αντιδράσουν δυναμικά σε τέτοιου είδους «διδασκαλία».
Επίσης πρέπει να σημειωθεί πως υπάρχουν δικαστικές αποφάσεις που δεν αναγνωρίζουν κανένα άλλο φύλο πέραν του «άρρεν» και «θήλυ».
Κίνημα Τυπογράφων.
Δύναμη αντίστασης, διεκδίκησης και πάλης
Αναρτήσεις
