❗❗Σαν σήμερα 5 Μαρτίου το 1953,ο Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι Στάλιν ο δεύτερος μεγαλύτερος σφαγέας(έπεται μετά τον"ομογαλακτό" του Μάο) όλων των εποχών που γνώρισε αυτή η πλάση προσέφερε την σημαντικότερη υπηρεσία του στην ανθρωπότητα..
Πριν 13 χρόνια ακριβώς στις 5 Μαρτίου του 1940, ο Στάλιν είχε δώσει τη διαταγή για την εκτέλεση 22.000-25000 Πολωνών αξιωματικών, αστυνομικών, διανοούμενων, πολιτικών κρατουμένων και αιχμαλώτων πολέμου.
Το έγκλημα έγινε στο δάσος του Κατίν κοντά στην πόλη Σμολένσκ της Δυτικής Ρωσίας. Στην ιστορία έμεινε ως «η σφαγή του Κατίν», ένα από τα δέκα μεγαλύτερα εγκλήματα πολέμου στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Το 1990, επί προεδρίας Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, η Ρωσία έδωσε στη δημοσιότητα όλα τα έγγραφα που αποδείκνυαν με αδιάσειστα στοιχεία ότι οι Σοβιετικοί είχαν την ευθύνη για τη σφαγή στο Κατίν. Για του λόγου το ασφαλές μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, η ρωσική κυβέρνηση ζήτησε επισήμως συγγνώμη (13 Απριλίου 1990) και αποκάλυψε σειρά ντοκουμέντων που αποδείκνυαν ότι τη Σφαγή στο Κατίν, αλλά και σε στρατόπεδα συγκέντρωσης εντός της Σοβιετικής Ένωσης, είχε διατάξει το υπό τον Στάλιν Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΣΕ, κατόπιν εισήγησης του διαβόητου Λαβρέντι Μπέρια, αρχηγού της NKVD (προδρόμου της KGB), στις 5 Μαρτίου 1940.
Το 2000 αναγέρθηκε στο Κατίν μνημείο για τα περίπου 20.000 θύματα της σφαγής (στρατιωτικοί και πολίτες). Τον Νοέμβριο του 2010 η Δούμα (η κάτω Βουλή της Ρωσικής Ομοσπονδίας) διακήρυξε επίσημα ότι ο Ιωσήφ Στάλιν και τα ηγετικά στελέχη του ΚΚΣΕ (Μολότοφ, Μικογιάν, Μπέρια, Ζντάνοφ κ.ά.) ήταν υπεύθυνα για τη Σφαγή του Κατίν.
Παρόλαυτα κάνοντας ακόμη μια φορά την διαφορά,το ΚΚΕ Μπογιόπουλος Περισσός και σια συνεχίζει να αρνείται ότι η σφαγή στο Κατίν πραγματοποιήθηκε κάτω από τις διαταγές του Ιωσήφ Στάλιν υποστηρίζοντας μέχρι και σήμερα ότι είναι ναζιστική προπαγάνδα..Τα συμπεράσματα δικά σας..🤔
Υ.Γ Σήμερα, κάποιοι συνεχίζουν οι κομμουνιστές να υμνούν τον εγκληματία Στάλιν και τον Μάο σαν ήρωες και ανυπέρβλητα πρότυπα τους, ενώ ταυτόχρονα κατακεραυνώνουν άλλους ηγέτες και σύγχρονες κυβερνήσεις ως «φονιάδες» των λαών κ.ο.κ.
Ωστόσο η στάση τους φαντάζει ολίγον τι αντιφατική έως υποκριτική στην καλύτερη των περιπτώσεων.Είναι σαν να πίνεις νερό από το ποτήρι του ίδιου αίματος που χύθηκε στα Κατίν, στα γκουλάγκ και στις γενοκτονίες της Κίνας, και ταυτόχρονα να κάνεις τον δικηγόρο της ανθρωπότητας.
Η ιστορία δεν ξεχνά, και οι αριθμοί των νεκρών δεν διαγράφονται με αριστερά ιδεολογικά επιχειρήματα.
Η ΛΗΣΤΕΙΑ ΤΟΥ "ΠΑΤΕΡΟΥΛΗ ΣΤΑΛΙΝ" ΠΟΥ ΚΑΤΕΛΗΞΕ ΣΕ ΛΟΥΤΡΟ ΑΙΜΑΤΟΣ
Αν ζούσαμε στις αρχές του 20ού αιώνα, ο «Πατερούλης» Στάλιν θα ήταν απλώς γνωστός ως μαρξιστής ληστοσυμμορίτης, καθώς οργάνωνε κλοπές, απαγωγές και εκβιασμούς για να βγαίνουν τα έξοδα της "επανάστασης".
Ο Ιωσήφ... είχε αποκτήσει μάλιστα πρωτόγνωρη δημοσιότητα στο μπολσεβικικό κόμμα το 1907, όταν σχεδίασε τη ληστεία στην Τράπεζα της Τιφλίδας που θα κατέληγε σε λουτρό αίματος αλλά και λεία 250.000 ρουβλίων!
Έχοντας εκτελέσει μάλιστα άλλη μια πετυχημένη «εκστρατεία χρηματοδότησης» στη Φιλανδία το 1906, όταν χτύπησαν τη Ρωσική Κρατική Τράπεζα του Ελσίνκι, οι μπολσεβίκοι θέλησαν να βάλουν τώρα στο χέρι τη χρηματαποστολή της κρατικής τράπεζας της Τιφλίδας. Το έργο ανέλαβε ο νεαρός επαναστάτης «Σόσο», κατά κόσμον Ιωσήφ Στάλιν!
Ήταν λίγο μετά τις 11 το πρωί της 13ης Ιουνίου του 1907 και υπήρχε πολύ σοβαρός λόγος για τόση ασφάλεια. Άμαξες μετέφεραν ένα τεράστιο χρηματικό ποσό, στην νεοϊδρυθείσα Κρατική Τράπεζα.
Ο Στάλιν ήξερε ότι ένα τέτοιο χτύπημα απαιτούσε μεγάλη τόλμη. Ήξερε επίσης ότι χρειαζόταν την βοήθεια μιας σπείρας έμπιστων κακοποιών, τους οποίους έβρισκες πολύ εύκολα στην Τιφλίδα.
Ο Στάλιν είχε πάρει ήδη μέρος σε προηγούμενες ληστείες και διέθετε μια έμπιστη ομάδα ατόμων, οι οποίοι ήταν έτοιμοι να του προσφέρουν της υπηρεσίες τους όταν θα τους το ζητούσε.
Η ληστεία σχεδιάστηκε σχολαστικά. 20 πάνοπλοι ληστές γυρόφερναν δήθεν αμέριμνα στην κεντρική πλατεία της πόλης περιμένοντας την άφιξη της χρηματαποστολής. Τοποθετήθηκαν παρατηρητές σε κάθε γωνία των δρόμων και στις στέγες των σπιτιών, ενώ μια άλλη ομάδα είχε κρυφτεί σε μια ταβέρνα κοντά στην πλατεία.
Ο ίδιος ο Στάλιν αποφάσισε, παραδόξως, να κρατήσει αποστάσεις. Μετά την ληστεία κανείς δεν ήταν σε θέση να πει με βεβαιότητα αν είχε συμμετάσχει ενεργά. Ένας μάρτυρας τον είδε να πετάει την πρώτη βόμβα από μια κοντινή στέγη, που ήταν το σινιάλο για να ξεκινήσει η ληστεία.
Ένας δεύτερος είπε ότι ήταν απλά ο άνθρωπος που σχεδίασε την ληστεία, ενώ ένας τρίτος ισχυρίστηκε ότι βρισκόταν στον σιδηροδρομικό σταθμό, για να είναι έτοιμος να το σκάσει αν κάτι πήγαινε στραβά.
Προτού καταλάβει ο κόσμος τι συνέβαινε, οι ληστές στρώθηκαν στη δουλειά. Τότε κατέφθασε καλπάζοντας με την άμαξα του στην πλατεία ο πιο πιστός συνεργός του Στάλιν, ένας κακοποιός ονόματι Κάμο. Οι ληστές έριξαν τους σάκους με τα χαρτονομίσματα στην άμαξα του, και ο Κάμο εξαφανίστηκε χωρίς να προλάβει κάποιος να τον κυνηγήσει.
Η επίθεση άφησε πίσω της πραγματική σφαγή. Έξι άνθρωποι έχασαν την ζωή τους από τις χειροβομβίδες και τα πυρά των όπλων και άλλοι σαράντα τραυματίστηκαν. Το εντυπωσιακότερο όλων είναι ότι δεν σκοτώθηκε κανένας από τους ληστές.
Τα κλοπιμαία μεταφέρθηκαν σε κρυσφήγετο όπου ράφτηκαν μέσα σε ένα στρώμα, και από εκεί βγήκαν λαθραία από την Γεωργία.
Ούτε ο Στάλιν συνελλήφθη ποτέ, ούτε και κανείς άλλος από τους κακοποιούς που πήραν μέρος στη ληστεία, παρότι πλήθη αστυνομικών ανέλαβαν τις έρευνες της υπόθεσης.
5 Μαρτίου 1953: ο θάνατος του Στάλιν
Τα πριν:
μετά από ένα παροδικό ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο και ένα έμφραγμα το 1945,όλα έδειχναν πως η αθηροσκλήρωση είχε εγκατασταθεί για καλά στον οργανισμό του Δικτάτορα.Η ζωη του περιελάμβανε την ανθοκομία,το κροκε,την παρακολούθηση κινηματογράφου,τα μεγάλα ξενύχτια μετά ποτού και φαγητού,το (βαρύ!) κάπνισμα,μια τυπική καθιστική ζωή όπως κατανοούμε τον όρο σήμερα.Το αποτέλεσμα ήταν η υγεία του να φθίνει,σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η ιστορία με το έμφραγμα δεν πήρε ποτέ την αντιμετώπιση που της έπρεπε για λόγους άλλοτε συνωμοτικούς και άλλοτε γραφειοκρατικούς όσο απίστευτο και να ακούγεται αυτό.
Το βάρος της ηλικίας του ενοχλούσε τον Στάλιν,όμως δεν ήταν αρκετό για να τον κάνει να αποσυρθεί από την ηγεσία:είναι η εποχή μετά τα γενέθλια του στα οποία μεσουρανούσε μέσα στο σύνολο του Γαλαξια του κομμουνιστικού κόσμου επισκιάζοντας τους πάντες,συμπεριλαμβανομένων του Τσου Εν Λαι και του Μαο.
Ειναι επίσης η εποχή της συνωμοσίας των Ιατρών και των αντισημιτικών διώξεων,των σχεδίων δολοφονίας του Τιτο και της απομάκρυνσης του Μολοτωφ,του Μικογιαν και του Βοροσιλωφ.Η αυξανόμενη καχυποψία του Στάλιν πλέον(δικαιολογημένη ή όχι)αγγίζει τις κορυφές της κυβέρνησης της Σοβιετικής Ενωσης.
Το συμβάν:
όλες οι αφηγήσεις και οι όποιες πηγές,όχι κατά ανάγκη αξιόπιστες πάντα,συμφωνούν στην ουσία…φαίνεται ότι μετά από μια νύχτα γλεντιού και συζήτησης με κύριο θέμα τις ομολογίες των Ιατρών,με παρέα τον Μπέρια,τον Χρουστσωφ,τον Μπουλγκανιν και τον Μαλενκωφ,ο Παντοδύναμος τελών εν μέθη έπεσε για υπνο κατά τις 5 το πρωί την Κυριακή 1 Μαρτίου.
Ο Στάλιν ξυπνούσε κατά κανόνα στις 2 το μεσημέρι.Οταν έφτασε 10 το βράδυ και δεν φάνηκε, οι δύσμοιροι και φοβισμένοι αξιωματικοί της φρουράς του αποφάσισαν να ρισκάρουν να μπουν στο δωμάτιο του.Βρηκαν τον Στάλιν πεσμένο και ανίκανο να μιλήσει.
Μετα από μια διελκυστίνδα ευθυνοφοβίας ειδοποιήθηκαν να πάνε στο Κουντσεβο τα εξέχοντα μέλη του Πολιμπιρο (Μολοτωφ,Καγκανοβιτς,Βοροσιλωφ,Μπέρια,Χρουστσωφ,Μπουλγκανιν,Μαλενκωφ).
Φαίνεται ότι για πρακτικούς λογους (ο προσωπικός ιατρός του Στάλιν ήταν φυλακισμένος ως κατηγορούμενος για την συνωμοσία των Ιατρών) όσο και για μη διευκρινιζομενους (αποδείχθηκε ότι υπήρχε μια καθυστέρηση δωδεκαώρου στην κλήση ιατρικής βοήθειας, εσκεμμένης ή όχι) ο Στάλιν άργησε να λάβει ιατρική βοήθεια.
Οι γνώμες για το τι αποτέλεσμα θα είχε η βοήθεια με τα μέτρα της εποχής,οδηγούν πάντως στην σκέψη ότι το αποτέλεσμα δεν θα άλλαζε.Η διάγνωση της εγκεφαλικής αιμορραγίας ήταν φανερή και η πορεία,μοιραία. Οι αφηγήσεις για το τέλος-ενα τελος επίπονο και γεμάτο αγωνία-είναι ακριβείς με λίγες αποκλίσεις,παρόντων μεταξύ άλλων των παιδιών του και της Ηγεσίας.
Το αν ο Μπέρια ή άλλοι κατάφεραν να κλέψουν κάποια έγγραφα εξαιρετικής σημασίας από το γραφείο του Στάλιν,δεν έχει διευκρινιστεί.Εκεινο που διευκρινίστηκε είναι ότι ο Μπέρια έβλεπε ήδη τον εαυτό του κυβερνήτη του Κράτους και η χαρά του εκτός του δωματίου του αρρώστου,ήταν φανερη.
Φαινεται ότι ο θάνατος του βύθισε τους παρόντες σε ένας αυθόρμητο ξέσπασμα λύπης και οδύνης.Επισης φαίνεται ότι ενδείξεις δηλητηρίασης(αυτό μόνο ο Μπέρια μπορούσε να το υλοποιήσει)του Στάλιν με βαρφαρινη υπήρξαν σύμφωνα με πρόσφατα ευρήματα,ωστόσο αποδείξεις δεν έχουν βρεθεί ακόμα.
Τα μετά:
η χαρακτηριστική φράση του ραδιοφώνου ήταν η ακόλουθη:όχι πανικός.Η λέξη πανικός όπως σωστά παρατηρεί ένας δυτικός ιστοριογράφος είχε αναφερθεί στα σοβιετικά ραδιοφωνικά κύματα μόνο μια φορά ξανά,όταν επιτέθηκε ο Χιτλερ.Αυτο δείχνει το μέτρο της κατάστασης μετά την ανακοίνωση του θανάτου του Στάλιν.
Ο λαός συγκλονίστηκε από το συμβάν βαθύτατα,η δε ηγεσία είχε άλλα να ασχοληθεί. Ο Μαλενκωφ με την σύμφωνη γνώμη της γνωστής παρέας,ασκούσε την κεντρική εξουσία.Ο Μπέρια πιάστηκε κορόιδο από όλους όσους θεωρούσε πιόνια του.Σε μια συνάντηση και ενώ προωθούσε τα σχέδια του με επιτυχία όπως πιστευε (περιέργως τα σχέδια του περιελάμβαναν φιλελευθεροποίηση του πολιτεύματος αλλά και κάτι τοσο ακραίο για εκείνη την εποχή όπως την ανεξαρτησία της Ανατολικής Γερμανίας) δέχτηκε την λεκτική επίθεση του Χρουστσωφ και συνελήφθη παρ’αυτα από τον Ζουκωφ:εκτελέστηκε σύντομα.
Ο Μαλενκωφ δεν κατάλαβε ότι ο Χρουστσωφ ήταν πιο φιλόδοξος από ότι έδειχνε:κατέληξε διευθυντής υδροηλεκτρικού εργοστασίου ενώ ο Μολοτωφ βρέθηκε πρεσβευτής στο ειδυλλιακό Ουλαν Μπατόρ.
Η Μόσχα γέμισε από ταξιτζήδες με σκαμμένα πρόσωπα, απελεύθερους των Γκουλαγκ και είναι βέβαιο ότι κάποιες μεταρρυθμίσεις του Μαλενκωφ αγαπήθηκαν από τους Σοβιετικούς,όμως αν ο Χρουστσωφ και ο Μαλενκωφ ήταν συμπαθείς,για αυτούς ο Στάλιν εξακολουθούσε να ήταν ο Σωτήρας τους.
Στην φωτό διακρίνεται ο νεκρός και κάτω αριστερά ο Μαλενκωφ με τον Μπέρια.
«Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική».
Ο Στάλιν σε μια από τις συνηθισμένες συναντήσεις με τους συνεργάτες του, ζήτησε να του φέρουν μία κότα. Την πήρε στην αγκαλιά του και πιέζοντας την σφιχτά με το ένα χέρι, με το άλλο άρχισε να την ξεπουπουλιάζει.
Η κότα αιμορραγώντας κακάριζε έντονα από πόνο και προσπαθούσε να δραπετεύσει με κάθε τρόπο χωρίς επιτυχία, η λαβή ήταν πολύ δυνατή για εκείνη.
Ο Στάλιν κατάφερε να αφαιρέσει όλα τα φτερά, χωρίς μεγάλα προβλήματα και αφού τελείωσε είπε στους συνεργάτες του:
""Τώρα κοιτάξτε τι θα συμβεί."
Έβαλε την κότα στο έδαφος και απομακρύνθηκε από αυτήν, πήγε και πήρε λίγο σιτάρι, ενώ οι συνεργάτες του παρακολουθούσαν με έκπληξη καθώς, παρά τούς πόνους και την αιμορραγία, η κότα έτρεξε προς αυτόν ξανά μόλις έριξε χούφτες σιτάρι στο έδαφος, περιμετρικά στο δωμάτιο.
Η κότα όχι μόνο δεν έφυγε αλλά τον ακολουθούσε σε κάθε του βήμα.
Σε αυτό το σημείο ο Στάλιν στράφηκε στους βοηθούς του, που έκπληκτοι παρατηρούσαν το θέαμα και είπε:
'' Είδατε, έτσι κυβερνώνται οι ανόητοι άνθρωποι. Είδατε πως η κότα με ακολουθούσε παρά τον πόνο που της προκάλεσα; Οι περισσότεροι λαοί είναι έτσι, συνεχίζουν να ακολουθούν τους κυβερνήτες και τους πολιτικούς τους παρά τον πόνο που τους προκαλούν, με μοναδικό σκοπό να λάβουν ένα δωράκι, λίγο παραπάνω από το τίποτα ή απλώς κάποιο φαγητό για να ξεχάσουν την πείνα τους για λίγες μέρες "
Κι αναρωτιέμαι, αυτό το κυνικό σύστημα χειραγώγησης λαών, περιορίστηκε μονάχα στην ιδεολογία των μαρξιστών της εποχής ή το ενστερνίστηκαν και άλλοι έκτοτε, στην διαχείριση-management π.χ. κομμάτων, εταιρειών κι ολόκληρων κρατών, από άλλα ιδεολογικά μετερίζια;
Μετά το πέρας των ατελείωτων λόγων του Στάλιν (όπως άλλωστε και αυτών του Κάστρο) στα συνέδρια του κόμματος ακολουθούσε χειροκρότημα από τους ακροατές.
Μεταξύ του ακροατηρίου υπήρχαν πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών οι οποίοι κατέγραφαν αυτούς που σταματούσαν να χειροκροτούν πρώτοι και στη συνέχεια τους έστελναν στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, στα γνωστά γκουλάγκ.
Όταν αυτό έγινε γνωστό οι άνθρωποι στην προσπάθεια τους να μην σταματήσουν να χειροκροτούν έφθαναν στα όρια τους και λιποθυμούσαν.
Το φαινόμενο πήρε ανησυχητικές διαστάσεις λόγω του μεγάλου αριθμού των ανθρώπων που σωριάζονταν στο έδαφος με αποτέλεσμα να καταστρέφεται η εορταστική εικόνα που ήθελε ο Στάλιν να προσδίδει στις ομιλίες του.
Μετά από αλλεπάλληλες συσκέψεις για την επίλυση του εν λόγω προβλήματος οι μυστικές υπηρεσίες εισηγήθηκαν στον Στάλιν να έχει ένα κουδουνάκι με το οποίο να ορίζει ο ίδιος το πέρας των χειροκροτημάτων.
Με τον τρόπο αυτό λύθηκε το πρόβλημα και οι άνθρωποι σταμάτησαν και να λιποθυμούν και να φυλακίζονται στα γκουλάγκ επειδή τύχαινε να σταματούν πρώτοι να χειροκροτούν τον ηγέτη.
Αναρτήσεις
