Τον Ιούνιο του 1940, μετά τη γερμανική εισβολή και την κατάρρευση του γαλλικού μετώπου, το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCF) ξεκίνησε μυστικές διαπραγματεύσεις με τις γερμανικές αρχές κατοχής στο Παρίσι.
Οι βασικές πτυχές αυτών των επαφών περιλάμβαναν:
Αίτημα Νομιμοποίησης: Οι κομμουνιστές ζήτησαν την επανακυκλοφορία της εφημερίδας τους, L'Humanité, η οποία είχε απαγορευτεί από τη γαλλική κυβέρνηση το 1939 λόγω του Συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ.
Στο πλαίσιο αυτών των συνομιλιών, επιδιώχθηκε η απελευθέρωση κομμουνιστών στελεχών που είχαν φυλακιστεί από την κυβέρνηση του Εντουάρ Νταλαντιέ ως "ανεπιθύμητοι" ή πράκτορες της Μόσχας.
Ο Γερμανός διπλωμάτης Otto Abetz χρησιμοποίησε αυτές τις επαφές ως "επιχείρηση γοητείας" για να υπονομεύσει την εσωτερική συνοχή της Γαλλίας και να καλλιεργήσει την εικόνα μιας "φιλικής" κατοχής προς τους εργάτες.
-----------------------------------------------------------------
Η συνεργασία των «πουρκουάδων» Γάλλων κομμουνιστών με τους Γερμανούς, στην «Μάχη της Γαλλίας» και κατά την πρώτη περίοδο της Κατοχής.
Στην συλλογική φαντασία, η αντίσταση στη γερμανική κατοχή κατά τη διάρκεια του Β' Π.Π., είναι συνδεδεμένη με την αριστερά. Θεωρείται επομένως, ότι η συνεργασία ήταν αποκλειστικά αρμοδιότητα της άκρας δεξιάς. Ωστόσο, στην πραγματικότητα, τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά.
Σήμερα, θα αναφερθώ στο θλιβερό παράδειγμα του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος (PCF), το οποίο, τις παραμονές του πολέμου ήταν το ισχυρότερο στην Δυτική Ευρώπη, με περίπου 270.000 μέλη και 72 βουλευτές. Μέχρι τον Αύγουστο του 1939, το PCF ήταν ένα τυπικό ΚΚ,, που πρώτη προτεραιότητα είχε την καταπολέμηση του ναζισμού. Όμως, στις 23 Αυγούστου 1939, υπογράφεται το Σύμφωνο Ρίμπεντροπ - Μολότωφ και τα φέρνει όλα τούμπα.
Στις αρχές Σεπτεμβρίου 1939, καθώς η Γαλλία εισήλθε στον πόλεμο, η Κομμουνιστική Διεθνής (Κομιντέρν), έστειλε νέες οδηγίες στο PCF:
«Το παγκόσμιο προλεταριάτο δεν πρέπει να υπερασπιστεί την φασιστική Πολωνία. Η διάκριση μεταξύ φασιστικών και λεγόμενων δημοκρατικών κρατών έχει χάσει το πολιτικό της νόημα και στο τρέχον στάδιο, οι κομμουνιστές πρέπει να καταγγέλλουν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο που διεξάγουν οι Βρετανοί και οι Γάλλοι κατά της Γερμανίας».
Οι Γάλλοι κομμουνιστές εφαρμόζουν πιστά τις οδηγίες και καλούν τον λαό να σαμποτάρει την επιστράτευση, που έγινε στις 22 Σεπτεμβρίου. Παράλληλα, οι βουλευτές του PCF φέρνουν στην βουλή «ειρηνευτικές προτάσεις», ζητώντας την αναγνώριση της κατάκτησης της μισής Πολωνίας από τους Γερμανούς και της άλλης μισής από τους Σοβιετικούς, ενώ κατηγορούσαν τις κυβερνήσεις Αγγλίας και Γαλλίας, ως «πολεμοκάπηλες».
Υπό αυτές τις συνθήκες, η κυβέρνηση Νταλαντιέ θέτει εκτός νόμου το PCF ως προδοτικό, στις 26 Σεπτεμβρίου 1939. Τα περισσότερα ηγετικά στελέχη του PCF, πρόλαβαν να εξαφανιστούν, για να μην συλληφθούν για προδοσία. Το κόμμα, διέθετε ένα εκτεταμένο παράνομο δίκτυο, με ασφαλή σπίτια, εφεδρικές κρυψώνες και τυπογραφεία.
Στο Παρίσι, το κόμμα διανέμει παράνομα προδοτικά φυλλάδια και εκδίδει σποραδικά την κομματική εφημερίδα L'Humanité, η οποία διακρίθηκε στην καταγγελία των «φασιστικών μεθόδων» της γαλλικής κυβέρνησης και καλούσε τους εργάτες της πολεμικής βιομηχανίας σε δολιοφθορές: «Με όλα τα κατάλληλα μέσα, αποτρέψτε, καθυστερήστε και καταστήστε άχρηστη κάθε πολεμική παραγωγή».
Ακολούθησαν εκτεταμένες δολιοφθορές σε μια σειρά από εργοστάσια παραγωγής πολεμικού υλικού και σύμφωνα με έκθεση των αρχών ασφαλείας:
«Αεροπορικά ατυχήματα που αφορούν αεροπλάνα που κατασκευάζονται στο εργοστάσιο Farman στη Βουλώνη συμβαίνουν, με αποτέλεσμα τον θάνατο πιλότων. Μετά από έναν ορισμένο αριθμό ωρών πτήσης, ένα χαλαρό παξιμάδι, σπασμένο από ένα κομμένο ορειχάλκινο σύρμα, διαρρέει καύσιμο και προκαλεί έκρηξη στον αέρα».
Για τις δολιοφθορές, συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν 14 κομμουνιστές εργάτες, με την κατηγορία της υπονόμευσης της
εθνικής άμυνας.
Στις 10 Μαΐου 1940, αρχίζει η γερμανική επίθεση κατά της Γαλλίας. Το PCF, ρίχνει τότε το φοβερό σύνθημα «Pourquoi?» («Γιατί;»), με την έννοια «Γιατί να πολεμήσουμε;» και καλεί τους στρατιώτες να λιποτακτούν και να παραδίδονται στους Γερμανούς! Η κομμουνιστική τακτική διέλυσε την εθνική άμυνα της χώρας και ο πόλεμος τελείωσε άδοξα για την Γαλλία στις 25 Ιουνίου.
Μόλις δε άρχισε η κατοχή:
«Η διοικούσα επιτροπή τους δηλώνει, πως πρέπει η γαλλική ήττα να θεωρηθεί σαν νίκη και ο γερμανικός ιμπεριαλισμός ως σύμμαχος εκ περιστάσεως. Έρχονται σε επαφή με τις αρχές κατοχής για να επανεκδώσουν την L'Humanité. Εξακοντίζουν εναντίον του Ντε Γκωλ φοβερές ύβρεις: “Οι Γάλλοι δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από έναν στρατηγό που έγινε μισθοφόρος του αγγλικού ιμπεριαλισμού”».
Όλα αυτά μέχρι τις 22 Ιουνίου 1941, όταν η Γερμανία επιτέθηκε στην ΕΣΣΔ. Από την ημέρα εκείνη, οι Γάλλοι κομμουνιστές έγιναν... αντιστασιακοί!
Κείμενο: Αμαλία
Πηγές:
Michel Lefebvre, «Quand le PCF négociait avec les nazis».
Raymond Cartier, «La Seconde Guerre Mondiale».
--------------------------------------------------------------------------
Σημειώνεται ότι την ίδια περίοδο στην Ελλάδα, οι φυλακισμένοι κομμουνιστές στην Ακροναυπλία ζήτησαν από την κυβέρνηση Μεταξά να πολεμήσουν στο μέτωπο κατά της Ιταλίας, αίτημα που απορρίφθηκε, με αποτέλεσμα λόγω της ασυνεννοησίας της στην ηγεσία του ΚΚΕ ενώ είχαν την δυνατότητα να αποδράσουν παρέμειναν στις φυλακές περιμένοντας εντολές από το ΚΚΕ και αργότερα συνελήφθησαν από τους Γερμανούς συμμάχους τους.
Πριν την Γαλλία, τα ίδια (πνεύμα ηττοπάθειας και δολιοφθορές) έκαναν στο μέτωπο των ελλήνων της Μικρασίας.
Και μετά την καταστροφή, πάντα αμετανόητος, το διατυμπάνισε και περηφανευόταν μέσω του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ ο σταλινίσκος του ΚΚΕ Ζαχαριάδης, τον Ιούλιο του 1935: «Η Μικρασιατική εκστρατεία δεν ήτανε μόνο ιμπεριαλιστική, μα και τυχοδιωκτική. [...]
Αν νικούσε ο ελληνικός ιμπεριαλισμός στη Μικρασία, η Ελλάδα θα ήταν σήμερα μια μεγάλη χώρα, μα πραγματικά υποδουλωμένη στα ξένα κεφάλαια και στον αγγλικό ιμπεριαλισμό.
Γι' αυτό, εμείς όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε για την αστικοτσιφλικάδικη ήττα στη Μικρασία, μα και την επιδιώξαμε.» Και τότε, ο Λένιν βοηθούσε τον Ατατούρκ ενάντια στους Έλληνες όπως ο Στάλιν 20 περίπου χρόνια μετά, υποστήριζε την Γερμανία κατά της Γαλλίας - Αγγλίας. Ίδιοι πράκτορες είναι πάντα οι μπολσεβίκοι, δεν αλλάζουν!
Η παντελης απόρριψη του αιτήματος των Κουμουνιστων να συμμετάσχουν στην Άμυνα στο Αλβανικό Μέτωπο, ήταν μόνο βάση λογικής, χωρίς καμία ιδεολογική προσέγγιση από τον πρωθυπουργό Μεταξά.
Οι εν ενέργεια ηγήτορες του Ελληνικού Στρατού είχαν νωπή & ιδια αντίληψη της προδοσίας του ΚΚΕ στο Μικρασιατικο Μέτωπο ήδη απότο 1919! Σε ισχυρή αντίθεση με το προκάτοχό του ΣΑΚΕ, που η ηγεσία του εξαφανίσθηκε μυστηριωδως μετά από επισκεψη στην Μόσχα για να εξηγήσει στους Μπολσεβικους γιατί ακολουθεί & υποστηρίζει την γραμμή Λούξεμπουργκ περι προττερας Εθνικής ολοκλήρωσης των Ελλήνων και μετέπειτα Κουμουνιστικης χειραφέτηση τους, σε πλήρη αντίθεση των Μαρξ & Ένγκελς που ήτανε κάθετα αρνητικοί !!
Συν τους πανηγυρισμους του ΚΚΕ μετά την Μικρασιατική Καταστροφή!
Και το χειρότερο, η υιοθέτηση από το ΚΚΕ, της θέσης της Διεθνούς περι απόσπασης Ηπείρου, Μακεδονίας & Θράκης από τον Εθνικό κορμό. Εξ ου και το Ιδιώνυμο το 1929 και η πλήρης διάλυση του ΚΚΕ από τον Μανιαδακη.
Κίνημα Τυπογράφων.
Δύναμη αντίστασης, διεκδίκησης και πάλης
Αναρτήσεις
