Στη Ρουμανία από τους κομμουνιστές έγινε το λεγόμενο «πείραμα του Πιτέστι».
Το Πιτέστι είναι μία πόλη εκτός του Βουκουρεστίου. Το Μπολσεβικικό μοντέλο του Μακαρένκο, το οποίο εφαρμόστηκε στη Ρουμανία είναι το Πείραμα του Πιτέστι.
Οι κομμουνιστές συνέλαβαν όλη την Ελίτ της Ρουμανίας, τους διανοούμενους, μαθηματικούς, φυσικούς, ηθοποιούς, σκηνοθέτες, καλλιτέχνες, συγγραφείς, ιερείς και τους έβαζαν να βασανίζει ο ένας τον άλλο: ο πατέρας τον γιο, ο φίλος τον φίλο, η μάνα το παιδί, το παιδί την μάνα, με σκοπό να ξεριζώσουν ότι υπήρχε παλαιό μέσα τους και κυρίως την ανθρώπινη αξιοπρέπεια τους.
Μετά τα καθημερινά 24ωρα βασανιστήρια, ακολουθούσαν οι βασανισθέντες ένα μάθημα που ήταν η Κατήχηση στην Μαρξιστική Λενινιστική Ιδεολογία.
Ο Σολζενίτσιν χαρακτήρισε το Πείραμα του Πιτέστι ως την πιο φρικιαστική και αποτρόπαια πράξη βαρβαρότητας του σύγχρονου κόσμου.
Το 1921, οι ναύτες της Κρονστάνδης. Ήταν αυτοί που είχαν κρατήσει τον Στόλο της Βαλτικής στα χέρια των Μπολσεβίκων το 1917.
Ήταν οι "περήφανοι και ωραίοι" της Επανάστασης, όπως τους έλεγε ο Τρότσκι.
Τον Μάρτιο του 1921, αυτοί οι ίδιοι ναύτες ζήτησαν κάτι πολύ απλό. Ζήτησαν να τηρήσει η νέα κυβέρνηση τις υποσχέσεις της: ελεύθερες εκλογές στα σοβιέτ, ελευθερία λόγου για εργάτες και αγρότες, δικαίωμα να μην τους παίρνουν όλη τη σοδειά.
Η απάντηση της κυβέρνησης των εργατών στους εργάτες ήταν ο Κόκκινος Στρατός που διέσχισε τον παγωμένο κόλπο και τους θέρισε με το τουφέκι.
Εξήντα χρόνια μετά, στο Γκντανσκ της Πολωνίας, ένας ηλεκτρολόγος σε ένα ναυπηγείο ονόματι Λεχ Βαλέσα και οι συνάδελφοί του ζήτησαν ξανά τα ίδια.
Όχι τον παράδεισο. Ζήτησαν ανεξάρτητα συνδικάτα, δικαίωμα στην απεργία, ελευθερία έκφρασης.
Ένα κράτος που υποτίθεται ότι ανήκε στους εργάτες απάντησε κηρύσσοντας στρατιωτικό νόμο τον Δεκέμβριο του 1981, με τανκς στους δρόμους και την Αλληλεγγύη στην παρανομία.
Δύο διαφορετικές χώρες, δύο διαφορετικές γενιές, η ίδια ακριβώς ιστορία. Και εδώ είναι η λεπτομέρεια που δεν μαθαίνουμε:
Ποτέ δεν ήταν οι εργάτες που έγραψαν το σχέδιο.
Ο Καρλ Μαρξ πέρασε τις πιο παραγωγικές δεκαετίες της ζωής του στο αναγνωστήριο του Βρετανικού Μουσείου στο Λονδίνο. Δεν δούλεψε ποτέ σε εργοστάσιο. Δεν οργάνωσε ποτέ συνδικάτο. Ζούσε από το επίδομα ενός πλούσιου βιομήχανου φίλου του, του Φρίντριχ Ένγκελς - γιου εργοστασιάρχη.
Έγραφε για την αλλοτρίωση της εργασίας, ενώ κάποιος άλλος πλήρωνε το νοίκι του.
Ο Βλαντιμίρ Λένιν ήταν δικηγόρος από μεσοαστική οικογένεια. Στο βιβλίο του "Τι να κάνουμε;" το 1902 το γράφει χωρίς περιστροφές: η εργατική τάξη από μόνη της μπορεί να φτάσει μόνο σε "συνδικαλιστική συνείδηση", δηλαδή να ζητήσει λίγο καλύτερο μισθό.
Για να γίνει επανάσταση, χρειάζεται απ' έξω, από μια μικρή ελίτ επαγγελματιών επαναστατών, διανοούμενων, που θα φέρουν την "αληθινή συνείδηση".
Με άλλα λόγια: εσείς δουλέψτε, διαδηλώστε, ματώστε. Εμείς θα σκεφτούμε και θα αποφασίσουμε για εσάς.
Αυτή είναι η μεγάλη απάτη του κρατικού σοσιαλισμού. Χρησιμοποιεί τον εργάτη ως πρόσωπο στην αφίσα, αλλά ποτέ δεν του δίνει το στυλό.
Γιατί ο ελεύθερος εργάτης είναι ο μεγαλύτερος εχθρός αυτού του συστήματος. Ο εργάτης που μπορεί να διαπραγματευτεί μόνος του τον μισθό του, να ανοίξει τη δική του μικρή επιχείρηση, να φύγει από το ναυπηγείο και να γίνει ηλεκτρολόγος-ελεύθερος επαγγελματίας, να έχει ιδιοκτησία. Αυτός ο εργάτης δεν χρειάζεται κηδεμόνες.
Το οικονομικά φιλελεύθερο μάθημα από την Κρονστάνδη και το Γκντανσκ δεν είναι ότι οι εργάτες δεν πρέπει να διεκδικούν. Είναι ακριβώς το αντίθετο: πρέπει να διεκδικούν τα σωστά πράγματα.
Δεν χρειάζονται ένα κόμμα που θα τους "απελευθερώσει". Χρειάζονται θεσμούς που τους επιτρέπουν να απελευθερωθούν μόνοι τους: προστασία της ατομικής ιδιοκτησίας, ανεξάρτητη δικαιοσύνη για να μπορούν να μηνύσουν ακόμα και το κράτος, ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι χωρίς κρατικό έλεγχο, ανοιχτές αγορές όπου η αξία τους δεν καθορίζεται από το Πλάνο, αλλά από το τι θέλουν οι συνάνθρωποί τους.
Όταν οι ναύτες της Κρονστάνδης ζήτησαν ελεύθερες εκλογές, ζητούσαν ουσιαστικά ελεύθερη αγορά ιδεών. Όταν οι εργάτες του Γκντανσκ ζήτησαν ελεύθερα συνδικάτα, ζητούσαν ελεύθερη αγορά εργασίας. Και τα δύο είναι αδιανόητα για ένα σύστημα που πιστεύει ότι μια μικρή ομάδα στο κέντρο ξέρει καλύτερα.
Η ιστορία τιμώρησε αυτή την αλαζονεία. Τα κράτη που άκουσαν τον εργάτη όταν ζητούσε ελευθερία, έγιναν πλούσια. Τα κομμουνιστικά κράτη που του απάντησαν με τουφέκι και στρατιωτικό νόμο, κατέρρευσαν από τη φτώχεια και τη διαφθορά τους.
Το Κομμουνιστικό καθεστώς, είναι ότι πιο Εγκληματικό στην Ιστορία της Ανθρωπότητας.
Ένα αριστερό Αστυνομικό απάνθρωπο καθεστώς, οργανωμένο με διαβολικό τρόπο, στο να εξοντώνει τους αντιπάλους του.
Ήρθε η ώρα να το πούμε καθαρά: Ο εργάτης δεν είναι ένα αθώο θύμα που χρειάζεται σωτήρα. Είναι ένας ενήλικας, δημιουργός, επιχειρηματίας του εαυτού του. Και κάθε φορά που κάποιος διανοούμενος του υπόσχεται ότι θα τον σώσει καταργώντας την ελευθερία του, καλό είναι να ρωτάει ποιος πληρώνει το νοίκι της βιβλιοθήκης.
Αναρτήσεις
