Αρνήθηκε 1.000.000 δολάρια. Είπε όχι στο μετάλλιο Fields.
Αποχώρησε από το Πρίνστον και το Στάνφορντ.
Το 1982, σε ηλικία 16 ετών, σημείωσε το απόλυτο 42 στα 42 στη Μαθηματική Ολυμπιάδα.
Πέρασε 7 χρόνια μόνος του πάνω σε ένα πρόβλημα που είχε νικήσει την ανθρωπότητα για 98 χρόνια. Μετά, εξαφανίστηκε. Το όνομά του είναι Γκριγκόρι Πέρελμαν (Grigori Perelman).
Και η ιστορία του δείχνει τι συμβαίνει όταν η σκέψη δεν ζητά αναγνώριση, αλλά αλήθεια.
Γεννήθηκε στις 13 Ιουνίου 1966 στο Λένινγκραντ, το σημερινό Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας. Ο πατέρας του ήταν ηλεκτρολόγος μηχανικός που περνούσε τα βράδια του δίνοντας στον μικρό Γκρίσα γρίφους λογικής και σπαζοκεφαλιές. Η μητέρα του, Λιούμποβ, ολοκλήρωνε μεταπτυχιακό στα μαθηματικά.
Όταν είδε τι εξέλιξη είχε ο γιος της, πήρε μια απόφαση: Εγκατέλειψε τις μεταπτυχιακές της σπουδές. Εντελώς. Για να τον μεγαλώσει.
Αυτή η θυσία θα αντηχούσε σε όλη την ιστορία.
Μέχρι την ηλικία των 10 ετών, οι δάσκαλοί του ψιθύριζαν μεταξύ τους για την ευφυΐα του. Στα 14, ήταν το αστέρι ενός τοπικού μαθηματικού ομίλου, μια εξαίρεση ακόμη και ανάμεσα στα παιδιά-θαύματα.
Στα 15, παρακολούθησε την πρώτη του κατασκήνωση από τον θρυλικό δάσκαλο Σεργκέι Ρούκσιν — και ήταν η πρώτη νύχτα που κοιμήθηκε μακριά από τη μητέρα του.
Το 1982, σε ηλικία 16 ετών, ο Πέρελμαν στάθηκε σε μια σκηνή στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας, εκπροσωπώντας τη Σοβιετική Ένωση στη Διεθνή Μαθηματική Ολυμπιάδα.
Δεν κέρδισε απλώς. Σημείωσε 42 στα 42. Απόλυτο σκορ. Έλαβε χρυσό μετάλλιο και ένα ειδικό βραβείο που σπάνια είχε δοθεί στο παρελθόν.
Μπήκε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ το ίδιο φθινόπωρο, τοποθετημένος αμέσως σε προχωρημένα μαθήματα γεωμετρίας. Ο καθηγητής του, Γιούρι Μπουράγκο, θα δήλωνε αργότερα: «Υπάρχουν πολλοί φοιτητές υψηλών ικανοτήτων που μιλούν πριν σκεφτούν. Ο Γκρίσα ήταν διαφορετικός. Σκεφτόταν βαθιά. Οι απαντήσεις του ήταν πάντα σωστές».
Όμως, ιδού τι χάνουν οι περισσότεροι. Ο Πέρελμαν δεν ήταν απλώς ιδιοφυΐα. Είχε αρχές που έκαναν τον κόσμο των μαθηματικών να νιώθει βαθιά άβολα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ήρθε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εργάστηκε στο NYU. Κέρδισε μια περίοπτη υποτροφία Miller στο UC Berkeley. Αφού απέδειξε την «εικασία της ψυχής» (soul conjecture) το 1994 — ένα πρόβλημα που παρέμενε άλυτο για 20 χρόνια — το Πρίνστον και το Στάνφορντ τού πρότειναν θέσεις καθηγητή.
Τις απέρριψε και τις δύο. Αναφέρεται ότι προσβλήθηκε από το γεγονός ότι το Πρίνστον του ζήτησε βιογραφικό σημείωμα. Θεωρούσε ότι το έργο του έπρεπε να μιλάει από μόνο του.
Το 1995, επέστρεψε στη Ρωσία.
Μετακόμισε στο διαμέρισμα της μητέρας του στην Αγία Πετρούπολη. Ανέλαβε μια ήσυχη ερευνητική θέση στο Ινστιτούτο Μαθηματικών Steklov. Μετά, για 7 χρόνια, εξαφανίστηκε εντελώς από τη μαθηματική κοινότητα. Κανείς δεν ήξερε πάνω σε τι δούλευε. Δεν το είπε σε κανέναν.
Στις 11 Νοεμβρίου 2002, χωρίς ανακοίνωση ή τυμπανοκρουσίες, ένας άνδρας σε ένα μικρό διαμέρισμα στην Αγία Πετρούπολη ανέβασε μια εργασία σε ένα διαδικτυακό αρχείο που ονομάζεται arXiv.
Ο τίτλος ήταν πυκνός και τεχνικός. Η εργασία ήταν σύντομη, χωρίς μεγάλες επεξηγήσεις.
Ένας συνάδελφος είπε ότι φαινόταν να πιστεύει πως οποιοσδήποτε ενδιαφερόταν πραγματικά θα μπορούσε απλώς να το καταλάβει μόνος του. Ήταν η απόδειξη της Εικασίας του Πουανκαρέ (Poincaré Conjecture).
Το πρόβλημα παρέμενε άλυτο για 98 χρόνια. Προτάθηκε από τον Γάλλο μαθηματικό Ανρί Πουανκαρέ το 1904 και έθετε ένα φαινομενικά απλό ερώτημα για το σχήμα του τρισδιάστατου χώρου.
Γενιές από τα μεγαλύτερα μαθηματικά μυαλά του κόσμου είχαν προσπαθήσει και αποτύχει. Το 2000, το Ινστιτούτο Μαθηματικών Clay το είχε καταχωρήσει ως ένα από τα 7 «Προβλήματα της Χιλιετίας» — το καθένα με αμοιβή 1.000.000 δολαρίων. Ο Πέρελμαν το έλυσε μόνος του. Σε ένα μικρό διαμέρισμα. Με 7 χρόνια σιωπής.
Χρειάστηκαν άλλα 4 χρόνια για να επαληθεύσουν πλήρως οι μαθηματικοί του κόσμου το έργο του. Μία επεξηγηματική εργασία που γράφτηκε από δύο ερευνητές στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν έφτασε τις 473 σελίδες — μόνο και μόνο για να εξηγήσει όσα ο Πέρελμαν είχε ήδη αποδείξει.
Το 2006, η Διεθνής Μαθηματική Ένωση ψήφισε να απονείμει στον Πέρελμαν το μετάλλιο Fields — την υψηλότερη τιμή στα μαθηματικά, ισοδύναμη με βραβείο Νόμπελ.
Ο πρόεδρος της Ένωσης, Σερ Τζον Μπολ, πέταξε προσωπικά στην Αγία Πετρούπολη για να τον πείσει να το δεχτεί. Μίλησαν για 10 ώρες σε διάστημα 2 ημερών.
Ο Πέρελμαν αρνήθηκε. Αργότερα είπε: «Ήταν εντελώς άσχετο για μένα. Όλοι καταλάβαιναν ότι αν η απόδειξη είναι σωστή, τότε δεν χρειάζεται καμία άλλη αναγνώριση.
Δεν με ενδιαφέρουν τα χρήματα ή η φήμη. Δεν θέλω να με επιδεικνύουν σαν ζώο σε ζωολογικό κήπο».
Στις 18 Μαρτίου 2010, το Ινστιτούτο Μαθηματικών Clay ανακοίνωσε ότι ο Πέρελμαν είχε κερδίσει το βραβείο του 1.000.000 δολαρίων της Χιλιετίας. Την 1η Ιουλίου 2010, το απέρριψε.
Είπε ότι ο μαθηματικός Ρίτσαρντ Χάμιλτον, του οποίου η προγενέστερη εργασία για τη ροή Ricci είχε θέσει μέρος των θεμελίων, άξιζε ίση αναγνώριση. Αρνήθηκε να δεχτεί το βραβείο μόνος του.
Σύμφωνα με τις τελευταίες επιβεβαιωμένες αναφορές, ο Γκριγκόρι Πέρελμαν ζει ήσυχα στην Αγία Πετρούπολη με την ηλικιωμένη μητέρα του. Δεν έχει δώσει καμία συνέντευξη από το 2006.
Ένας δημοσιογράφος που τον κάλεσε έλαβε την εξής απάντηση μέσω τηλεφώνου: «Με ενοχλείτε. Μαζεύω μανιτάρια».
Σε έναν κόσμο που κραυγάζει για προσοχή, επιβεβαίωση και αναγνώριση, αυτός ο άνθρωπος έλυσε το μεγαλύτερο μαθηματικό πρόβλημα του 20ού αιώνα, αρνήθηκε 1.000.000 δολάρια και πήγε να μαζέψει μανιτάρια στο δάσος.
Η μητέρα του εγκατέλειψε το μεταπτυχιακό της για να μπορέσει εκείνος να υπάρξει.
Εκείνος εγκατέλειψε τη φήμη και την τύχη ώστε η αλήθεια να μπορεί να υπάρξει με τους δικούς της όρους.
Κάποιοι άνθρωποι αλλάζουν τον κόσμο αθόρυβα. Μετά, πηγαίνουν σπίτι τους.
Κίνημα Τυπογράφων.
Δύναμη αντίστασης, διεκδίκησης και πάλης
Αναρτήσεις
