Οι Ελληνίδες φεμινίστριες καίνε τα σουτιέν τους και δείχνουν τα βιζιά τους, κρατώντας σκυλιά στο Σύνταγμα, γυρίζοντας την πλάτη στα προβλήματα των γυναικών.
Στην ηλικία των 10 ετών, κατέστρεψε τον δικό της γάμο μασώντας ωμή μελιτζάνα μέχρι που τα δόντια της μαύρισαν εντελώς.
Στην ηλικία των 6 ετών, την κράτησαν κάτω με βία και την ακρωτηρίασαν.
Στα 50 της, την έριξαν στη φυλακή.
Και από το κελί της, χρησιμοποιώντας ένα μολύβι φρυδιών σε χαρτί υγείας, βοήθησε στη γέννηση ενός φεμινιστικού κινήματος που θα συγκλόνιζε τον αραβικό κόσμο.
Το όνομά της ήταν Ναουάλ Ελ Σαανταουί.
Γεννήθηκε το 1931 στο μικρό αιγυπτιακό χωριό Καφρ Τάχλα, το δεύτερο από εννέα παιδιά. Σε μια κουλτούρα που συχνά έβλεπε τα κορίτσια ως βάρη, η γιαγιά της είπε ανοιχτά την σκληρή αλήθεια: «Ένα αγόρι αξίζει τουλάχιστον όσο 15 κορίτσια. Τα κορίτσια είναι μια πληγή».
Η Ναουάλ το άκουσε. Δεν το ξέχασε ποτέ. Και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής της αρνούμενη να το δεχτεί.
Όταν ήταν έξι ετών, οι γυναίκες της οικογένειάς της την κράτησαν κάτω στο πάτωμα και της έκαναν ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών οργάνων. Ο πόνος ήταν καυτός, αξέχαστος. Θα κουβαλούσε αυτή την ανάμνηση — και την αποφασιστικότητα να τερματίσει την πρακτική — για τις επόμενες οκτώ δεκαετίες.
Αλλά ακόμη και σε εκείνη τη στιγμή της παραβίασης, κάτι μέσα στο κοριτσάκι αρνιόταν να σπάσει.
Στα δέκα της χρόνια, η οικογένειά της κανόνισε να παντρευτεί. Είχε επιλεγεί σύζυγος. Οι μνηστήρες έρχονταν να την εξετάσουν.
Η Ναβάλ είχε άλλα σχέδια.
Γλίστρησε στην κουζίνα, βρήκε μια ωμή μελιτζάνα και τη δάγκωσε άγρια, μασώντας μέχρι που ο σκούρος μωβ χυμός έβαψε τα δόντια της μαύρα σαν πίνακα. Όταν έφτασε η οικογένεια του πιθανού γαμπρού, τους χαμογέλασε όσο πιο πλατιά μπορούσε.
Έριξαν μια ματιά στα μαυρισμένα δόντια της και έφυγαν χωρίς να κλείσει το προξενιό
Ο γάμος των παιδιών σαμποταρίστηκε. Η Ναουάλ είχε κερδίσει χρόνο.
Χρησιμοποίησε αυτόν τον χρόνο με πάθος. Ο πατέρας της - πιο προοδευτικός από πολλούς άνδρες της εποχής του - πίστευε ότι οι κόρες του άξιζαν εκπαίδευση. Η Ναουάλ διάβαζε ό,τι μπορούσε να βρει. Έγραψε το πρώτο της μυθιστόρημα στα δεκατρία της. Και έβαλε στόχο να γίνει γιατρός.
Το 1955, σε ηλικία 24 ετών, αποφοίτησε από την ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου του Καΐρου.
Επέστρεψε στην αγροτική Αίγυπτο ως γιατρός και είδε από κοντά το καταστροφικό τίμημα της πατριαρχίας στα γυναικεία σώματα: επιπλοκές από ακρωτηριασμό γεννητικών οργάνων, θανάτους κατά τον τοκετό, γυναίκες παγιδευμένες σε βίαιους γάμους χωρίς διέξοδο.
Δεν μπορούσε να μείνει σιωπηλή.
Το 1969, δημοσίευσε το "Γυναίκες και Σεξ", ένα βιβλίο που επιτίθετο ανοιχτά στον ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών οργάνων και στον συστηματικό έλεγχο του γυναικείου σώματος και της σεξουαλικότητας. Η αντίδραση ήταν άμεση και βίαιη. Απολύθηκε από τη θέση της ως Διευθύντριας Δημόσιας Υγείας. Το περιοδικό που εξέδιδε έκλεισε. Τα γραπτά της απαγορεύτηκαν.
Οι αιγυπτιακές αρχές ήθελαν να σβήσει η φωνή της.
Η Ναουάλ συνέχισε να γράφει.
Το 1975, δημοσίευσε το "Γυναίκα στο Σημείο Μηδέν", ένα δυνατό μυθιστόρημα βασισμένο σε μια πραγματική γυναίκα που είχε γνωρίσει ενώ εργαζόταν ως ψυχίατρος στη φυλακή - μια ιερόδουλη που βρισκόταν σε πτέρυγα θανατοποινίτη και είχε σκοτώσει τον νταβατζή της. Το βιβλίο έγινε ορόσημο της αραβικής φεμινιστικής λογοτεχνίας.
Μέχρι το 1981, είχε γίνει πολύ επικίνδυνη για να την ανεχθεί.
Υπό τον πρόεδρο Ανουάρ Σαντάτ - ο οποίος ισχυριζόταν ότι η Αίγυπτος ήταν μια δημοκρατία ανοιχτή στην κριτική - η Ναουάλ συνελήφθη με παράλογες κατηγορίες συνωμοσίας με τη Βουλγαρία για την ανατροπή της κυβέρνησης. Το πραγματικό έγκλημα ήταν να λέει την αλήθεια στην εξουσία.
Τον Σεπτέμβριο του 1981, σε ηλικία 50 ετών, ρίχτηκε στις Γυναικείες Φυλακές του Κανατίρ.
Της αρνήθηκαν στυλό και χαρτί.
Έτσι αυτοσχεδίασε.
Μια συγκρατούμενή της έφερε λαθραία ένα μολύβι φρυδιών. Η Ναουάλ έγραφε σε χαρτί υγείας - κάθε σκέψη, κάθε ιστορία των γυναικών γύρω της, κάθε παρατήρηση για την πολιτική φυλάκιση και τον πατριαρχικό έλεγχο.
Αυτά τα λαθραία σημειώματα αργότερα θα γίνονταν τα "Απομνημονεύματα από τις Γυναικείες Φυλακές".
Αλλά έκανε κάτι ακόμη πιο ριζοσπαστικό ενώ ήταν φυλακισμένη.
Το 1982, ακόμα πίσω από τα κάγκελα, η Ναουάλ Ελ Σαανταουί ίδρυσε τον Σύνδεσμο Αλληλεγγύης Αραβικών Γυναικών - την πρώτη νόμιμη, ανεξάρτητη φεμινιστική οργάνωση στην Αίγυπτο.
Δημιούργησε ένα κίνημα μέσα από ένα κελί φυλακής.
Μετά τη δολοφονία του Σαντάτ τον Οκτώβριο του 1981, η Ναουάλ αφέθηκε ελεύθερη μετά από δύο μήνες. Βγήκε από τη φυλακή και αμέσως επανέλαβε το έργο της.
Οι απειλές εντάθηκαν.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, οι ισλαμιστές φονταμενταλιστές έθεσαν το όνομά της σε λίστα θανάτου. Η κυβέρνηση της προσέφερε ένοπλη προστασία. Εκείνη την αρνήθηκε.
Αντίθετα, το 1993, εξορίστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, διδάσκοντας στο Duke, στο Harvard, στο Yale, στο Columbia και στο Berkeley. Έδωσε διαλέξεις σε όλο τον κόσμο και έγραψε περισσότερα από πενήντα βιβλία, μεταφρασμένα σε πάνω από είκοσι γλώσσες.
Επέστρεψε στην Αίγυπτο το 1996, ακόμα ανυπότακτη, μιλώντας ακόμα ανοιχτά.
Το 2005, σε ηλικία 74 ετών, έκανε κάτι που φαινόταν αδύνατο: έθεσε υποψηφιότητα για πρόεδρος της Αιγύπτου εναντίον του μακροχρόνιου δικτάτορα Χόσνι Μουμπάρακ. Ήξερε ότι δεν μπορούσε να κερδίσει. Το θέμα ήταν να διακηρύξει ότι οι γυναίκες ανήκουν σε κάθε χώρο - συμπεριλαμβανομένου του υψηλότερου αξιώματος στη χώρα.
Σε όλη της τη ζωή, η Ναουάλ αντιμετώπισε λογοκρισία, φυλάκιση, απειλές θανάτου, εξορία και κατηγορίες για αποστασία. Η κυβέρνηση έκλεισε επανειλημμένα τους οργανισμούς της και απαγόρευσε τα βιβλία της. Οι θρησκευτικές αρχές προσπάθησαν να την χωρίσουν βίαια από τον σύζυγό της.
Τους ξεπέρασε όλους.
Η Ναουάλ Ελ Σαανταουί πέθανε στις 21 Μαρτίου 2021, σε ηλικία 89 ετών, στο Κάιρο.
Έγινε γνωστή ως «η Σιμόν ντε Μποβουάρ του αραβικού κόσμου» και η νονά του αραβικού φεμινισμού. Το έργο της υπενθύμισε σε γενιές ότι ο φεμινισμός στην περιοχή δεν είναι μια εισαγόμενη ιδέα - είναι βαθιά αυτόχθονη, ριζωμένη στο θάρρος γυναικών σαν κι αυτήν.
Οι σύγχρονες Αιγύπτιες φεμινίστριες, συμπεριλαμβανομένης της Μόνα Ελταχαουί, την έχουν αποκαλέσει ζωντανή υπενθύμιση ότι οι γυναίκες στον αραβικό κόσμο πάντα αγωνίζονταν για τα δικαιώματά τους.
Η μάχη της Ναουάλ δεν ήταν ποτέ μόνο για την ίδια. Ήταν για τα εξάχρονα κορίτσια που ακρωτηριάζονταν, τα δεκάχρονα κορίτσια που παντρεύονταν και τις γυναίκες που υπέφεραν σιωπηλά.
Πέρασε 89 χρόνια αρνούμενη να σιωπήσει.
Ξεκίνησε στην ηλικία των 10 ετών, με μια ωμή μελιτζάνα και μαυρισμένα δόντια, λέγοντας στον κόσμο: Όχι. Δεν θα δεχτώ τη ζωή που έχετε επιλέξει για μένα.
Θα διαλέξω τη δική μου.
Αναρτήσεις
