Η 9η Απριλίου του 1991 έχει καταγραφεί ως μία από τις πιο μαύρες και επώδυνες ημερομηνίες στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, αλλά κυρίως στην ιστορία της ελληνικής κοινωνίας.
Ήταν η ημέρα που μια θρησκευτική εκδρομή στην Κωνσταντινούπολη μετατράπηκε σε μια ανείπωτη τραγωδία, όταν ένα ελληνικό τουριστικό λεωφορείο έγινε στόχος εμπρηστικής επίθεσης Τούρκων μουσουλμάνων, οδηγώντας στον φρικτό θάνατο 33 (σύμφωνα με τις αρχικές αναφορές) και τελικά 36 Ελλήνων εκδρομέων, οι περισσότεροι εκ των οποίων ήταν ηλικιωμένοι και γυναίκες.
Ξαφνικά, ένας Τούρκος – πλησίασε το λεωφορείο.
Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των ελάχιστων διασωθέντων, ο δράστης πέταξε στο εσωτερικό του οχήματος μια αυτοσχέδια βόμβα.
Λόγω των υλικών στο εσωτερικό του λεωφορείου (καλύμματα, κουρτίνες), οι φλόγες εξαπλώθηκαν με αστραπιαία ταχύτητα.
Οι πόρτες του οχήματος, λόγω του αυτόματου συστήματος που μπλόκαρε από τη θερμότητα, δεν άνοιγαν. Οι περαστικοί μουσουλμάνοι δεν βοήθησαν καθόλου παρακολουθούσαν τις σκηνές αρχέγονου τρόμου, καθώς οι εκδρομείς προσπαθούσαν μάταια να σπάσουν τα τζάμια.
Οι τουρκικές αρχές συνέλαβαν τον δράστη, έναν Τούρκο μουσουλμάνο ονόματι Αμπντουλάχ Τσακμάκ. Οι πληροφορίες που διέρρευσαν τότε έκαναν λόγο για έναν ισλαμιστή που έδρασε με κίνητρο το μίσος κατά των χριστιανών.
Ο ίδιος φέρεται να δήλωσε ότι «ήθελε να κάψει τους γκιαούρηδες».
Οι 36 νεκροί της Κωνσταντινούπολης δεν ήταν στρατιώτες, δεν ήταν πολιτικοί, ήταν απλοί άνθρωποι που ήθελαν να δουν την Πόλη των ονείρων τους την Κωνσταντινούπολη και βρήκαν μαρτυρικό θάνατο μέσα στις φλόγες από τα χέρια τουρκαλάδων.
Οι 36 νεκροί της Κωνσταντινούπολης δεν ήταν στρατιώτες, δεν ήταν πολιτικοί, ήταν απλοί άνθρωποι που ήθελαν να δουν την Πόλη των ονείρων τους την Κωνσταντινούπολη και βρήκαν μαρτυρικό θάνατο μέσα στις φλόγες από τα χέρια τουρκαλάδων.
Ποτέ πια ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη, μέχρι να ξαναγίνει ελληνική.
Αναρτήσεις
