Αν ήταν ο βελουχιώτης ο μπελογιάννης ό Φύσσας και του βεβηλώνανε το άγαλμα θα έκαιγαν τη θεσσαλονίκη και την μισή ελλάδα
Τα ρεμάλια και τους εγκληματίες αριστερούς που βεβήλωσαν το άγαλμα μπορούν να τους βρούνε μέσα σε 10 λεπτά από τις κάμερες. Κανένας όμως δεν θα το κάνει αυτό, γιατί τους φοβούνται.
Κάποια εμετικά σκουλήκια δεν σέβονται ούτε την μνήμη ενός νεαρού παιδιού που δολοφονήθηκε απο αριστερά αρωστημενα μυαλά, επειδή ήτανε Αστυνομικός!!!
Κάποτε αυτο το κράτος δικαίου πρέπει να γίνει λιγότερο φοβικό απέναντι στις θλιβερές κομμουνιστικές μειοψηφίες και να αποδίδει ότι ακριβώς τους αναλογεί!!!
Ο Γεώργιος Λυγγερίδης μόλις 31 ετών Ανθυπαστυνόμος, στάθηκε στη θέση του καθήκοντος τη νύχτα της 7ης Δεκεμβρίου 2023 στου Ρέντη, απέναντι σε μια τυφλή και οργανωμένη βία που δεν αναγνωρίζει ούτε όρια ούτε αξίες και πλήρωσε με τη ζωή του.
Ένας άνθρωπος στην πρώτη γραμμή.
Ένας άνθρωπος που δεν έκανε πίσω.
Δίπλα του, μια πραγματικότητα που δεν χωρά σε εύκολες αφηγήσεις αστυνομικοί που υπηρετούν καθημερινά σε συνθήκες πίεσης και κινδύνου, με ευθύνες και αμοιβές δυσανάλογες του έργου τους, βάζοντας το σώμα τους ως έσχατο όριο ανάμεσα στην τάξη και το χάος και κάποιοι από αυτούς δυστυχώς δεν επιστρέφουν ποτέ.
Και όμως, ακόμη και μετά τον θάνατο, δεν τους επιτρέπεται η σιωπή της μνήμης.
Χθες το βράδυ,στο κέντρο της Θεσσαλονίκης η προτομή του Γεώργιου Λυγγερίδη βεβηλώθηκε ξανά από τους γνωστούς μπαχαλάκηδες οι οποίοι έχουν ηρωόποιησει τον Φύσσα,τον Ζακ και τον Ρωμανό.
Μια πράξη που δεν αγγίζει απλώς ένα μνημείο, αλλά επιχειρεί να αγγίξει τη μνήμη μιας θυσίας. Να αμφισβητήσει, έστω συμβολικά, αυτό που έχει ήδη γραφτεί στην ιστορία με ανεξίτηλα γράμματα.
Σαν να μην αρκούσε η απώλεια, κάποιοι επιχειρούν να επιβάλουν και τη λήθη.
Αλλά η στορία δεν υποχωρεί. Δεν διαγράφεται. Δεν βεβηλώνεται.
Το μνημείο δεν είναι πέτρα. Είναι όρκος.
Όρκος ότι η θυσία δεν σβήνει. Ότι η μνήμη δεν υποκύπτει. Ότι το καθήκον που πληρώθηκε με ζωή δεν ακυρώνεται από πράξεις νύχτας.
Κάθε τέτοια ανόσια πράξη, αντί να μικραίνει τη μνήμη, τη βαθαίνει. Τη χαράζει πιο δυνατά στον χρόνο.
Γιατί απέναντι στη λήθη δεν στέκεται η σιωπή.
Στέκεται η επιμονή και απέναντι σε όλους αυτούς τους "γνωστούς άγνωστους" που νομίζουν ότι η μνήμη μπορεί να πληγωθεί, υπάρχει μια απάντηση που δεν αλλάζει.
Ό,τι γράφεται με θυσία, δεν σβήνεται με βεβήλωση.Ό,τι σηκώνεται με αίμα, δεν γκρεμίζεται με νύχτα. Ο Γεώργιος Λυγγερίδης δεν ξεχάστηκε και δεν θα ξεχαστεί ποτέ.
Μισούν καθετί ελληνικό καθετί που θυμίζει πατρίδα.
Αναρτήσεις
