Περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας Απόστολος Τζιτζικώστας

Την Κυριακή το πρωί ο Περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας Απόστολος Τζιτζικώστας δήλωσε ότι «πρέπει να σεβόμαστε τους νόμους, γιατί τότε ένας άλλος περιφερειάρχης, μακριά από έμενα αυτό, θα μπορούσε να μην καλέσει το ΠΑΣΟΚ στην παρέλαση λέγοντας ότι είναι εγκληματική οργάνωση επειδή καταδικάστηκε ο Άκης Τσοχατζόπουλος και ως εκ τούτου δεν το καλώ».

Σήμερα ξέρεις τι πρέπει να κάνεις;; Ας είχαμε το 1/100 του θάρρους των προγόνων μας.
Στην εποχή της πιο βαθιάς κρίσης, μας κυβερνούν πολιτικοί που δέχτηκαν να κάνουν τη «βρώμικη δουλειά» ρουφώντας το αίμα και τη ζωή μας. Τη δική μας και των παιδιών μας.
Καρφί δεν τους καίγεται για τον ανθρώπινο πόνο, το δράμα, την ανθρωπιστική, κοινωνική και εθνική καταστροφή που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη στη χώρα.

Ο ΛΑΜΠΡΟΣ Ο ΑΓΡΙΝΙΩΤΗΣ Ο ΛΟΧΙΑΣ.

 

( Επετειακό διήγημα του Καστρινού από μια παλιά αφήγηση Αγγελοκαστρίτη από το Αλβανικό ).

Ο ΛΑΜΠΡΟΣ Ο ΑΓΡΙΝΙΩΤΗΣ Ο ΛΟΧΙΑΣ.

-Ε ορέ μαύρε Λοχαγέ μου. Κλαίγονταν ο Λάμπρος ο λοχίας του. Nα πού μείναμε οι δυό μας οι τελευταίοι της διμοιρίας. Κι εσύ νεκρός δύστυχε. Αλλά  κι' εγώ ζωντανός τάχα - ποιό τ’ όφελος; Κι ούτε ξέρει κανένας το χαμό μας. Και κουβαλάω εγώ τώρα που μου ’μεινες στα χέρια μου το κουφάρι σου και το τουφέκι σου. Δύστυχε Λοχαγέ μου με συμπαθάς βάρυνες τη πλάτη μου. Πλάνταξα. Πες μου τι να κάνω;

Τον είχε καθιστό τώρα το σκοτωμένο Λοχαγό του ο λάμπρος ο Αγρινιώτης ο λοχίας του και του πικρομιλούσε.

-Που να ρίξω τη κατάρα μου Λοχαγέ. Δε μπορώ άλλο, φτερουγάει κι εμένα η ψυχή μου να βγει. Πες μου τι να κάνω;

Πάνω σε μια πέτρα καθισμένος ο Λάμπρος και ψηλά να φτερουγίζουν κάτι όρνια.       –Μας πήραν ξοπίσω τα ρημαδιακά είπε. Άμοιρε Λοχαγέ μου τι σου μέλλονταν.

Πιάνει και στρώνει το σκοτωμένο σε «γιατάκι» από κλάρες, και τον πάει πλάι σε μια σπηλιά εκεί κοντά. Μια τον σιάχνει κάθε λίγο, μια σηκώνει το ντουφέκι ψηλά και φοβερίζει τα όρνια, και την άλλη χαϊδεύει και μοιρολογάει το νεκρό ανώτερό του.

-Μαύρε μου τι σου ’λαχε! Γονάτησα σου λέω λοχαγέ – συγχώραμε. Φωτιά που μ’ έκαψε. Κι εγώ τι θ’ απογίνω χωρίς το λύκο πλάγι μου. Σα λαγό θα με ξετρυπώσουν οι Ιταλιάνοι.

-Όξου! Φοβέρισε το όρνιο που χαμήλωσε επικίνδυνα. Που ν’ απιθώσω το κουφάρι σου μη το βρούνε και σε ντροπιάσουν νεκρό.

Γεμάτος αίματα, άγριος, αποφασισμένος, πήρε τη ξιφολόγχη κι άρχισε να σκάβει το βρεγμένο χώμα. Ο ήλιος που βασίλευε έστειλε μια στερνή του ηλιαχτίδα κι αστραφτοβόλησε πάνω στη φονική λάμα.

Σηκώθηκε ορθός. Έτρεμε.

-Λοχαγέ ακούω τρεχαλητό. Να ναι κάνα αγρίμι η άνθρωποι; Πρέπει να προφτάσω. Να έξω από τούτη τη σπηλιά θα σε ταφιάσω.  Θα σ’ αφήκω μονάχο σου. Μα θα ’χω σημάδι τη σπηλιά και κάποτε θα ’ρθω να σε βρω. Θα τελειώσουν ούλα τούτα κάποτε, είναι νόμος ετούτο στη ζωή. Και τότε θα ’ρθω να σε θάψω κατά πως σου πρέπει. Συγχώραμε ξέρεις εσύ….

Με βιασύνη έσυρε το νεκρό στον άβαθο λάκκο στην είσοδο απ’ τη σπηλιά, κι έβαλε στα ξυλιασμένα χέρια το ντουφέκι του, κι ύστερα λιθάρι με λιθάρι, με ξερολιθιά τον σκέπασε καλά.

Νύχτα τέλειωσε και κατάκοπος έκατσε να πάρει μιαν αναπνοή. Πήρε κάποτε την απόφαση και σηκώθηκε.

Άιντε Αρχηγέ! Δεν το ’θελα τούτο, ήθελα να ’ναι το μνήμα σου βαθύ και πλατύ κατά πως σου ’πρεπε, να χεις αγνάντιο τη νύχτα το φεγγάρι, και τον ήλιο τη μέρα, μα δε γίνονταν αλλιώτικα.  Άιντε καλό βράδυ, συγχώραμε που φεύγω, και κάποτε θα ξανάρθω. Το θέλω και για σένα και για μένα δύστυχε.

Νύχτα στ’ άγρια μεσάνυχτα ο Λάμπρος ο λοχίας, κίνησε το μακρύ του κι ατέλειωτο δρόμο με σημάδια τ’ αστέρια στον ουρανό της Βορείου Ηπείρου. Κι ήτανε μουσκίδι στον ιδρώτα και την αγωνία, κατάκοπος, πεινασμένος και καταψειριασμένος. Ο τελευταίος της τρίτης διμοιρίας του έκτου λόχου του δευτέρου τάγματος του 2/39 Συντάγματος  Ευζώνων που έδρευε στο Μεσολόγγι. Ο Λάμπρος ο Αγρινιώτης ο λοχίας.

AGGELOKASTRO NEWS.                      Μπούτιβας Κώστας – Καστρινός.

ΤΕΡΜΑ και η κοροϊδία στους Έλληνες λιθογράφους.

Τα τυπογραφεία κλείνουν το ένα μετά το άλλο, η ανεργία στον κλάδο αγγίζει το 68% και το μοναδικό πρόβλημα που απασχολεί την Πανελλαδική Ένωση Λιθογράφων σύμφωνα με τις ανακοινώσεις της είναι το πως θα μαζέψει κόσμο για μια ακόμη μονοήμερη εκδρομή του ΠΑΜΕ στην Ομόνοια που την ονομάζουν "απεργία".

Οι κομματικοί συνδικαλισταράδας μας εξυπηρετώντας συγκεκριμένα συμφέροντα και αναγνωρίζοντας το αδιέξοδο που έχουν φέρει την εργατική τάξη με τον κομματισμό τους φρόντισαν να γράψουν στην τελευταία ανακοίνωση τους της 27/10/13 τα πραγματικά τους αιτήματα ομολογώντας την αποτυχία τους και την εξαθλίωση που έχουν φέρει την Ελληνική εργατική ταξη και την Ελληνική λαϊκή οικογένεια
 
Απολαύστε τους:...Η απάντησή μας στη βαρβαρότητα που ζούμε είναι η οργάνωση, η συλλογική πάλη, η αντίσταση και μαζί με τα συνδικάτα να διεκδικήσουμε αύξηση του επιδόματος ανεργίας και του χρόνου επιδότησης , σταθερή και μόνιμη δουλειά....  (σε όσους έχουν ακόμη)... Στις 6 Νοέμβρη κανείς στη δουλειά, η στο σπίτι. ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ. Μαζί με τις οικογένειες μας  και τα παιδιά μας να βρεθούμε στις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ σε όλες τις πόλεις, στην Αθήνα στην Ομόνοια στις 10.30πμ. 

Τέρμα οι αυξήσεις, τα νυκτερινά, τα επιδόματα, οι τριετίες, το γάλα, οι συλλογικές συμβάσεις.
ΤΕΡΜΑ και η κοροϊδία στους Έλληνες λιθογράφους.

Η ζωή δεν προχωρά μπροστά με οπορτουνισμούς. Η ταξική πάλη οξύνεται και ζητά λύση που να δικαιώνει τους Έλληνες εργάτες. Εάν η Ομοσπονδία Τύπου και Χάρτου και η Πανελλαδική Ένωση Λιθογράφων ενδιαφέρονται για τους Έλληνες εργαζομένους του κλάδου και δεν τους χρησιμοποιούν μόνο για τα κομματικά τους πυροτεχνήματα και τα ψηφαλάκια ας δώσουν μια ξεκάθαρη απάντηση:

- Ποια είναι η πρόταση της Πανελλαδικής Ένωσης Λιθογράφων και της Ομοσπονδίας Τύπου-Χάρτου για την αντιμετώπισή της εισαγόμενης τυπογραφίας και της ανεργίας στον κλάδο;

 

Κίνημα Τυπογράφων

Δύναμη αντίστασης, διεκδίκησης και πάλης

Μόνο για άνεργους γραφίστες

Μόνο για άνεργους γραφίστες.
Το καλλίτερο βιογραφικό κλικ ΕΔΩ

ΞΕΜΕΙΝΑ ΑΠΟ ΜΑΓΟΥΛΑ.

Δεν εμπνέουν κανέναν . Δεν υπάρχει ούτε ψεύτικο όραμα. Δεν υπάρχει καν μια προσωπική γοητεία κάποιου ηγέτη που να προσελκύσει ψηφοφόρους ακόμα και με απατηλές υποσχέσεις.

Σε τι μπορεί να ελπίζει ένα τέτοιο πολίτευμα για να επιβιώσει;;; Είναι δυνατόν οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος να πιστεύει πως όλη αυτή η κατάσταση θα μπορέσει να πάει έτσι ήρεμα μέχρι τέλους, πως θα φέρει εις πέρας τα σχέδιά της, θα κρατηθεί στην εξουσία, με ΔΗΜΟ/ΚΡΑΤΙΚΟ τρόπο;

Αποχαυνωμένοι, μοιραίοι, έρμαια της τύχης, περιμένουμε μια ερμηνεία της κατάστασης από τον ψεκαστή μας. Μια δημοκρατία, ένα πολίτευμα που αποτελείται από πολίτες – κουνούπια που αρκεί κάποιος ν΄ανάψει μια λάμπα για ν΄αρχίσουν να τσιτσιρίζουν κάνοντας ανατριχιαστικούς θορύβους....

Πόσο ηλίθιο θα ήταν να πιστέψει κάποιος πως μπορεί ποτέ να εφαρμοστεί μια πολιτική δυστυχίας που δεν συμφέρει κανέναν και σε τίποτα. Αυτό θα ήταν καρτούν για να γελάει ο κοσμάκης.

Οι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι που είναι εντός συστήματος αλλά με αδυναμία να είναι καλά παιδιά, αργά ή γρήγορα δεν θα είναι πια καλά παιδιά. Ακόμα κι αν ποτέ δεν είχε περάσει από το μυαλό τους, θα γίνουν περιθώριο. Ένα περιθώριο που θα αυξάνεται συνεχώς. Θα απλώνεται σαν σκιά πάνω από τα εναπομείναντα καλά νοικοκυριά, τους βολεμένους, και θα μισεί. Είναι διαφορετικό να έχεις μπροστά σου πολίτες που τους κοροϊδεύεις μεν αλλά κουτσοπερνάνε τη ζωούλα τους και διαφορετικό να έχεις ανθρώπους με τη πλάτη στο τοίχο που δεν έχουν τίποτα άλλο να χάσουν.

Αν μου χτυπήσεις το ένα μάγουλο θα γυρίσω κι από το άλλο. Αν μου χτυπήσεις και το άλλο ΞΕΜΕΙΝΑ ΑΠΟ ΜΑΓΟΥΛΑ. Δεν γίνεται αλλιώς.