Σαν σήμερα 5 Μαρτίου το 1953,ο Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι Στάλιν ο δεύτερος μεγαλύτερος σφαγέας(έπεται μετά τον"ομογαλακτό" του Μάο) όλων των εποχών που γνώρισε αυτή η πλάση προσέφερε την σημαντικότερη υπηρεσία του στην ανθρωπότητα.. !!!....

❗❗Σαν σήμερα 5 Μαρτίου το 1953,ο Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι Στάλιν ο  δεύτερος μεγαλύτερος σφαγέας(έπεται μετά τον"ομογαλακτό" του Μάο) όλων των εποχών που γνώρισε αυτή η πλάση προσέφερε την σημαντικότερη υπηρεσία του στην ανθρωπότητα..

Πριν 13 χρόνια ακριβώς στις 5 Μαρτίου του 1940, ο Στάλιν είχε δώσει τη διαταγή για την εκτέλεση 22.000-25000 Πολωνών αξιωματικών, αστυνομικών, διανοούμενων, πολιτικών κρατουμένων και αιχμαλώτων πολέμου. 

Το έγκλημα έγινε στο δάσος του Κατίν κοντά στην πόλη Σμολένσκ της Δυτικής Ρωσίας. Στην ιστορία έμεινε ως «η σφαγή του Κατίν», ένα από τα δέκα μεγαλύτερα εγκλήματα πολέμου στην ιστορία της ανθρωπότητας. 

Το 1990, επί προεδρίας Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, η Ρωσία έδωσε στη δημοσιότητα όλα τα έγγραφα που αποδείκνυαν με αδιάσειστα στοιχεία ότι οι Σοβιετικοί είχαν την ευθύνη για τη σφαγή στο Κατίν. Για του λόγου το ασφαλές μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, η ρωσική κυβέρνηση ζήτησε επισήμως συγγνώμη (13 Απριλίου 1990) και αποκάλυψε σειρά ντοκουμέντων που αποδείκνυαν ότι τη Σφαγή στο Κατίν, αλλά και σε στρατόπεδα συγκέντρωσης εντός της Σοβιετικής Ένωσης, είχε διατάξει το υπό τον Στάλιν Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΣΕ, κατόπιν εισήγησης του διαβόητου Λαβρέντι Μπέρια, αρχηγού της NKVD (προδρόμου της KGB), στις 5 Μαρτίου 1940.

Το 2000 αναγέρθηκε στο Κατίν μνημείο για τα περίπου 20.000 θύματα της σφαγής (στρατιωτικοί και πολίτες). Τον Νοέμβριο του 2010 η Δούμα (η κάτω Βουλή της Ρωσικής Ομοσπονδίας) διακήρυξε επίσημα ότι ο Ιωσήφ Στάλιν και τα ηγετικά στελέχη του ΚΚΣΕ (Μολότοφ, Μικογιάν, Μπέρια, Ζντάνοφ κ.ά.) ήταν υπεύθυνα για τη Σφαγή του Κατίν.

Παρόλαυτα  κάνοντας ακόμη μια φορά την διαφορά,το ΚΚΕ Μπογιόπουλος Περισσός και σια συνεχίζει  να αρνείται ότι η σφαγή στο Κατίν πραγματοποιήθηκε κάτω από τις διαταγές του Ιωσήφ Στάλιν υποστηρίζοντας μέχρι και σήμερα ότι είναι ναζιστική προπαγάνδα..Τα συμπεράσματα δικά σας..🤔

Υ.Γ Σήμερα, κάποιοι συνεχίζουν οι κομμουνιστές να υμνούν τον εγκληματία Στάλιν και τον Μάο σαν ήρωες και ανυπέρβλητα πρότυπα τους, ενώ ταυτόχρονα κατακεραυνώνουν άλλους ηγέτες και σύγχρονες κυβερνήσεις ως «φονιάδες» των λαών κ.ο.κ. 

Ωστόσο η στάση τους φαντάζει ολίγον τι αντιφατική έως υποκριτική στην καλύτερη των περιπτώσεων.Είναι σαν να πίνεις νερό από το ποτήρι του ίδιου αίματος που χύθηκε στα Κατίν, στα γκουλάγκ και στις γενοκτονίες της Κίνας, και ταυτόχρονα να κάνεις τον δικηγόρο της ανθρωπότητας.

 Η ιστορία δεν ξεχνά, και οι αριθμοί των νεκρών δεν διαγράφονται με αριστερά ιδεολογικά επιχειρήματα.

Η ΛΗΣΤΕΙΑ ΤΟΥ "ΠΑΤΕΡΟΥΛΗ ΣΤΑΛΙΝ" ΠΟΥ ΚΑΤΕΛΗΞΕ ΣΕ ΛΟΥΤΡΟ ΑΙΜΑΤΟΣ

Αν ζούσαμε στις αρχές του 20ού αιώνα, ο «Πατερούλης» Στάλιν θα ήταν απλώς γνωστός ως μαρξιστής ληστοσυμμορίτης, καθώς οργάνωνε κλοπές, απαγωγές και εκβιασμούς για να βγαίνουν τα έξοδα της "επανάστασης".

Ο Ιωσήφ...   είχε αποκτήσει μάλιστα πρωτόγνωρη δημοσιότητα στο μπολσεβικικό κόμμα το 1907, όταν σχεδίασε τη ληστεία στην Τράπεζα της Τιφλίδας που θα κατέληγε σε λουτρό αίματος αλλά και λεία 250.000 ρουβλίων!

Έχοντας εκτελέσει μάλιστα άλλη μια πετυχημένη «εκστρατεία χρηματοδότησης» στη Φιλανδία το 1906, όταν χτύπησαν τη Ρωσική Κρατική Τράπεζα του Ελσίνκι, οι μπολσεβίκοι θέλησαν να βάλουν τώρα στο χέρι τη χρηματαποστολή της κρατικής τράπεζας της Τιφλίδας. Το έργο ανέλαβε ο νεαρός επαναστάτης «Σόσο», κατά κόσμον Ιωσήφ Στάλιν! 

Ήταν λίγο μετά τις 11 το πρωί της 13ης Ιουνίου του 1907 και υπήρχε πολύ σοβαρός λόγος για τόση ασφάλεια. Άμαξες μετέφεραν ένα τεράστιο χρηματικό ποσό, στην νεοϊδρυθείσα Κρατική Τράπεζα.

Ο Στάλιν ήξερε ότι ένα τέτοιο χτύπημα απαιτούσε μεγάλη τόλμη. Ήξερε επίσης ότι χρειαζόταν την βοήθεια μιας σπείρας έμπιστων κακοποιών, τους οποίους έβρισκες πολύ εύκολα στην Τιφλίδα. 

Ο Στάλιν είχε πάρει ήδη μέρος σε προηγούμενες ληστείες και διέθετε μια έμπιστη ομάδα ατόμων, οι οποίοι ήταν έτοιμοι να του προσφέρουν της υπηρεσίες τους όταν θα τους το ζητούσε.

Η ληστεία σχεδιάστηκε σχολαστικά. 20 πάνοπλοι ληστές γυρόφερναν δήθεν αμέριμνα στην κεντρική πλατεία της πόλης περιμένοντας την άφιξη της χρηματαποστολής. Τοποθετήθηκαν παρατηρητές σε κάθε γωνία των δρόμων και στις στέγες των σπιτιών, ενώ μια άλλη ομάδα είχε κρυφτεί σε μια ταβέρνα κοντά στην πλατεία.

Ο ίδιος ο Στάλιν αποφάσισε, παραδόξως, να κρατήσει αποστάσεις. Μετά την ληστεία κανείς δεν ήταν σε θέση να πει με βεβαιότητα αν είχε συμμετάσχει ενεργά. Ένας μάρτυρας τον είδε να πετάει την πρώτη βόμβα από μια κοντινή στέγη, που ήταν το σινιάλο για να ξεκινήσει η ληστεία.

 Ένας δεύτερος είπε ότι ήταν απλά ο άνθρωπος που σχεδίασε την ληστεία, ενώ ένας τρίτος ισχυρίστηκε ότι βρισκόταν στον σιδηροδρομικό σταθμό, για να είναι έτοιμος να το σκάσει αν κάτι πήγαινε στραβά.

Προτού καταλάβει ο κόσμος τι συνέβαινε, οι ληστές στρώθηκαν στη δουλειά. Τότε κατέφθασε καλπάζοντας με την άμαξα του στην πλατεία ο πιο πιστός συνεργός του Στάλιν, ένας κακοποιός ονόματι Κάμο. Οι ληστές έριξαν τους σάκους με τα χαρτονομίσματα στην άμαξα του, και ο Κάμο εξαφανίστηκε χωρίς να προλάβει κάποιος να τον κυνηγήσει.

Η επίθεση άφησε πίσω της πραγματική σφαγή. Έξι άνθρωποι έχασαν την ζωή τους από τις χειροβομβίδες και τα πυρά των όπλων και άλλοι σαράντα τραυματίστηκαν. Το εντυπωσιακότερο όλων είναι ότι δεν σκοτώθηκε κανένας από τους ληστές.

Τα κλοπιμαία μεταφέρθηκαν σε κρυσφήγετο όπου ράφτηκαν μέσα σε ένα στρώμα, και από εκεί βγήκαν λαθραία από την Γεωργία.

Ούτε ο Στάλιν συνελλήφθη ποτέ, ούτε και κανείς άλλος από τους κακοποιούς που πήραν μέρος στη ληστεία, παρότι πλήθη αστυνομικών ανέλαβαν τις έρευνες της υπόθεσης.

5 Μαρτίου 1953: ο θάνατος του Στάλιν

   Τα πριν:

μετά από ένα παροδικό ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο και ένα έμφραγμα το 1945,όλα έδειχναν πως η αθηροσκλήρωση είχε εγκατασταθεί για καλά στον οργανισμό του Δικτάτορα.Η ζωη του περιελάμβανε την ανθοκομία,το κροκε,την παρακολούθηση κινηματογράφου,τα μεγάλα ξενύχτια μετά ποτού και φαγητού,το (βαρύ!) κάπνισμα,μια τυπική καθιστική ζωή όπως κατανοούμε τον όρο σήμερα.Το αποτέλεσμα ήταν η υγεία του να φθίνει,σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η ιστορία με το έμφραγμα δεν πήρε ποτέ την αντιμετώπιση που της έπρεπε για λόγους άλλοτε συνωμοτικούς και άλλοτε γραφειοκρατικούς όσο απίστευτο και να ακούγεται αυτό.

Το βάρος της ηλικίας του ενοχλούσε τον Στάλιν,όμως δεν ήταν αρκετό για να τον κάνει να αποσυρθεί από την ηγεσία:είναι η εποχή μετά τα γενέθλια του στα οποία μεσουρανούσε μέσα στο σύνολο του Γαλαξια του κομμουνιστικού κόσμου επισκιάζοντας τους πάντες,συμπεριλαμβανομένων του Τσου Εν Λαι και του Μαο.

Ειναι επίσης η εποχή της συνωμοσίας των Ιατρών και των αντισημιτικών διώξεων,των σχεδίων δολοφονίας του Τιτο και της απομάκρυνσης του Μολοτωφ,του Μικογιαν και του Βοροσιλωφ.Η αυξανόμενη καχυποψία του Στάλιν πλέον(δικαιολογημένη ή όχι)αγγίζει τις κορυφές της κυβέρνησης της Σοβιετικής Ενωσης.

   Το συμβάν:

όλες οι αφηγήσεις και οι όποιες πηγές,όχι κατά ανάγκη αξιόπιστες πάντα,συμφωνούν στην ουσία…φαίνεται ότι μετά από μια νύχτα γλεντιού και συζήτησης με κύριο θέμα τις ομολογίες των Ιατρών,με παρέα τον Μπέρια,τον Χρουστσωφ,τον Μπουλγκανιν και τον Μαλενκωφ,ο Παντοδύναμος τελών εν μέθη έπεσε για υπνο κατά τις 5 το πρωί την Κυριακή 1 Μαρτίου.

Ο Στάλιν ξυπνούσε κατά κανόνα στις 2 το μεσημέρι.Οταν έφτασε 10 το βράδυ και δεν φάνηκε, οι δύσμοιροι και φοβισμένοι αξιωματικοί της φρουράς του αποφάσισαν να ρισκάρουν να μπουν στο δωμάτιο του.Βρηκαν τον Στάλιν πεσμένο και ανίκανο να μιλήσει.

Μετα από μια διελκυστίνδα ευθυνοφοβίας ειδοποιήθηκαν να πάνε στο Κουντσεβο τα εξέχοντα μέλη του Πολιμπιρο (Μολοτωφ,Καγκανοβιτς,Βοροσιλωφ,Μπέρια,Χρουστσωφ,Μπουλγκανιν,Μαλενκωφ).

Φαίνεται ότι για πρακτικούς λογους (ο προσωπικός ιατρός του Στάλιν ήταν φυλακισμένος ως κατηγορούμενος για την συνωμοσία των Ιατρών) όσο και για μη διευκρινιζομενους (αποδείχθηκε ότι υπήρχε μια καθυστέρηση δωδεκαώρου στην κλήση ιατρικής βοήθειας, εσκεμμένης ή όχι) ο Στάλιν άργησε να λάβει ιατρική βοήθεια.

Οι γνώμες για το τι αποτέλεσμα θα είχε η βοήθεια με τα μέτρα της εποχής,οδηγούν πάντως στην σκέψη ότι το αποτέλεσμα δεν θα άλλαζε.Η διάγνωση της εγκεφαλικής αιμορραγίας ήταν φανερή και η πορεία,μοιραία. Οι αφηγήσεις για το τέλος-ενα τελος επίπονο και γεμάτο αγωνία-είναι ακριβείς με λίγες αποκλίσεις,παρόντων μεταξύ άλλων των παιδιών του και της Ηγεσίας.

Το αν ο Μπέρια ή άλλοι κατάφεραν να κλέψουν κάποια έγγραφα εξαιρετικής σημασίας από το γραφείο του Στάλιν,δεν έχει διευκρινιστεί.Εκεινο που διευκρινίστηκε είναι ότι ο Μπέρια έβλεπε ήδη τον εαυτό του κυβερνήτη του Κράτους και η χαρά του εκτός του δωματίου του αρρώστου,ήταν φανερη.

Φαινεται ότι ο θάνατος του βύθισε τους παρόντες σε ένας αυθόρμητο ξέσπασμα λύπης και οδύνης.Επισης φαίνεται ότι ενδείξεις δηλητηρίασης(αυτό μόνο ο Μπέρια μπορούσε να το υλοποιήσει)του Στάλιν με βαρφαρινη υπήρξαν σύμφωνα με πρόσφατα ευρήματα,ωστόσο αποδείξεις δεν έχουν βρεθεί ακόμα.

   Τα μετά:

η χαρακτηριστική φράση του ραδιοφώνου ήταν η ακόλουθη:όχι πανικός.Η λέξη πανικός όπως σωστά παρατηρεί ένας δυτικός ιστοριογράφος είχε αναφερθεί στα σοβιετικά ραδιοφωνικά κύματα μόνο μια φορά ξανά,όταν επιτέθηκε ο Χιτλερ.Αυτο δείχνει το μέτρο της κατάστασης μετά την ανακοίνωση του θανάτου του Στάλιν.

Ο λαός συγκλονίστηκε από το συμβάν βαθύτατα,η δε ηγεσία είχε άλλα να ασχοληθεί. Ο Μαλενκωφ με την σύμφωνη γνώμη της γνωστής παρέας,ασκούσε την κεντρική εξουσία.Ο Μπέρια πιάστηκε κορόιδο από όλους όσους θεωρούσε πιόνια του.Σε μια συνάντηση και ενώ προωθούσε τα σχέδια του με επιτυχία όπως πιστευε (περιέργως τα σχέδια του περιελάμβαναν φιλελευθεροποίηση του πολιτεύματος αλλά και κάτι τοσο ακραίο για εκείνη την εποχή όπως την ανεξαρτησία της Ανατολικής Γερμανίας) δέχτηκε την λεκτική επίθεση του Χρουστσωφ και συνελήφθη παρ’αυτα από τον Ζουκωφ:εκτελέστηκε σύντομα.

Ο Μαλενκωφ δεν κατάλαβε ότι ο Χρουστσωφ ήταν πιο φιλόδοξος από ότι έδειχνε:κατέληξε διευθυντής υδροηλεκτρικού εργοστασίου ενώ ο Μολοτωφ βρέθηκε πρεσβευτής στο ειδυλλιακό Ουλαν Μπατόρ.

Η Μόσχα γέμισε από ταξιτζήδες με σκαμμένα πρόσωπα, απελεύθερους των Γκουλαγκ και είναι βέβαιο ότι κάποιες μεταρρυθμίσεις του Μαλενκωφ αγαπήθηκαν από τους Σοβιετικούς,όμως αν ο Χρουστσωφ και ο Μαλενκωφ ήταν συμπαθείς,για αυτούς ο Στάλιν εξακολουθούσε να ήταν ο Σωτήρας τους.

 

   Στην φωτό διακρίνεται ο νεκρός και κάτω αριστερά ο Μαλενκωφ με τον Μπέρια.

«Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική».

Ο Στάλιν σε μια από τις συνηθισμένες συναντήσεις με τους συνεργάτες του, ζήτησε να του φέρουν μία κότα. Την πήρε στην αγκαλιά του και πιέζοντας την σφιχτά με το ένα χέρι, με το άλλο άρχισε να την ξεπουπουλιάζει.

Η κότα αιμορραγώντας κακάριζε έντονα από πόνο και προσπαθούσε να δραπετεύσει με κάθε τρόπο χωρίς επιτυχία, η λαβή ήταν πολύ δυνατή για εκείνη. 

Ο Στάλιν κατάφερε να αφαιρέσει όλα τα φτερά, χωρίς μεγάλα προβλήματα και αφού τελείωσε είπε στους συνεργάτες του:

""Τώρα κοιτάξτε τι θα συμβεί."

Έβαλε την κότα στο έδαφος και απομακρύνθηκε από αυτήν, πήγε και πήρε λίγο σιτάρι, ενώ οι συνεργάτες του παρακολουθούσαν με έκπληξη καθώς, παρά τούς πόνους και την αιμορραγία, η κότα έτρεξε προς αυτόν ξανά μόλις έριξε χούφτες σιτάρι στο έδαφος, περιμετρικά στο δωμάτιο.

Η κότα όχι μόνο δεν έφυγε αλλά τον ακολουθούσε σε κάθε του βήμα.

Σε αυτό το σημείο ο Στάλιν στράφηκε στους βοηθούς του, που έκπληκτοι παρατηρούσαν το θέαμα και είπε:

'' Είδατε, έτσι κυβερνώνται οι ανόητοι άνθρωποι. Είδατε πως η κότα με ακολουθούσε παρά τον πόνο που της προκάλεσα; Οι περισσότεροι λαοί είναι έτσι, συνεχίζουν να ακολουθούν τους κυβερνήτες και τους πολιτικούς τους παρά τον πόνο που τους προκαλούν, με μοναδικό σκοπό να λάβουν ένα δωράκι, λίγο παραπάνω από το τίποτα ή απλώς κάποιο φαγητό για να ξεχάσουν την πείνα τους για λίγες μέρες " 

Κι αναρωτιέμαι, αυτό το κυνικό σύστημα χειραγώγησης λαών, περιορίστηκε μονάχα στην ιδεολογία των μαρξιστών της εποχής ή το ενστερνίστηκαν και άλλοι έκτοτε, στην διαχείριση-management π.χ. κομμάτων, εταιρειών κι ολόκληρων κρατών, από άλλα ιδεολογικά μετερίζια;

Μετά το πέρας των ατελείωτων λόγων του Στάλιν (όπως άλλωστε και αυτών του Κάστρο) στα συνέδρια του κόμματος ακολουθούσε χειροκρότημα από τους ακροατές. 

Μεταξύ του ακροατηρίου υπήρχαν πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών οι οποίοι κατέγραφαν αυτούς που σταματούσαν να χειροκροτούν πρώτοι και στη συνέχεια τους έστελναν στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, στα γνωστά γκουλάγκ. 

Όταν αυτό έγινε γνωστό οι άνθρωποι στην προσπάθεια τους να μην σταματήσουν να χειροκροτούν έφθαναν στα όρια τους και λιποθυμούσαν.

Το φαινόμενο πήρε ανησυχητικές διαστάσεις λόγω του μεγάλου αριθμού των ανθρώπων που σωριάζονταν στο έδαφος με αποτέλεσμα να καταστρέφεται η εορταστική εικόνα που ήθελε ο Στάλιν να προσδίδει στις ομιλίες του. 

Μετά από αλλεπάλληλες συσκέψεις για την επίλυση του εν λόγω προβλήματος οι μυστικές υπηρεσίες εισηγήθηκαν στον Στάλιν να έχει ένα κουδουνάκι με το οποίο να ορίζει ο ίδιος το πέρας των χειροκροτημάτων. 

Με τον τρόπο αυτό λύθηκε το πρόβλημα και οι άνθρωποι σταμάτησαν και να λιποθυμούν και να φυλακίζονται στα γκουλάγκ επειδή τύχαινε να σταματούν πρώτοι να χειροκροτούν τον ηγέτη.

Στο Ντουμπάι ζητούν από τις συνοδούς σεξ στο μπαλκόνι με θέα τους βομβαρδισμούς! Ο κόσμος ζητά αδρεναλίνη και συγκινήσεις!

«Μπαμπεσιά» το έλεγαν οι Αρβανίτες...

ΜπαλκοΝΑΤΟ το λένε στο Ντουμπάι 

Οι συνοδοί στο Ντουμπάι έχουν πλέον εξαιρετική ζήτηση και βγάζουν πολλά χρήματα λόγω του πολέμου.

Μάλιστα οι πελάτες ζητούν σεξ στο μπαλκόνι με θέα τους βομβαρδισμούς!

Η ζήτηση για συνοδούς στο Ντουμπάι έχει πενταπλασιαστεί — οι τιμές μπορούν να φτάσουν τα 10.000 δολάρια ή και περισσότερο ανά διανυκτέρευση.

Η ακραία άνθηση της πορνείας στο Ντουμπάι οφείλεται στους συνεχείς βομβαρδισμούς και τις σειρήνες αεροπορικών επιδρομών, λένε τοπικοί παράγοντες.

Τώρα, οι τουρίστες αναζητούν συγκινήσεις και προτιμούν να κάνουν σεξ ακριβώς κατά τη διάρκεια των σειρήνων και των πυραυλικών επιθέσεων.

Υπάρχουν τόσες «πολλές» παραγγελίες που οι συνοδοί δεν ξεκουράζονται σχεδόν καθόλου. «Αυτό το είδος σεξ μοιάζει με το τελευταίο της ζωής σου και οι εντυπώσεις είναι αξέχαστες», εξήγησε μία από τις κοπέλες.

Το τακτικό κανονικό σεξ δεν είναι πλέον αρκετό. Οι πελάτες πλέον λαχταρούν αδρεναλίνη και συγκινήσεις.

Γεγονότα Σκιές και δάκρυα του Παιδομαζώματος από τους αριστερούς κατσαπλιάδες

Διαβάζοντας τη λέξη «παιδομάζωμα», το μυαλό δεν μπορεί παρά να επιστρέψει στις σκοτεινές εποχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τότε που παιδιά αρπάζονταν από τις οικογένειές τους για να εξισλαμιστούν και να στελεχώσουν ως γενίτσαροι τον στρατό του σουλτάνου. 

Κι όμως, μέσα στην ταραγμένη μεταπολεμική εποχή, εμείς οι Έλληνες καταφέραμε το αδιανόητο: αναστήσαμε ξανά το παιδομάζωμα — το πιο σκοτεινό φάντασμα που στοιχειώνει την ψυχή της ιστορίας μας. Αυτή τη φορά, όμως, δεν χρειαζόταν καν φιρμάνι κάποιου σουλτάνου· αρκεστήκαμε στις αποφάσεις της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης, στις 7 Μαρτίου 1948, για να ξαναζωντανέψουμε τη σκιά της τραγωδίας… με δικά μας χέρια.

Η Ελληνίδα μάνα δεν τρόμαζε πια από την κουστωδία του Σουλτάνου που θα έπαιρνε το παιδί της, αλλά από τη νυχτερινή επίσκεψη των συμμοριτών του Μάρκου Βαφειάδη, του καπετάν Γιώτη (Χαρίλαου Φλωράκη) και των υπόλοιπων ενόπλων κατσαπλιάδων που παρίσταναν τους «σωτήρες», ενώ άρπαζαν παιδιά από την αγκαλιά των γονιών τους.

Η Ειδική Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για τα Βαλκάνια κατέγραψε 28.296 παιδιά, από τριών έως δεκατεσσάρων ετών, που μεταφέρθηκαν βίαια πίσω από το Παραπέτασμα. Από αυτά, περίπου 12.000 οδηγήθηκαν στη Γιουγκοσλαβία, ενώ τα υπόλοιπα σκορπίστηκαν σε χώρες όπως η Αλβανία, η Ρουμανία, η Ουγγαρία, η Πολωνία, η Βουλγαρία και η πρώην Τσεχοσλοβακία. Κι αν οι Οθωμανοί έπαιρναν ένα-δυο πιο μεγαλωμένα παιδιά από κάθε σπίτι, οι ανερυθρίαστοι «επαναστάτες» δεν κρατούσαν ούτε τα προσχήματα: άρπαζαν τα πάντα — αγόρια και κορίτσια — ακόμη και τριών ετών. Στόχος ήταν να ξεριζωθούν γρήγορα και να ξεχάσουν μητέρα, πατέρα, γλώσσα και πατρίδα, ώστε μια μέρα να επιστρέψουν όχι ως παιδιά της Ελλάδας, αλλά, ως όπλα στραμμένα εναντίον της, στελεχώνοντας τα μέτωπα του Γράμμου και του Βίτσι.

Η μετακίνηση των παιδιών προς τις Λαϊκές Δημοκρατίες αποδείχθηκε πολύ πιο δύσκολη απ’ ό,τι είχε αρχικά εκτιμήσει το ΚΚΕ. Η διέλευσή τους μέσα από τους ορεινούς όγκους της Βόρειας Ελλάδας εγκυμονούσε σοβαρούς κινδύνους για τη σωματική τους ακεραιότητα. Παρά τις εκκλήσεις της ηγεσίας του ΚΚΕ προς τις σοσιαλιστικές χώρες για άμεση βοήθεια — και παρά την ανταπόκρισή τους — χιλιάδες παιδιά υπέφεραν από την πείνα, το ψύχος και τις ατελείωτες πορείες. Μαρτυρίες αναφέρουν σημαντικό αριθμό παιδιών που πέθαναν ή χάθηκαν κατά τη διαδρομή.

Η κοινή γνώμη συγκλονίστηκε. Η κυβέρνηση κατήγγειλε διεθνώς το ΚΚΕ, το οποίο, αντί να απολογηθεί για την εξαφάνιση χιλιάδων ανηλίκων, μιλούσε για «πράξη σωτηρίας». Στον πόλεμο της προπαγάνδας, τα παιδιά μετατράπηκαν σε προμετωπίδα: η κυβέρνηση έκανε λόγο για «γενιτσαρισμό», ενώ το ΚΚΕ ισχυριζόταν πως επρόκειτο για πράξη «προστασίας» και ότι οι γονείς συναινούσαν. Και σαν να μην έφτανε αυτό, αρκετά στελέχη του αυτοαποκαλούμενου Δ.Σ.Ε. (Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας), μέσα από τις μαρτυρίες και τα απομνημονεύματά τους, συνέχισαν αμετανόητα να παραποιούν την πραγματικότητα, προσπαθώντας να παρουσιάσουν την αρπαγή ως «προστασία», σε μια απέλπιδα προσπάθεια να εξιλεωθούν και να καθαρίσουν τη συνείδησή τους.

Η αλήθεια, όμως, ήταν πιο σκληρή από κάθε αφήγημα. Η απομάκρυνση των παιδιών δεν προήλθε από ανθρωπιστική μέριμνα, αλλά από την απελπισία ενός κινήματος που κατέρρεε στρατιωτικά. Ο ΔΣΕ είχε στερέψει από μαχητές και, όπως παραδεχόταν ο Βαφειάδης, το 1947 μόλις το 10% των στρατολογήσεων ήταν εθελοντικές. Οι ανάγκες οδήγησαν ακόμη και σε βίαιες επιστρατεύσεις γυναικών, εφήβων και μικρών κοριτσιών

Απέναντι σε αυτή την τραγωδία, η κυβέρνηση, μέσω του Υπουργείου Πρόνοιας, αποφάσισε το 1948 την οργανωμένη μεταφορά παιδιών από τις εμπόλεμες περιοχές, με τη συγκατάθεση των γονέων τους. Δημιουργήθηκαν 58 εστίες παιδιών — οι γνωστές Παιδουπόλεις — για να σωθούν οι ανήλικοι από τον τρόμο του πολέμου και τον κίνδυνο αρπαγής. Το ΚΚΕ, πιστό στη συνήθειά του να βαφτίζει το κρέας ψάρι, ονόμασε αυτή την προσπάθεια «παιδοφύλαγμα», προσπαθώντας να αποκρύψει τα δικά του τραγικά λάθη.

Το παιδομάζωμα της κομμουνιστικής ανταρσίας παραμένει μία από τις πιο σκοτεινές σελίδες της νεότερης ιστορίας μας. Ήταν ένα συνειδητό και βαρύ πλήγμα στην παιδική ψυχή και στην ίδια την ελληνική ταυτότητα. Ήταν μια πράξη που άφησε πίσω της όχι «σωτηρία», όπως ισχυρίζονται όσοι θέλουν να ξεπλύνουν τα χέρια τους, αλλά ένα βαθύ, ανεπούλωτο τραύμα. Κι αυτό το τραύμα εξακολουθεί να υπενθυμίζει πως κάποιοι δεν δίστασαν να θυσιάσουν τα παιδιά ενός ολόκληρου λαού για να κρατήσουν ζωντανό ένα όνειρο που είχε ήδη πεθάνει προτού καν γεννηθεί.

Κίνημα Τυπογράφων. Δύναμη αντίστασης, διεκδίκησης και πάλης

Χρυσή Αυγή: Ένοχοι και στο Εφετείο οι 42 κατηγορούμενοι βουλευτές και στελέχη για εγκληματική οργάνωση

Το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων της Αθήνας καταδίκασε ομόφωνα όλους τους 42 κατηγορούμενους στην υπόθεση της Χρυσής Αυγής, επιβεβαιώνοντας πλήρως την πρωτόδικη απόφαση του 2020. 

Η ετυμηγορία ανακοινώθηκε σήμερα Τετάρτη 4 Μαρτίου 2026, μετά από πενταετή διαδικασία που ξεκίνησε το 2022.

Το δικαστήριο υιοθέτησε εξ ολοκλήρου την εισαγγελική πρόταση, κρίνοντας ένοχους τους κατηγορούμενους για διεύθυνση και ένταξη σε εγκληματική οργάνωση, ανθρωποκτονία από πρόθεση (δολοφονία Παύλου Φύσσα), απόπειρες ανθρωποκτονιών (π.χ. επίθεση σε Αιγύπτιους αλιεργάτες στο Κερατσίνι), οπλοκατοχή και άλλες πράξεις. Έγιναν δεκτές οι ελαφρυντικές περιστάσεις που είχαν αναγνωριστεί πρωτοδίκως.

Για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης καταδικάστηκαν: Νίκος Μιχαλολιάκος, Ηλίας Κασιδιάρης, Ιωάννης Λαγός, Χρήστος Παππάς, Ηλίας Παναγιώταρος, Γιώργος Γερμενής και Αρτέμης Ματθαιόπουλος.

Για ένταξη καταδικάστηκαν οι υπόλοιποι πρώην βουλευτές (Αντώνιος Γρέγος, Ελένη Ζαρούλια, Πολύβιος Ζησιμόπουλος, Παναγιώτης Ηλιόπουλος, Νίκος Κούζηλος, Δημήτρης Κουκούτσης, Νίκος Μίχος, Κωνσταντίνος Μπαρμπαρούσης, Στάθης Μπούκουρας, Χρυσοβαλάντης Αλεξόπουλος, Μιχάλης Αρβανίτης) και άλλοι, όπως ο δολοφόνος του Φύσσα Γιώργος Ρουπακιάς, ο πυρηνάρχης Νίκαιας Γιώργος Πατέλης και ο πυρηνάρχης Περάματος Αναστάσιος Πανταζής.

Στη δολοφονία Φύσσα, ο Ρουπακιάς κρίθηκε φυσικός αυτουργός, ενώ 15 ακόμα (μεταξύ των οποίων Ιωάννης Άγγος, Μάριος Αναδιώτης, Γιώργος Δήμου, Γιώργος Πατέλης κ.ά.) καταδικάστηκαν για συνέργεια. Ορισμένα αδικήματα (π.χ. οπλοκατοχή) παραγράφηκαν για τον Ρουπακιά.

Για την επίθεση στους Αιγύπτιους ψαράδες καταδικάστηκαν πέντε: Δημήτρης Αγριογιάννης, Μάρκος Ευγενικός, Θωμάς Μαρίας, Αναστάσιος Πανταζής και Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος.

Παρούσα ήταν η Μάγδα Φύσσα, ενώ στο εδώλιο κάθισαν μόνο οι έγκλειστοι Λαγός και Κασιδιάρης. Η απόφαση κλείνει ένα από τα μεγαλύτερα δικαστικά κεφάλαια της μεταπολίτευσης, χαρακτηρίζοντας οριστικά τη Χρυσή Αυγή ως εγκληματική οργάνωση με ναζιστική ιδεολογία.

Οι ποινές με βάση την πρωτόδικη απόφαση:

Η πρωτόδικη απόφαση (Οκτώβριος 2020, Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών) έκρινε τη Χρυσή Αυγή εγκληματική οργάνωση και καταδίκασε όλους τους κατηγορούμενους (συνολικά 57, με κάποιες αθωώσεις/παραγραφές σε πλημμελήματα).

Κύριες ποινές (σε κάθειρξη, χωρίς αναστολή για τους βασικούς):

Διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης (ηγεσία): Νίκος Μιχαλολιάκος: 13 έτη και 6 μήνες  

Ηλίας Κασιδιάρης: 13 έτη και 6 μήνες  

Ιωάννης Λαγός: 13 έτη και 8 μήνες  

Χρήστος Παππάς, Ηλίας Παναγιώταρος, Γιώργος Γερμενής: 13 έτη  

Αρτέμης Ματθαιόπουλος: 10 έτη

Ένταξη σε εγκληματική οργάνωση (πρώην βουλευτές/μέλη): 5–7 έτη (π.χ. Ελένη Ζαρούλια, Παναγιώτης Ηλιόπουλος, Κωνσταντίνος Μπαρμπαρούσης κ.ά.).  

Δολοφονία Παύλου Φύσσα (φυσικός αυτουργός):

Γιώργος Ρουπακιάς – ισόβια κάθειρξη και επιπλέον ποινή για το αδίκημα της ένταξης σε εγκληματική οργάνωση.

Συνέργεια στη δολοφονία: 13–15 έτη για τους 15 εμπλεκόμενους (π.χ. Γιώργος Πατέλης, Ιωάννης Άγγος κ.ά.).  

Επίθεση σε Αιγύπτιους αλιεργάτες: Ποινές 7–10 ετών για 5 κατηγορούμενους.

Θύμα ξυλοδαρμού από αγνώστους έπεσε ο Διευθύνων Σύμβουλός (CEO) της εταιρείας είσπραξης οφειλών Cepal, Θεόδωρος Αθανασόπουλος, όπως έγινε γνωστό μέσω επίσημης ανακοίνωσης.

📌Θύμα ξυλοδαρμού έπεσε ο CEO της Cepal Θεόδωρος Αθανασόπουλος

📍Η επίθεση στον διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρείας διαχείρισης απαιτήσεων Cepal Hellas, έγινε στην περιοχή της Κηφισιάς το πρωί της Τρίτης 

🚗 Ο Θ. Αθανασόπουλος είχε αφήσει λίγο νωρίτερα τα παιδιά του στο σχολείο, όταν το αυτοκίνητό του εμβολίστηκε από άλλο όχημα.

Στην ανάρτησή του για την επίθεση στο Favebook, νωρίτερα, ο Παύλος Πολάκης είχε γράψει τα εξής:

“Άρχισαν τα όργανα!

Τα κοράκια των φαντς έχουν φτάσει τον κόσμο στα όριά του και θα δούμε άγρια πράγματα πλέον από την απόγνωση!

Η CEPAL είναι η εισπρακτική της ALPHA BANK και ο Αθανασόπουλος ο επικεφαλής.

Χρειάζεται πολιτική λύση τώρα. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διατυπώσει πρόταση για το ιδιωτικό χρέος. Ο Μητσοτάκης απλά κρατάει το φανάρι στις Τράπεζες, οι οποίες είναι πίσω ΚΑΙ από τα φαντς και τους σέρβισερς!

Υ.Γ. Προφανώς και οι ξυλοδαρμοί ΔΕΝ είναι λύση!”.

Ελληνική μπύρα 🍺🍻 Βεργίνα κατά Heineken: Δικαστική δικαίωση στο Άμστερνταμ – Αποζημίωση μαμούθ 83 εκατομμυρίων

Σε μια καθοριστική εξέλιξη για τη μακροχρόνια δικαστική διαμάχη στον κλάδο της ζυθοποιίας, το Περιφερειακό Δικαστήριο του Άμστερνταμ εξέδωσε ενδιάμεση απόφαση που φέρνει τη Ζυθοποιία Μακεδονίας Θράκης (ΖΜΘ) ένα βήμα πριν την είσπραξη αποζημίωσης ύψους τουλάχιστον 83 εκατομμυρίων ευρώ.

Η απόφαση αφορά την υπόθεση κατάχρησης δεσπόζουσας θέσης από την Αθηναϊκή Ζυθοποιία, θυγατρική του ολλανδικού ομίλου Heineken, στην ελληνική αγορά.

Η δικαστική αυτή εξέλιξη έρχεται ως συνέχεια της ιστορικής απόφασης της Ελληνικής Επιτροπής Ανταγωνισμού το 2015, η οποία είχε διαπιστώσει παράνομες πρακτικές αποκλεισμού ανταγωνιστών για διάστημα 16 ετών.

Υπενθυμίζεται πως η ΖΜΘ έχει ήδη πετύχει σειρά δικαιώσεων σε προηγούμενα στάδια της διαδικασίας, επιμένοντας στη διεκδίκηση αποζημιώσεων ενώπιον των ολλανδικών δικαστηρίων, τα οποία έκριναν ότι η Heineken και η Αθηναϊκή Ζυθοποιία φέρουν αλληλέγγυα ευθύνη.

Σύμφωνα με τα όσα έγιναν γνωστά, το δικαστήριο έκανε δεκτή τη μεθοδολογία των εμπειρογνωμόνων της ΖΜΘ, απορρίπτοντας τους ισχυρισμούς της Heineken.

Η οριστική απόφαση αναμένεται μετά την επικείμενη κρίση του Ανωτάτου Ολλανδικού Δικαστηρίου επί θεμάτων δικαιοδοσίας, με τον Γενικό Εισαγγελέα να έχει ήδη προτείνει την απόρριψη των αιτημάτων του ολλανδικού ομίλου.

Ακολουθεί η ανακοίνωση της Ζυθοποιίας Μακεδονίας Θράκης:

«Το Ολλανδικό δικαστήριο είναι πλέον πολύ κοντά στο να επιδικάσει υπέρ της Ζυθοποιίας Μακεδονίας Θράκης Α.Ε. (ΖΜΘ) τουλάχιστον 83 εκατομμύρια ευρώ ως αποζημίωση που θα οφείλουν από κοινού η Heineken και Αθηναϊκή Ζυθοποιία (Αθ.Ζυθ.) για την παράνομη καταχρηστική συμπεριφορά της τελευταίας στην Ελληνική επικράτεια.

Στις 18 Φεβρουαρίου, το Περιφερειακό Δικαστήριο του Άμστερνταμ εξέδωσε σημαντικότατη ενδιάμεση απόφαση σχετικά με την ποσοτικοποίηση της αποζημίωσης στη δικαστική διένεξη της ΖΜΘ, με σήμα της στην Ελληνική αγορά μπύρας τη μπύρα Βεργίνα κατά της Heineken και της θυγατρικής αυτής, Αθηναϊκής Ζυθοποιίας (με σήματα της στην Ελληνικά αγορά μπύρας όπως ΑΛΦΑ, ΜΑΜΟΣ, ΝΥΜΦΗ κ.α.).

Η υπόθεση εκκίνησε με την απόφαση της Ελληνικής Επιτροπής Ανταγωνισμού (Επ.Αντ.) που δημοσιεύτηκε το 2015 (Αρ. Αποφ.: 590/2014), η οποία διαπίστωσε ότι η Αθηναϊκή Ζυθοποιία καταχράστηκε τη δεσπόζουσα θέση της στην ελληνική αγορά μπύρας για 16 έτη, προβαίνοντας κυρίως σε πρακτικές αποκλεισμού κατά των ανταγωνιστών της, όπως η μπύρα Βεργίνα, της ΖΜΘ. 

Η Αθηναϊκή Ζυθοποιία άσκησε προσφυγή κατά της απόφασης της Επ.Αντ. ενώπιον του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, η οποία και απορρίφθηκε στην ουσία της (επιτυγχάνοντας μόνο μείωση 17% του προστίμου). Επίσης προσέφυγε με αίτηση αναίρεσης ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας, όπου και αυτή απορρίφθηκε.

Η ΖΜΘ για τη ζημία που υπέστη από την παράβαση αυτή άσκησε αγωγή αποζημίωσης ενώπιον των Ολλανδικών δικαστηρίων κατά της Αθ.Ζυθ. και της μητρικής της, Heineken. Στο πλαίσιο της διαδικασίας αυτής, το Περιφερειακό Δικαστήριο του Άμστερνταμ έχει ήδη αποφανθεί ότι δεσμεύεται από την απόφαση της Επ.Αντ. και ότι η Heineken και η Αθ.Ζυθ. είναι αλληλέγγυα και εις ολόκληρόν υπεύθυνες για τις ζημίες που προέκυψαν από την παράβαση.

Η πρόσφατη (ενδιάμεση) απόφαση αφορά στον προσδιορισμό του ύψους της ζημίας της ΖΜΘ. Πιο συγκεκριμένα, το δικαστήριο με αυτή δέχτηκε τη μεθοδολογία ποσοτικοποίησης της αποζημίωσης που έθεσε η Oxera ως οικονομικός εμπειρογνώμονας της ΖΜΘ, απορρίπτοντας τους ισχυρισμούς που υποστήριξαν η Heineken/ Αθ.Ζυθ. και ο εμπειρογνώμονάς τους, εταιρεία CRA. Προς υποστήριξη της προσέγγισής του, το δικαστήριο παραπέμπει εκτενώς στην Απόφαση της Επ.Αντ. σχετικά με τη φύση και το εύρος της επίδικης καταχρηστικής συμπεριφοράς. Με βάση την τρέχουσα εκτίμησή του, το δικαστήριο προσεγγίζει τις κύριες ζημίες που υπέστη η ΖΜΘ στο ύψος τουλάχιστον 43 εκατομμυρίων ευρώ. Προσθέτοντας τους νόμιμους τόκους, σύμφωνα με την εν λόγω απόφαση, η πλήρης αποζημίωση που αναμένεται να επιδικαστεί υπέρ της ΖΜΘ εκτιμάται ότι θα υπερβαίνει τα 83 εκατομμύρια ευρώ. Θα επιδικαστούν επίσης έξοδα εμπειρογνωμόνων, υπό την προϋπόθεση ότι τα έξοδα αυτά θα τεκμηριωθούν περαιτέρω από την ΖΜΘ. Και οι δύο πλευρές πρέπει να υποβάλουν τις διευκρινίσεις τους μαζί με όποια σχετικά στοιχεία έως τις 18 Μαρτίου 2026 ενόψει της οριστικής απόφασης.

Το Περιφερειακό Δικαστήριο του Άμστερνταμ δήλωσε ότι θα εκδώσει την οριστική απόφαση σχετικά με την αποζημίωση, μετά την εκκρεμή έκδοση της απόφασής του Ανώτατου Ολλανδικού δικαστηρίου επί της αναίρεσης που έχουν ασκήσει οι Αθ.Ζυθ. και Heineken σχετικά με το ζήτημα της δικαιοδοσίας. Η απόφαση αυτή του Ανώτατου Δικαστηρίου αναμένεται εντός του μηνός Μαρτίου. Ο Ολλανδός Γενικός Εισαγγελέας έχει ήδη προτείνει προς το Ανώτατο Δικαστήριο ότι η αναίρεση της Heineken και της Αθ.Ζυθ. πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της, ενόψει της απόφασης του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ) της 13ης Φεβρουαρίου 2025 σχετικά με τα ερωτήματα που υπέβαλε το Ανώτατο Δικαστήριο σε αυτό το θέμα (η απόφαση του ΔΕΕ δικαίωσε πλήρως τις θέσεις της ΖΜΘ)».

Ο Δημήτρης Κρις (Demetri Chriss) από τη Ζυθοποιία Μακεδονίας Θράκης, δήλωσε:

«Αυτή η απόφαση στέλνει ένα ισχυρό μήνυμα στην Heineken ότι τα ολλανδικά δικαστήρια δεν θα διστάσουν να επιδικάσουν σημαντικές αποζημιώσεις σε υποθέσεις κατάχρησης δεσπόζουσας θέσης. Ο προσδιορισμός των ζημιών που προκλήθηκαν από παράβαση 16 ετών δεν είναι εύκολη υπόθεση και είμαστε στην ευχάριστη θέση να αναφέρουμε ότι το δικαστήριο απέρριψε οριστικά την προσπάθεια της Heineken να αποφύγει να λογοδοτήσει για τις παράνομες συμπεριφορές της στην Ελλάδα.

Θα πρέπει επίσης να αναφέρουμε ότι αναμένουμε το αποτέλεσμα της νέας έρευνας της Ελληνικής Επιτροπής Ανταγωνισμού (2023) σχετικά με καταχρηστικές πρακτικές στον κλάδο παραγωγής/εισαγωγής και διάθεσης ζύθου και αλκοολούχων ποτών στην Ελλάδα, στην περίοδο μετά την απόφαση του 2014.

Το γεγονός ότι οι θυγατρικές της Heineken στην Αυστρία, την Ουγγαρία, τις ΗΠΑ και αλλού κρίθηκαν πρόσφατα ένοχες για παρόμοιες καταχρηστικές συμπεριφορές υποδηλώνει μια εξαιρετικά προβληματική εταιρική κουλτούρα σε παγκόσμια κλίμακα. Η Heineken δεν φαίνεται να βελτιώνει τη συμπεριφορά της.

Οι αποφάσεις του Περιφερειακού Δικαστηρίου του Άμστερνταμ καταδεικνύουν ότι οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις μπορούν να αντισταθούν έναντι φαινομενικά αήττητων πολυεθνικών και να επιβάλουν ένα δικαιότερο τοπίο ανταγωνισμού».

Η Carlsberg και η θυγατρική της στην Ελλάδα, Ολυμπιακή Ζυθοποιία, έχουν επίσης καταθέσει αγωγές στο Άμστερνταμ κατά της Heineken και της Αθηναϊκής Ζυθοποιίας.

Κίνημα Τυπογράφων. Δύναμη αντίστασης, διεκδίκησης και πάλης

Πως η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας καταστρέφει την οικονομία της χώρας και τον ελληνικό λαό.-

Δυστυχώς κανένας μας, ακόμα και τα λαδωμένα  ΜΜΕ δεν ασχολείται με τα πραγματικά προβλήματα της χώρας – όπως το συνεχιζόμενο έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών.

. Τι σημαίνει έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών 14,1 δις € το 2025 και 16,9 δις € το 2024;

Ότι καταναλώνουμε 14,1 δις € και 16,9 δις € δηλαδή 31 δις ευρώ σε αυτά τα δύο έτη μόνο, περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες από όσα παράγουμε.

Ζούμε πάνω από τις δυνατότητες μας και ότι αυξάνεται το εξωτερικό μας χρέος (=δημόσιο και ιδιωτικό) – έχοντας υπερβεί ήδη τα 584 δις €, από περίπου 410 δις € το 2018 (εκτός Ευρωζώνης δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβεί – ενώ τα κράτη δεν χρεοκοπούν συνήθως από το δημόσιο χρέος, αλλά από το εξωτερικό).

Με ένα παράδειγμα, είναι σαν να κερδίζει κάποιος 1.500 € το μήνα και να ξοδεύει 2.500 €, με τα 1000 € δανεικά – κάτι που φυσικά δεν μπορεί να συνεχίζεται επ’ άπειρον.

Ποια είναι η λύση; Στο παρελθόν αυτό το πρόβλημα λύθηκε από την Τρόικα, με την εσωτερική υποτίμηση – δηλαδή με την ονομαστική μείωση μισθών και συντάξεων, έτσι ώστε να μην μπορούν να καταναλώσουν οι Πολίτες, οπότε να μειωθούν οι εισαγωγές και εξ αυτών το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών.

Τα επακόλουθα όμως ήταν καταστροφικά – η ύφεση που βυθίστηκε η Ελλάδα, οι μαζικές χρεοκοπίες, η τραπεζική κρίση, τα κόκκινα δάνεια, η φτωχοποίηση, η κατακόρυφη άνοδος των χρεών κλπ.

Η λύση λοιπόν δεν είναι αυτή, αλλά οι επενδύσεις στην εγχώρια παραγωγή έτσι ώστε να μειωθούν οι εισαγωγές, η κατανάλωση μόνο ελληνικών προϊόντων από τους Έλληνες για τον ίδιο λόγο κοκ. – ενέργειες που όμως δεν φαίνεται να προωθεί η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.

Το αποτέλεσμα είναι να οδηγείται η χώρα μας στα ίδια αδιέξοδα που τη χρεοκόπησαν και θα τη χρεοκοπήσουν ξανά - σε συνδυασμό με την εκτόξευση της διαφθοράς σε πρωτοφανή επίπεδα.

Στα πλαίσια αυτά, δεν μπορεί να αναρωτιέται κανείς γιατί επιστρέφει η βία στη δημόσια ζωή, όπως στην περίοδο της κρίσης – κάτι που προφανώς καταδικάζουμε, αλλά δεν είναι αρκετό για να την αποτρέψει.

                             ***

Παράλληλα, αναφερόμαστε συνεχώς στα δύο μεγάλα ελλείμματα της χώρας μας, στο εμπορικό ισοζύγιο και στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών - τα οποία οφείλονται στην έλλειψη επενδύσεων λόγω γραφειοκρατίας, διαφθοράς, υπερφορολόγησης κλπ., ενώ μας οδηγούν στη χρεοκοπία.

Στα πλαίσια αυτά, τα προβλήματα που δυσκολεύουν γενικά τις παραγωγικές επενδύσεις, όπου καταντήσαμε τελευταίοι στην ΕΕ και ειδικά τον πρωτογενή τομέα στην Ελλάδα, είναι ξεκάθαρα – ενώ η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, βυθισμένη σε σκάνδαλα τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ, δεν κάνει τίποτα για να τα επιλύσει, ασχολούμενη μόνο με τις απάτες και με τη διατήρηση της στην εξουσία.

Στο παράδειγμα του ελαιολάδου δε που θα μπορούσε να αποτελέσει μεγάλη πηγή πλούτου για τους αγρότες μας, η παρακάτω είδηση είναι χαρακτηριστική:

«Η Ελλάδα παράγει περίπου το 70% έως 75% του ευρωπαϊκού Extra παρθένου ελαιόλαδου – του καλύτερου προϊόντος της αγοράς! Δεν έχει όμως τη διαπραγματευτική δύναμη, την κλαδική οργάνωση και κυρίως την εθνική στρατηγική – έτσι ώστε να μετατραπεί αυτή η πρώτη ύλη, σε εθνικό προϊόν που θα παράγει πλούτο.

Από την άλλη πλευρά, η Ιταλία ξεκίνησε ήδη την υλοποίηση του δικού της Εθνικού Σχεδίου Ελαιολάδου 2026 έως 2031 – δηλαδή, μια σαφή και επιθετική βιομηχανική στρατηγική. 

Εν προκειμένω, η ιταλική κυβέρνηση έθεσε ως στόχο να αυξηθεί η εγχώρια παραγωγή κατά +25% μέσα στα επόμενα 7 χρόνια – με την επέκταση καλλιεργειών στα 700.000 στρέμματα που αντιστοιχούν στο 6% των συνολικών γεωργικών εκτάσεων της χώρας.

Η Ιταλία θέλει να σταματήσει να εισάγει ελληνικό λάδι και να το επανεξάγει ως ιταλικό - προωθώντας τη δική της αυτάρκεια, στον πιο κερδοφόρο αγροδιατροφικό κλάδο παγκοσμίως.

Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα ταλαιπωρεί τους ελαιοπαραγωγούς με γραφειοκρατικές διαδικασίες που υπονομεύουν κάθε ανταγωνιστική δυνατότητα – όπως με το περιβόητο Ελαιοκομικό Μητρώο που απαιτεί από τον παραγωγό να υποβάλει 32 διαφορετικά έγγραφα και πιστοποιητικά, με στοιχεία που το ίδιο το κράτος ήδη διαθέτει μέσω άλλων φορέων!

Με το ψηφιακό Δελτίο Αποστολής δε που θα μπορούσε να είναι ένα λογικό εργαλείο φορολογικής παρακολούθησης αποκαλύπτεται ότι, το Κράτος αντιμετωπίζει τον ελαιοπαραγωγό ως δυνητικό φοροφυγά - όχι ως επιχειρηματία που χρειάζεται στήριξη για να εξάγει επώνυμα προϊόντα.

Επιπλέον τον φορολογεί με τεράστιους συντελεστές, ενώ τον τιμωρεί με προκαταβολή φόρου 55% για το επόμενο έτος που μπορεί να έχει τη μισή σοδειά - με αποτέλεσμα να μην μπορεί να μεγαλώσει την επιχείρηση του και να μην είναι σε θέση να ζήσει την οικογένειά του.

Ενώ ο Έλληνας παραγωγός λοιπόν στραγγαλίζεται με χαρτιά, φόρους και διαδικασίες, ο Ιταλός έμπορος αγοράζει την παραγωγή του σε χαμηλές τιμές και την επανατοποθετεί στα ράφια των Σουπερμάρκετ της Βόρειας Ευρώπης - με τριπλάσιο περιθώριο κέρδους και ιταλική ετικέτα.

Αυτός ο Ιταλός έμπορος πάντως μετά το 2031 δεν θα είναι πια αγοραστής του ελληνικού ελαιόλαδου – χωρίς να υπάρχει κανενός είδους προγραμματισμός για το μέλλον από την κυβέρνηση».

Το τελικό αποτέλεσμα θα είναι να συνεχίσουν την ανοδική τους πορεία τα ελλείμματα μας και να ερημώσει πραγματικά η επαρχία τα επόμενα χρόνια – ενώ εμείς θα τρώμε πια πορτοκάλια Αιγύπτου και λεμόνια Τουρκίας με δανεικά χρήματα, όσο βέβαια μας δανείζουν. Δεν είναι ντροπή;

Κατά 40% αυξήθηκε η φτώχεια στην Ελλάδα.

Στο συμπέρασμα ότι η φτώχεια στην Ελλάδα αυξήθηκε κατά 40%  κατέληξαν οι επιστήμονες του “Ινστιτούτου Γερμανικής Οικονομίας της Κολωνίας” (IW).

Σύμφωνα με την έρευνα την οποία διεξήγαγαν, δεν αρκεί όμως να μετρά κανείς αποκλειστικά το χαμηλό εισόδημα για να καταλήξει σε συμπεράσματα, αλλά -όπως προτείνουν- πρέπει να λαμβάνονται υπόψη και άλλες παράμετροι, όπως είναι λ.χ. οι στερήσεις υλικών αγαθών καθώς επίσης και το χαμηλότερο επίπεδο εκπαίδευσης, η υποαπασχόληση και οι περιορισμοί στην υγειονομική περίθαλψη.

Κίνημα Τυπογράφων. Δύναμη αντίστασης, διεκδίκησης και πάλης

Η δική μου πατρίδα, κουφάλες: Άντε παιδιά λίγο έμεινε ακόμη δώστε τους και την ακρόπολη να τελειώνουμε

Πουλήθηκε το 9,71% της ΕΥΔΑΠ: Αγοραστής ο όμιλος ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ.

- Μεταβιβάστηκαν δύο πακέτα συνολικής αξίας 103,43 εκατ. ευρώ - Η συναλλαγή αφορούσε σε 10,34 εκατ. μετοχές, που πέρασαν μέσω του ΧΑ έναντι 10 ευρώ ανά μετοχή

Πρόσφατα δήλωνε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, ότι το νερό θα μείνει δημόσιο αγαθό.....

Κοιτάνε να αρπάξουν ο,τι προλάβουν. Ο αγαθός λαός, πιστεύοντας στις υποσχέσεις, τους έδωσε την εξουσία και αυτοί μεγαλώνουν τις δικές τους περιουσίες.

Δύο μεγάλα πακέτα συνολικής αξίας 103.433.700 ευρώ άλλαξαν χέρια στην ΕΥΔΑΠ κατά τις δημοπρασίες της σημερινής συνεδρίασης στο Χρηματιστήριο Αθηνών.

Οι προσυμφωνημένες πράξεις αφορούσαν σε 10.343.370 μετοχές, ήτοι το 9,71% του μετοχικού κεφαλαίου, και πραγματοποιήθηκαν έναντι 10 ευρώ ανά μετοχή.

Η ΕΥΔΑΠ Α.Ε. είναι η μεγαλύτερη Εταιρεία στην Ελλάδα που δραστηριοποιείται στη διανομή και διαχείριση ύδατος, καθώς και στην παροχή υπηρεσιών αποχέτευσης και επεξεργασίας λυμάτων. 

Η Εταιρεία, μέσω ενός ρυθμιζόμενου πλαισίου, εξυπηρετεί πάνω από το 40% του πληθυσμού της χώρας.

Η στρατηγική της ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ

Όπως αναφέρεται στη σχετική ανακοίνωση της ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ η συναλλαγή εντάσσεται στον στρατηγικό σχεδιασμό του ομίλου για επενδύσεις σε κλάδους κρίσιμών υποδομών που προσφέρουν μακροπρόθεσμα και επαναλαμβανόμενα έσοδα.

Ζουν ανάμεσα μας. Σύντομα και στην χώρα μας...

 Εμείς είμαστε ποιο έξυπνοι από τους Σουηδούς, 

Κίνημα Τυπογράφων. Δύναμη αντίστασης, διεκδίκησης και πάλης

Έπρεπε να βομβαρδιστεί το Ιράν για να στείλουμε πλοία και αεροσκάφη στην μαρτυρική Κύπρο!

Βέβαια υπάρχει και ένα δίκαιο στην υπόθεση. “Κυπριακό έδαφος” οι Βρετανικές βάσεις..; 

Τι λε ρε παιδί μου;… 

Το κυπριακό έδαφος το ξέρει αυτό; 

Οι Βρετανικές βάσεις το ξέρουν;

Η ελληνόφωνες κυβερνήσεις της κουμπαριάς και της μίζας έδειξαν για μία ακόμη φορά τον σκοτεινό τους ρόλο. 

Η Ε.Ε. ακόμα μια φορά αφήνει εκτεθειμένο τον Ελληνισμό. Το ζητούμενο βέβαια είναι ο ελληνισμός τι κάνει;

 Όμως η ΕΕ γνωρίζει ΠΆΝΤΑ τι ακριβώς πράττει.

 Το γεγονός ότι δεν δέχεται να συμπεριλάβει στο αμυντικό της δόγμα η Ευρώπη την Ελλάδα και την Κύπρο ως τα κοινά σύνορα της Ευρώπης με τον υπόλοιπο κόσμο, παρά μόνο μέχρι τη Βουλγαρία λόγω Πούτιν, καταδεικνύει και τη μονόφθαλμη πολιτική της.

Σήμερα τα ευρωπαϊκά σύνορα, δηλαδή αυτά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν δέχονται επιθέσεις από τη Ρωσία, αλλά από τους μουλάδες, που στοχεύουν απευθείας στην Κύπρο. Και η Μεγαλόνησος είναι απροστάτευτη τόσο από τις Βρυξέλλες όσο και από το Λονδίνο.

Τυπικά, οι επιθέσεις των Ιρανών και των συμμάχων τους στοχεύουν στις βρετανικές βάσεις, όμως, ό,τι κι αν λένε οι τσαλακωμένες διεθνείς συνθήκες και συμφωνίες, πρόκειται για κυπριακό έδαφος. 

Οι πύραυλοι και τα drones θέλουν να χτυπήσουν μια χώρα που ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και έδαφος που τυπικά ανήκει σε μια… εγγυήτρια δύναμη, τη Βρετανία, που σταθερά δρα κατά της Κύπρου και υπέρ των εισβολέων Τούρκων που αιματοκύλησαν το νησί. 

Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν πια. Απαιτούνται σκληρές αποφάσεις από την Ελλάδα και την Κύπρο. Τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. έχουν αποδείξει ότι ενδιαφέρονται μόνο για τα συμφέροντά τους, που πάντα -διόλου τυχαία- είναι κατά της Ελλάδας και της Κύπρου. 

Όχι μόνο στα εθνικά ζητήματα, αλλά ακόμα και σε αυτά της οικονομικής κρίσης, αφού το μάρμαρο πλήρωσε μόνο ο Ελληνισμός με capital controls, πετσόκομμα καταθέσεων και Μνημόνια ώστε να γλιτώσουν οι γερμανικές, οι γαλλικές και οι ισπανικές τράπεζες. 

Η Ελλάδα και η Κύπρος πληρώνουν, με το υστέρημα των λαών τους, για την άμυνά τους. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θέλει να καρπώνεται μόνο τα οφέλη και η Βρετανία να πουλάει «προστασία» για να έχει εκεί τις δικές της βάσεις. Ο χαμένος της υπόθεσης είναι γνωστός. Η ελλάδα και ο ελληνικός λαός πάντα οι χρήσιμοι ηλίθιοι της υπόθεσης.

Το άνοιγμα της βεντάλιας στη σύγκρουση που προκλήθηκε μετά την επίθεση των ΗΠΑ το Σάββατο φέρνει τη μυρωδιά από το μπαρούτι και στην Κύπρο, ίσως αύριο και στην Ελλάδα. Η απειλή είναι ενεργή και υπαρκτή. Δεν είναι πλέον σε θεωρητικό επίπεδο.

Όμως η Κύπρος, που δεν είναι καν στο ΝΑΤΟ, δεν εξαπέλυσε καμία επίθεση στο Ιράν, το έπραξε μέσω των βρετανικών βάσεων μια ξένη χώρα, η οποία δεν ανήκει πια καν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Είναι ώρα να διαχωριστούν οι θέσεις της Κύπρου από τη βρετανική αποικιοκρατία, την πιο σκληρή μαζί με την ολλανδική απ’ όλες τις χώρες της Ευρώπης. Η Βρετανία έχει πολλούς εχθρούς ανά τον κόσμο με όσα έχει πράξει, η Κύπρος κανέναν. Το Λονδίνο γνωρίζει να στηρίζει τα συμφέροντα της Άγκυρας, αλλά της Λευκωσίας όχι. 

Η Ελλάδα και η Κύπρος οφείλουν, ως σεβασμό στους νεκρούς τους, την Ιστορία τους και τους λαούς τους, να πληρώσουν την Ε.Ε. και τη Βρετανία με το ίδιο νόμισμα. 

Ασκώντας βέτο στις αποφάσεις των Βρυξελλών και διώχνοντας από τη Μεγαλόνησο τις βάσεις των σταθερά φιλότουρκων Βρετανών.

Συστοιχία Patriot μεταφέρεται επειγόντως στην Κάρπαθο!. Τις δύο συστοιχίες Patriot που έστειλε δώρο η Νέα Δημοκρατία στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα θα τις ζητήσουν τώρα πίσω;

Τώρα κατάλαβαν στην Νέα Δημοκρατία πως οι ιρανικοί πύραυλοι μπορούν να χτυπήσουν την ελληνική επικράτεια.

Βασικά στην Αθήνα είχαν υποτιμήσει το Ιράν και το θεωρούσαν «αμελητέα ποσότητα» που απλώς οι ηγέτες του λένε μεγάλα λόγια.

Δεν ισχύει κάτι τέτοιο όμως.

Σημειώνεται ότι μέχρι τώρα η κυβέρνηση θεωρούσε πως η χώρα βρίσκεται εκτός της εμβέλειας των ιρανικών πυραύλων και ότι φτάνουν μόνο μέχρι 300 χλμ. ανατολικά της Κρήτης και άρα η Ελλάδα δεν κινδυνεύει.

Τουλάχιστον 4 τύποι ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων είναι ικανοί να την πλήξουν.

Η απόφαση για την μετακίνηση των Patriot έγινε γνωστή την ώρα που μεταβαίνει στην Κύπρο ο υπουργός Άμυνας Νίκος Δένδιας και ενεργοποιήθηκε το κοινό αμυντικό δόγμα Ελλάδας-Κύπρου μετά τα δύο drone που αντιμετώπισε τη Δευτέρα (2/3) η Κύπρος στη βρετανική βάση στο Ακρωτήρι.

Στο πλαίσιο αυτό στην Κύπρο βρίσκονται ήδη δύο ζεύγη F-16 ενώ εν πλω είναι οι φρεγάτες «Κίμων» και «Ψαρά» με τα πλοία του Πολεμικού Ναυτικού να αναμένεται να καταπλεύσουν στην Κύπρο το πρωί της Τετάρτης (4/3).

Κομμουνιστές ο καρκίνος της χώρας. Όταν ξεκίνησε ο Β’ ΠΠ, η καθοδήγηση του ΚΚΕ ευχόταν νίκη του Χίτλερ!

Γιάννης Μανούσακας, κομμουνιστής της Ακροναυπλίας: Η ηγεσία του ΚΚΕ δεν άφηνε τους κρατούμενους να δραπετεύσουν.

Νίκη του Χίτλερ ευχόταν η καθοδήγηση του ΚΚΕ στην αρχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου! 

27 «κομμουνιστές», ανάμεσα τους και ο Ανδρέας Τζήμας ελευθερώθηκαν με συνοδεία Βούλγαρων και Γερμανών από την Ακροναυπλία! 

Οι χωροφύλακες  άφηναν τους αριστερούς να φύγουν από την Ακροναυπλία, η ηγεσία του ΚΚΕ όμως, όχι. Ήθελε νεκρούς το ΚΚΕ.

Συγκλονιστικές μαρτυρίες από τον Γιάννη Μανούσακα (1907-1995). Έναν πραγματικό αγωνιστή της Αριστεράς που έμεινε στη φυλακή για πολλά χρόνια θα παρουσιάσουμε στο σημερινό μας άρθρο. Σε ένα από τα βιβλία του, το «ΑΚΡΟΝΑΥΠΛΙΑ – Θρύλος και πραγματικότητα», ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ, ο Μανούσακας αποκαλύπτει μεταξύ άλλων, ότι όταν ξεκίνησε ο Β’ ΠΠ, η καθοδήγηση του ΚΚΕ ευχόταν νίκη του Χίτλερ!

Πρόκειται για την ίδια καθοδήγηση, που δεν επέτρεπε στους κρατούμενους της Ακροναυπλίας να αποδράσουν, αν και οι χωροφύλακες ουσιαστικά δεν τους εμπόδιζαν! Τέλος, κάτι άλλο, άκρως ενδιαφέρον είναι, ότι κατά την τριπλή κατοχή της χώρας μας από Γερμανούς – Ιταλούς και Βούλγαρους, πήγαν στην Ακροναυπλία ένας υπάλληλος της Βουλγαρικής πρεσβείας με δύο Γερμανούς της Γκεστάπο και απελευθέρωσαν 23 «κομμουνιστες» στελέχη του ΚΚΕ που ήταν φυλακισμένοι!

Μαζί τους κατάφεραν να φύγουν, αφού «τρύπωσαν» ανάμεσα στους υπόλοιπους τρεις συνδικαλιστές, ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ και ο Ανδρέας Τζήμας (Σαμαρινιώτης) επειδή ήξερε σλαβικά. Φυσικά, στο ίδιο βιβλίο υπάρχουν και άλλες σημαντικές αποκαλύψεις, από έναν άνθρωπο, τον Μανούσακα, που μεγάλο μέρος της ζωής του, το πέρασε στις φυλακές λόγω της αριστερής ιδεολογίας του.

Ποιος ήταν ο Γιάννης Μανούσακας;

Ο Γιάννης Μανούσακας γεννήθηκε το 1907 στην Αργυρούπολη του Ρεθύμνου και έζησε τα παιδικά του χρόνια στο χωριό Άγιος Κωνσταντίνος. Έμαθε την τέχνη του τσαγκάρη και εργάστηκε ως επαγγελματίας. Τα χρόνια μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή ασπάστηκε τις αριστερές ιδέες και το 1934 εκλέχτηκε πρόεδρος του χωριού του. 

Το 1936 τον έπαψε από τη θέση αυτή η δικτατορία της 4ης Αυγούστου και τον καταδίωξε. Το 1939 συνελήφθη και βασανίστηκε σκληρά στην Ειδική Ασφάλεια επί τρεις μήνες. Έπειτα εκτοπίστηκε για τρία χρόνια στο στρατόπεδο κομμουνιστών Ακροναυπλίας, όπου ως έγκλειστος παρακολούθησε οργανωμένα μαθήματα εγκύκλιας παιδείας υπό τον Δημήτρη Γληνό.

Στη διάρκεια της Κατοχής έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, ως διοικητής ίλης Ιππικού στη Ρούμελη και στη Θεσσαλία. Στην περίοδο του Εμφύλιου, έλαβε μέρος στις μάχες, ως αντάρτης, στα βουνά της Κρήτης. 

Μετά την ήττα των κομμουνιστών το 1949, έζησε ως φυγόδικος για τρία χρόνια. Το 1952 συνελήφθη και καταδικάστηκε σε 17 χρόνια φυλάκιση. Αποφυλακίστηκε το 1964 με αναστολή για το υπόλοιπο της ποινής. Τότε τυπώθηκε το πρώτο του βιβλίο.

Με τη δικτατορία του 1967, αρχίζει η νέα οδύσσειά του: μένει χωρίς δουλειά, χωρίς σπίτι και με το φόβο μιας νέας σύλληψης. Ζει στην παρανομία και γράφει τρία βιβλία από τη σειρά του εξάτομου αυτοβιογραφικού του έργου, τα οποία εκδίδει μετά την πτώση της Χούντας. 

Το 1976 του απονέμεται από την Νέα Δημοκρατία η τιμητική λογοτεχνική σύνταξη, για το μέχρι τότε έργο του, από το Υπουργείο Πολιτισμού.

 Εξέδωσε συνολικά 12 βιβλία, που ανήκουν στις κατηγορίες της αυτοβιογραφίας, του χρονικού, του απομνημονεύματος, της νουβέλας και του παραμυθιού. Από το 1977 μέχρι το θάνατό του, το 1995, κατοικούσε στο Χαλάνδρι Αττικής. Πέθανε σε ηλικία 88 χρονών.

Τη νίκη του Χίτλερ επιθυμούσε η «καθοδήγηση» του ΚΚΕ!

Η πρώτη εντυπωσιακή αποκάλυψη που κάνει ο Γιάννης Μανούσακας, αφορά τη στάση της καθοδήγησης του ΚΚΕ, απέναντι στον πόλεμο. Ευχόταν τη νίκη του χιτλερικού στρατού και γενικότερα έκανε σοβαρά λάθη («τρισχειρότερα» γράφει ο Μανούσακας), που είχαν σοβαρές επιπτώσεις και στους Ακροναυπλιώτες. Εκείνο τον καιρό, κατά ένα αστείο τρόπο, οι αντιφασίστες της Ακροναυπλίας τοποθετήθηκαν σε δύο μεγάλα ρεύματα.

Σ’ αυτούς που «εύχονταν» την νίκη των Αγγλογάλλων και σ’ εκείνους που θέλανε τη νίκη της φασιστικής Γερμανίας. Το δεύτερο ρεύμα είχε πολύ λίγους οπαδούς, αλλά φαινόταν να είχε μαζί του την καθοδήγηση. Όλη η υπόθεση ξεκινούσε μάλλον αστεία. Οι συζητήσεις στην αρχή ήταν φιλικές. Τα ρεύματα λεγόταν αγγλόφιλο το ένα, γερμανόφιλο το άλλο. Όπως όμως μαθαίναμε, και μες στον ελληνικό λαό, από αντίδραση στην κοσμοκράτειρα ιμπεριαλιστική Αγγλία, αυτά τα ρεύματα υπήρχαν.

«Αυτές οι συζητήσεις απ’ την πρώτη στιγμή που πήρε να φουντώσουν στην ομάδα μας με στεναχωρούσαν», γράφει ο Μανούσακας και συνεχίζει: «Είχα κλειστεί στον εαυτό μου και δεν συζητούσα. Είμαστε κομμουνιστές, με ιδεολογία δική μας, με οράματα δικά μας, δίναμε τη ζωή μας για την επικράτησή τους πάνω στη γη. Δεν ανήκαμε ούτε στην ιδεολογία της αστικής τάξης ούτε στην ιδεολογία του φασισμού. Η καθοδήγηση δεν έπαιρνε θέση με ανακοίνωσή της, οι κομματικές ομάδες δεν συνεδρίαζαν να συζητηθεί το θέμα. Ώσπου μια Κυριακή, κάτω στο προαύλιο, λύθηκε το αίνιγμα: βγήκε ο Τράγκας, που πάντα έπαιζε τους σατιρικούς ρόλους και παράσταινε έναν Εγγλέζο νικημένο, εξαθλιωμένο δίχως αποικίες, να κλαίει τη μοίρα του: «Τι να γκίνω, αν ντε έκω μπανάνα/ κατά το πίπας καπνό/ ο πατέρας μου ήτανε πλούσιο / κι εγκώ τα είμαι πτωχό».

«Έτσι το λοιπόν πληροφορούμαστε πως η καθοδήγηση ευχότανε τη νίκη του χιτλερικού στρατού. Ύστερα, σιγά-σιγά, άρχισε να καλλιεργείται μες στην ομάδα μας, κατά ένα τρόπο σκεπασμένο, ότι δεν αποκλειότανε μια συμμαχία Ρωσίας-Γερμανίας. Πέφτανε σ’ αυτό το λάθος, για τον λόγο ότι είχε υπογραφτεί το σύμφωνο μη επιθέσεως του Ρίμπεντροπ- Μολότοφ, κι ακόμη επειδή, με την εισβολή των χιτλερικών δυνάμεων στην Πολωνία, κατέλαβε η Ρωσία εδάφη που της είχαν αφαιρεθεί όταν ήταν νικημένη και σ’ επανάσταση, κατά τον πρώτο πόλεμο, εδάφη, που κιόλας δυνάμωναν την άμυνά της ενάντια ακριβώς στον χιτλερικό φασισμό.

 Είχαμε όμως την ατυχία οι καθοδηγητές μας να είναι οι πιο αμόρφωτοι και με δίχως το πνεύμα του στρατοπέδου μας. Ανίκανοι να κάνουν μια ανάλυση, τι είναι στην ουσία του ο εθνικοσοσιαλισμός και τι ζητά να κάνει στον κόσμο ο κομμουνισμός. Ότι αυτά τα δύο, παρά το σύμφωνο μη επίθεσης κι εμπορικών συναλλαγών, που ήταν συμφωνίες ανάγκης, τα χώριζε μια άβυσσος κι ότι αργά ή γρήγορα θα ερχόταν σε σύγκρουση. Τα μέλη της καθοδήγησης δεν διάβαζαν, κι αν διάβαζαν, δεν αφομοίωναν τίποτα. Έμειναν ανιστόρητοι, γιατί απορροφούσε όλη τη σκέψη τους η διατήρησή τους στην εξουσία.

 Εδώ τα είχαν καταφέρει μια χαρά. Είχαν στεριωθεί καλά. Κι όσο οι άνθρωποι είχαν σκεφτεί ν’ αλλάξουν το Θεό τους, άλλο τόσο κι η ομάδα μας. Ύστερα απ’ τη νίκη τους στη διαπάλη, σκεφτόταν ότι τίποτα δεν μπορούσε να τους κουνήσει. Είχανε λοιπόν την ευκολία τους να μελετάνε και να σκέφτονται για τα γεγονότα, όπως εξελίσσονταν, σαν θέλανε. Αυτή η λαθεμένη εκτίμηση θα τους κάνει να οδηγήσουν την ομάδα μας και σ’ άλλα, τρισχειρότερα, λάθη. 

Γιατί η καθοδήγησή μας δεν θα καταλάβει τι γίνεται στον κόσμο, μέχρι τότε που οι χιτλερικές στρατιές θα εισβάλουν στο ρωσικό έδαφος. Ακόμη, η καθοδήγηση ήταν αντίθετη με το ενενήντα στα εκατό των μελών της ομάδας και για το ποιος έχει τις πιο πολλές ευθύνες, οι Αγγλογάλλοι ή ο άξονας Μουσολίνι- Χίτλερ, για το άναμμα του Β’ παγκοσμίου πολέμου στη Γη και τον χαρακτήρα του. 

Η καθοδήγηση έβλεπε ίδιες ευθύνες των αντιπάλων. Τα μέλη της ομάδας είχαν αντίθετη-γνώμη, όχι γιατί ξεχνούσαν το ρόλο του αγγλογαλλικού ιμπεριαλισμού στον κόσμο και στη χώρα μας και τις ευθύνες του για το δυνάμωμα του φασισμού, μια βλέπανε και τη μεγάλη τους διαφορά στο θέμα της δημοκρατίας, και μάλιστα όχι στάσιμα μα με προοπτική» (Πρόκειται για σχεδόν πιστή μεταφορά όσων γράφει στο βιβλίο ο Μανούσακας).

Ο Μανούσακας θεωρεί ότι έπρεπε η συγκεκριμένη ηγετική ομάδα, να έχει απομακρυνθεί από την καθοδήγηση, αλλά και από το ίδιο το κόμμα. Ας μην ξεχνάμε, ότι όλα αυτά που αναφέραμε έγιναν πριν τη γερμανική εισβολή στην ΕΣΣΔ και τη συμμαχία της ΕΣΣΔ με τις «δημοκρατικές χώρες» (έτσι τις χαρακτηρίζει ο Μανούσακας). Πάντως, όπως γράφει ο ίδιος, όσοι βρίσκονταν τότε στην ηγετική ομάδα του ΚΚΕ, «μετά τη νίκη τους στην (εσωκομματική) διαπάλη, ήταν ακούνητοι».

Ποιοι αποτελούσαν τότε την ηγετική ομάδα του ΚΚΕ; Επικεφαλής της ήταν ο κουρέας Γιάννης Ιωαννίδης και σ’ αυτή συμμετείχαν επίσης, ο καπνεργάτης Κώστας Θέος, βουλευτής με το Παλλαϊκό Μέτωπο το 1936 (το Παλλαϊκό Μέτωπο ήταν πολιτικός σχηματισμός που είχε συγκροτηθεί από το ΚΚΕ τον Ιανουάριο του 1936), ο επίσης καπνεργάτης Βασίλης Βερβέρης, βουλευτής του ΚΚΕ το 1932 και του Παλλαϊκού Μετώπου το 1936 και τέλος ο αγρότης, Σλαβομακεδόνας όπως αναφέρεται, Ανδρέας Τσίπας. 

Τα επαγγέλματα των παραπάνω παρατίθενται για ενημέρωση των αναγνωστών μας και δεν υπάρχει καμία άλλη πρόθεση από την πλευρά μας.

30 Ιουνίου 1941: Η απελευθέρωση των 27 «Σλαβομακεδόνων» με βουλγαρογερμανική παρέμβαση

Ο Ανδρέας Τσίπας (1904-1956), από τον Άγιο Παντελεήμονα Φλώρινας, Σλαβομακεδόνας, όπως γράφει και ο Μανούσακας απελευθερώθηκε από την Ακροναυπλία στις 30 Ιουνίου 1941 με παρέμβαση Βουλγάρων και Γερμανών, μαζί με άλλους 26 «Σλαβομακεδόνες». Να σημειώσουμε, ότι ο Τσίπας, αφού αφέθηκε ελεύθερος, με εντολή του έγκλειστου στην Ακροναυπλία Γ. Ιωαννίδη, ανέλαβε τη θέση του Γραμματέα της Νέας Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Παρά το ανεπτυγμένο ιδεολογικό – πολιτικό του επίπεδο, ο Τσίπας λόγω του εθισμού του στο αλκοόλ απομακρύνθηκε από τη θέση του, στην οποία «τοποθετήθηκε» ο Γιώργης Σιάντος, εμβληματική μορφή του ΚΚΕ. 

Ο Τσίπας πολέμησε με τον ΝΟΦ στον εμφύλιο και μετά την ήττα του ΔΣΕ εγκαταστάθηκε στο Μοναστήρι (Μπίτολα) όπου πέθανε. Επανερχόμαστε όμως στην Ακροναυπλία, στις 30 Ιουνίου 1941.

Όπως γράφει ο Μανούσακας, ο Καραμπίνης, «κράχτης» της ομάδας διάβασε έναν κατάλογο, με τα ονόματα 23 «Σλαβομακεδόνων». Υπήρχε αναστάτωση στις φυλακές, σύντομα όμως έγινε γνωστό ότι αυτοί θα απελευθερωθούν. Για τον λόγο αυτό είχαν φτάσει στην Ακροναυπλία ένας υπάλληλος της βουλγαρικής πρεσβείας με τη λευκή, ατσαλάκωτη στολή του και δύο Γερμανοί της Γκεστάπο. Οι 23 «Σλαβομακεδόνες» έφτασαν, ο Βούλγαρος διάβαζε τα ονόματά τους κι ένας ένα έπαιρναν τον δρόμο τους προς την ελευθερία. 

Ο Βούλγαρος πήγε να διπλώσει το χαρτί, όταν ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή: «Κονσταντίν Λαζάροφ». Ήταν ο Κώστας Λαζαρίδης, από τη Ροδόπη, που έτρεξε προς τον υπάλληλο της πρεσβείας της Βουλγαρίας. Κάτι του είπε εκείνος στα βουλγαρικά, τον χτύπησε στην πλάτη και ο Λαζαρίδης αφέθηκε ελεύθερος.

Νέα φωνή ακούστηκε, «Ιβάν Κούσεφ». Ήταν ο τσαγκάρης από τη Δράμα Γιάννης Κούσης, που κι αυτός αφέθηκε ελεύθερος. «Ξοπίσω του φάνηκε να κατρακυλάει», γράφει ο Μανούσακας, ο Μιχάλης Σουπακίδης, σοφέρ από τη Θεσσαλονίκη «λέγοντας απανωτά με την ψευδή λαλιά του: Μίκαλ Σκούποφ» (Γ. Μανούσακας). Αυτοί ήταν 26. Ο Λαζαρίδης ήταν γραμματέας της καπνεργατικής συνομοσπονδίας της Ελλάδας και οι άλλοι δύο, πάνω στη δουλειά ή σε συναναστροφές με κάποιους συντρόφους τους που γνώριζαν και σλαβομακεδονικά είχαν μάθει κάποιες σλαβικές λέξεις. Ποιος ήταν ο 27ος όμως που έφυγε; Ο Μανούσακας αναφέρει 23 ανώνυμους + 3 επώνυμους. Φαίνεται ότι ο 27ος ήταν ο γνωστός Ανδρέας Τζήμας (ή Σαμαρινιώτης), γεννημένος στην Καστοριά το 1909, Βλάχος, με καταγωγή από τη Σαμαρίνα. Ήταν από τα πλέον μορφωμένα στελέχη του ΚΚΕ.

Είχε αποφοιτήσει από τη Νομική Σχολή και εργαζόταν ως δικηγόρος στη Φλώρινα. Μιλούσε, εκτός από ελληνικά και βλάχικα, ρωσικά, γαλλικά και σερβοκροατικά. Επωφελήθηκε από τη γλωσσομάθειά του και την όλη σύγχυση και αφέθηκε κι αυτός ελεύθερος. Στη συνέχεια εκλέχθηκε στην ΚΕ της 6ης Ολομέλειας του ΚΚΕ και χάρη στην επιμονή του, ο Άρης Βελουχιώτης αναδείχθηκε σε καπετάνιο του ΕΛΑΣ. Ο Τζήμας ήταν αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Μετά τη λήξη του εμφυλίου βρέθηκε στην Γιουγκοσλαβία κι από εκεί στην Ουγγαρία, όπου φυλακίστηκε ως «πολιτικός πράκτορας». Τελικά, κατέληξε στην Τσεχοσλοβακία όπου πέθανε λησμονημένος το 1972. 

Για τον Κώστα Λαζαρίδη τέλος, να συμπληρώσουμε ότι εκτελέστηκε για την αντιστασιακή του δράση στην Καισαριανή, στις 10/5/1943, έναν χρόνο περίπου πριν τους «200».

Πώς όμως η βουλγαρική πρεσβεία έλαβε με τέτοια πρωτοβουλία; Αυτό οφειλόταν στον βετεράνο κομμουνιστή Δέλιο (ή Νεδέλκο) Παπανεδέλκο (1882-1960), μαραγκό από το Μεταλλικό Κιλκίς. 

Ο Νεδέλκος ήταν σλαβόφωνος. Εντάχθηκε στην ΕΜΕΟ και στη συνέχεια στο ΚΚΕ. Φυλακίστηκε στην Ακροναυπλία. Κατά τη γερμανική Κατοχή, η Γερμανίδα σύζυγός του που είχε γνωριστεί μαζί του στην Αμερική και ο αδελφός του, στέλεχος της βουλγαρικής λέσχης Θεσσαλονίκης προσέφυγαν στην «κομαντατούρα» και πέτυχαν την απελευθέρωσή του. Ο Νεδέλκος πήγε στη βουλγαρική πρεσβεία και είπε ότι στην Ακροναυπλία κρατούνται 23 Σλάβοι. Φυλακίστηκαν από τον Ιωάννη Μεταξά, μόνο και μόνο επειδή μιλούσαν σλαβικά, είπε στους Γερμανούς. Έτσι κινητοποιήθηκαν οι Βούλγαροι. Ο Μανούσακας χαρακτηρίζει τον «γερο Νεντέλκο» ως «καλό κομμουνιστή», που «όταν του δινόταν ευκαιρία κατάφερνε πολλά για όφελος του κινήματος».

Οι χωροφύλακες τους άφηναν να δραπετεύσουν, η καθοδήγηση του ΚΚΕ όμως όχι!

Πιο συγκλονιστικό απ’ όλα όσα εντοπίσαμε στο βιβλίο του Γ. Μανούσακα είναι ότι οι κρατούμενοι της Ακροναυπλίας (637 ήταν συνολικά) είχαν πολλές φορές την ευκαιρία να δραπετεύσουν, αλλά η ηγεσία τους δεν τους άφηνε! Παραθέτουμε αυτούσιο το συγκεκριμένο απόσπασμα (σελ. 298 του βιβλίου):

«Μου έρχεται στο νου να πω και μου είναι αδύνατο να τ’ αποφύγω: ποια κακή μοίρα έδερνε αυτή την ηγεσία αυτουνού του πιο λαμπρού κινήματος της Ευρώπης; Πριν από δυόμισι χρόνια στην Ακροναυπλία και στην Πύλο οι φρουροί μας χωροφύλακες, στην πράξη, μας είχαν αφήσει λεύτερους, κι η ηγεσία μας το αρνήθηκε! Πριν από έξι μήνες ο Απελευθερωτικός Στρατός της Ελλάδας, ο ΕΛΑΣ, θέλησε να μας λευτερώσει στην Κατούνα, κι η ηγεσία μας δεν το δέχτηκε. Ακόμη και στη Βόνιτσα το προσπάθησε, όπως μετά από χρόνια μαθεύτηκε, και πάλι η ηγεσία το αρνήθηκε. Και τώρα εδώ στην Κέρκυρα, που αφού δε δέχτηκε τον εξοπλισμό μας η άρχουσα τάξη του νησιού και δεν είχε κανένα λόγο η παραμονή μας στο νησί, ενώ η Αλβανία ήταν αδειανή από Γερμανούς και μπορούσαμε να περάσουμε στο ελληνικό έδαφος, η ηγεσία μας αδράνησε κι ο ηγέτης μας, μας εγκατέλειψε, εξασφαλίζοντας τον εαυτό του. Ας πω όμως ότι σ’ αυτόν του επιβλήθηκε απ’ το ΚΚΕ κάποια μικρούτσικη τιμωρία…».

Πέρα από όσα αναφέρει εδώ ο Μανούσακας, ευκαιρίες δίνονταν στους κρατούμενους που έπασχαν από φυματίωση και μεταφέρονταν σε νοσηλευτικά ιδρύματα. Από εκεί, ήταν πολύ εύκολο να αποδράσουν, οι άνωθεν όμως εντολές, δεν τους άφηναν. Αντίθετα, απέδρασαν κρατούμενοι από την Ανάφη, τη Γαύδο και άλλα νησιά.

Επίλογος

Πολλοί από τους κρατούμενους στην Ακροναυπλία εκτελέστηκαν στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944. Να δεχτούμε ότι έχει ευθύνη ο Μεταξάς που τους φυλάκισε, ακόμα μεγαλύτερη η κυβέρνηση Τσουδερού που δεν τους απελευθέρωσε πριν φύγει για την Κρήτη, αλλά μήπως υπάρχει ευθύνη και στο ΚΚΕ; Είναι ψέματα όσα γράφει ο Μανούσακας; Ήταν κι αυτός κοινός προβοκάτορας; Κι αν όσα γράφει είναι αλήθεια, γιατί δεν αφέθηκαν να δραπετεύσουν όλοι αυτοί; Μήπως τελικά το ΚΚΕ έχει κι αυτό ευθύνη για τις εκτελέσεις των συγκεκριμένων;

Σαφώς, οι Γερμανοί θα έβρισκαν άλλους 200 να εκτελέσουν ως αντίποινα για τον θάνατο του Κρεχ. Μήπως όμως, οι κατά καιρούς ηγεσίες του ΚΚΕ έχουν εκμεταλλευτεί αγνούς ιδεολόγους, για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα;

 Γιατί, υπάρχουν πραγματικά ηρωικές μορφές στο ΚΚΕ, που πλήρωσαν με τη ζωή τους την ιδεολογία τους και την άδολη πίστη τους σε αυτή. 

Ποιο είναι όμως το τίμημα που έχουν πληρώσει οι κατά καιρούς ηγέτες του ΚΚΕ για τα ολέθρια σφάλματά τους;

Βλέπεις οι ηγέτες των κομμουνιστών, έριξαν ένα λάγνο μεταξωτό και να φυσάει 

Στα εργοστάσια μπροστά και στα σκουπίδια πλάι

να μπερδευτουν με τους εργάτες

να πουν τον πόνο τους στις γάτες

και στη φουφού του καστανά

στάχτη να γίνεις σατανά

Πηγή: ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΝΟΥΣΑΚΑΣ, «ΑΚΡΟΝΑΥΠΛΙΑ, θρύλος και πραγματικότητα», Εκδόσεις ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ, 2025

Κίνημα Τυπογράφων. Δύναμη αντίστασης, διεκδίκησης και πάλης

Παιδομάζωμα. Το μεγαλύτερο έγκλημα της αριστεράς και του ΚΚΕ κατά της Ελληνικής Φυλής.

🔴Τέτοιες μέρες του 1948, έγινε γνωστό στην Ελλάδα και στον κόσμο, το σύγχρονο Παιδομάζωμα, καθώς η ελληνική κυβέρνηση κατήγγειλε στην Ειδική Επιτροπή του ΟΗΕ, την βίαιη αρπαγή χιλιάδων Ελληνόπουλων από τις αγκαλιές των μανάδων τους και την μεταφορά τους στις γειτονικές κομμουνιστικές χώρες.

🔴Το Παιδομάζωμα ξεκίνησε στα τέλη του 1947 και στις 7 Μαρτίου 1948 η «Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση» ανακοίνωσε την απόφασή της για αποστολή παιδιών σε ανατολικές χώρες. Τον Μάιο του 1948, το ΚΚΕ ίδρυσε την «Επιτροπή Βοήθεια στο Παιδί», για το συντονισμό του Παιδομαζώματος. Επικεφαλής της τέθηκε ο Πέτρος Κόκκαλης.

🔴Στην αρχή, οι αριστεροί απήγαγαν τα παιδιά των ανδρών που είχαν στρατολογήσει βιαίως από τα χωριά, για να τα χρησιμοποιούν ως ομήρους και να αποφεύγονται φαινόμενα λιποταξιών. Εν συνεχεία, απήγαγαν αγόρια αλλά και κορίτσια, προκειμένου να χρησιμοποιήσουν τα μικρότερα σε ηλικία ως βοηθητικό προσωπικό και να ρίξουν στην μάχη -ως «κρέας για τα κανόνια»- τα μεγαλύτερα, μετά από μια σύντομη στρατιωτική εκπαίδευση στις χώρες του Παραπετάσματος.

🔴Αργότερα, όταν φάνηκε ότι χάνουν τον πόλεμο, απήγαγαν σωρηδόν τα παιδιά του κόσμου, προκειμένου να τα στείλουν στις κομμουνιστικές χώρες, να τα εκπαιδεύσουν ως γενίτσαρους, για να τα στείλουν να πολεμήσουν κατά της ίδιας τους της Πατρίδας, στον επόμενο «Γύρο»! Τα παιδιά του ελληνικού λαού, μεταφέρονταν κυρίως στην Γιουγκοσλαβία, αλλά και στην Αλβανία, την Ρουμανία, την Ουγγαρία, την Πολωνία, την Βουλγαρία και την Τσεχοσλοβακία.

🔴Η μεταφορά των παιδιών στις κομμουνιστικές χώρες, γινόταν κυρίως την νύχτα, μέσα από χιονισμένα βουνά, για να μην δίνουν στόχο. Μοιραία, πολλά παιδιά δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους, καθώς πέθαναν στον δρόμο, από την πείνα, το κρύο και τις ταλαιπωρίες. Επίσης, πολλοί έφηβοι που είχαν ενταχθεί υποχρεωτικά  στις μονάδες του ΔΣΕ, σκοτώθηκαν στις μάχες.

🔴Σύμφωνα με έκθεση της Ειδικής Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για τα Βαλκάνια, συνολικά απήχθησαν και μεταφέρθηκαν στο Παραπέτασμα 28.296 παιδιά, από 3 έως 14 χρονών, εκ των οποίων, 12.000 κατευθύνθηκαν στη Γιουγκοσλαβία (τα 9.000 στην Γ. Δ. της Μακεδονίας...). Σε όλες τις χώρες, η εκπαίδευσή τους γινόταν στην «σλαβομακεδονική» γλώσσα, για να μην υπάρχει τίποτα που να τα συνδέει με την Ελλάδα.

🔴Επειδή οι αριστεροί λένε διάφορα παραμύθια, όπως π.χ. ότι δήθεν οι γονείς παρέδιδαν τα παιδιά τους στον ΔΣΕ για «να τα προστατεύσει από την φρίκη του πολέμου», καλό είναι να δούμε τι γράφουν τα αρχεία. Σύμφωνα, λοιπόν, με έκθεση του Grozev, μέλους της ΚΕ του ΚΚ Βουλγαρίας που είχε οριστεί υπεύθυνος για την υποδοχή των Ελληνοπαίδων, τον Απρίλιο του 1948, είχαν μεταφερθεί στην Βουλγαρία 1.098 παιδιά, ηλικίας από 9 μέχρι 15 ετών και η κυβέρνηση της Βουλγαρίας είχε συμφωνήσει με τον ΔΣΕ να αυξηθεί ο αριθμός τους σε 3.000-4.000.

🔴Ωστόσο, ο Grosev προειδοποιούσε την βουλγαρική κυβέρνηση, ότι μετά την έναρξη των μαζικών απαγωγών παιδιών από το ΚΚΕ, θα χαθεί κάθε έλεγχος:

«Κατά τις πληροφορίες μας, ο αριθμός των Ελληνοπαίδων θα είναι πολύ πιο μεγάλος, γιατί ο ΔΣΕ παίρνει όλα τα παιδιά από τις περιοχές στις οποίες μπορεί να φτάσει και τα μεταφέρει στις δικές μας, ακόμα και χωρίς να μας πληροφορεί. Οι άνθρωποι που συνοδεύουν τα παιδιά είναι εντελώς απροετοίμαστοι».

🔴Το ευτύχημα είναι ότι αντέδρασε έγκαιρα και αποτελεσματικά το ελληνικό κράτος, κι έτσι αποφεύχθηκαν τα χειρότερα. Πρωταγωνίστρια του «Παιδοφυλάγματος», ήταν η βασίλισσα Φρειδερίκη, η οποία ίδρυσε σε όλη την ελληνική επικράτεια 53 παιδοπόλεις, που φιλοξένησαν περίπου 25.000 παιδιά και τους παρείχαν στοργή, στέγη, τροφή, υγειονομική περίθαλψη, αλλά και σχολική εκπαίδευση. Εάν δεν υπήρχαν οι παιδουπόλεις, τα παιδιά αυτά σίγουρα θα είχαν απαχθεί και θα είχαν χαθεί για τον Ελληνισμό!~

Πηγές:

📍«1944-1949. Πως η Ελλάδα παρέμεινε στον ελεύθερο κόσμο», Σάκη Μουμτζή.

📍«Εμφύλιος Πόλεμος-Έγγραφα από τα γιουγκοσλαβικά και βουλγαρικά αρχεία», Β. Κόντη και Σ. Σφέτα.    Από ανάρτηση τής Αμαλία, στο Χ .

Κίνημα Τυπογράφων. Δύναμη αντίστασης, διεκδίκησης και πάλης