Σεπτέμβριος 1944 οι Γερμανοί φεύγουν κι ο αέρας της Ελευθερίας πνέει στην Πελοπόννησο, αλλά τα βάσανα δεν τελειώνουν! 9 Σεπτεμβρίου 1944, οι κομμουνιστοσυμμορίτες του ΚΚΕ επιτίθενται στη πόλη της Καλαμάτας με δύο Συντάγματα και χιλιάδες χωρικούς που επιστράτευσαν βιαίως.
Μετά από μάχη συντρίβουν την άμυνα της πόλεως και καταλαμβάνουν την Καλαμάτα, σφάζοντας και ρημάζοντας! Μία μεγάλη φάλαγγα από πολεμιστές της Καλαμάτας και πολύς άμαχος πληθυσμός κατευθύνονται προς το Μελιγαλά, για να γλυτώσουν!
Το πρωϊ της 13ης Σεπτεμβρίου 1944 αρχίζει η επίθεση των κομμουνιστοσυμμοριτών κατά του Μελιγαλά. Ο Μελιγαλάς αντιστέκεται! Οι Έλληνες πατριώτες, πολεμούν σαν λιοντάρια. Την επόμενη μέρα οι κομμουνιστές με προδοσία, κατορθώνουν και εισχωρούν στις γραμμές των αμυνομένων.
Ο Μελιγαλάς πέφτει στα χέρια των εξαγριωμένων Ελασιτών του ΚΚΕ κι ακολουθούν σκηνές φρίκης και ντροπής για το ανθρώπινο γένος. Σφάζονται 41 τραυματίες στο Νοσοκομείον κι όλο το ιατρικό προσωπικό. Γυναικόπαιδα και γέροι κομματιάζονται στους δρόμους, γυναίκες έγκυοι ξεκοιλιάζονται, κοπέλες βιάζονται κτηνωδώς.
Κατεβάζουν την Ελληνική σημαία και στη θέση της, βάζουν ένα κόκκινο πανί. Φυλακίζονται όσοι απέμειναν ζωντανοί, τα γυναικόπαιδα κλείνονται χωρίς νερό και φαϊ σε διάφορα υπόγεια. 18 έγκριτοι Καλαματιανοί οδηγούνται στην Καλαμάτα, όπου τους κατακρεουργούν και τους κρεμούν στα πολύφωτα του Δημοτικού φωτισμού της κεντρικής πλατείας της Καλαμάτας.
Στο τέλος όλοι οι φυλακισμένοι οδηγούνται δεμένοι, ανά τρείς, 2 χιλιόμετρα έξω απ’ το Μελιγαλά στη γνωστή πηγάδα, γυμνοί, ξυπόλητοι, νηστικοί, διψασμένοι, τραυματίες, ασθενείς, αναγκάζονται από τ’ ανθρωπόμορφα κτήνη, νά βαδίσουν. Όσοι δεν βαδίζουν γρήγορα οι κομμουνιστές τους σφάζουν επί τόπου. Όσοι είναι δεμένοι με το ίδιο καλώδιο, σφάζονται κι αυτοί. Όποιος τολμά να μιλήσει, σφάζεται αμέσως. Κατά μήκος της διαδρομής από το Μπεζεστένι, έχουν τοποθετηθεί κομμουνιστές και προκαλούν τό πλήθος φωνάζοντας:
«Θάνατος – θάνατος – θάνατος».
Στήν Πηγάδα οι δήμιοι, μεταφέρουν στα χείλη της Πηγάδας κάθε τριάδα και τους σφάζουν με μία μαχαιριά στήν κοιλιά ή την καρδιά το λαρύγγι και τους ρίχνουν μέσα στην πηγάδα μαζί με πολλούς ζωντανούς, μπροστά στα γεμάτα φρίκη κι αποτροπιασμό μάτια των συγγενών τους, που υποχρεώθησαν να παρακολουθήσουν τα βασανιστήρια και την σφαγή τους. Η ελευθερία της Ελλάδος πληρώνεται εδώ με πολύ Ελληνικό αίμα.
Αυτό συνεχίζεται επί τρεις ολόκληρες μέρες, χωρίς διακοπή, μέχρις ότου δέν υπάρχουν άλλοι.
Για πολλούς εφαρμόζεται αγριώτερος τρόπος. Με τσεκούρια και κλαδευτήρια τους κόπτουν χέρια και πόδια, αυτιά και μύτες.
Ο πυθμένας της Πηγάδας κοχλάζει, τα έγκατα της γης αναταράσσονται και βοούν, οι σάρκες τών κρεουργηθέντων σφαδάζουν. Οι θρήνοι κι οι κραυγές γεμίζουν τον αέρα! Οί σφαγείς μένουν ατάραχοι και συνεχίζουν, συνεχίζουν, συνεχίζουν τό μακάβριον έργο τους.
Το επίσημο κράτος μέχρι το 1974 τιμούσε και μετείχε στο τελούμενο μνημόσυνο. Μετά το 1974 απέχει από το να τιμά την μνήμην των αγρίως σφαγιασθέντων πατριωτών του Μελιγαλά.
Οι συγγενείς όμως των θυμάτων ο Ελληνικός λαός περιφρονώντας την κρατική απαγόρευση και την κατάργηση του Μνημοσύνου, τιμούν την μνήμη των θυμάτων της κομμουνιστικής θηριωδίας.
Η ιστορία δεν παραχαράσσεται όταν ακόμη και παιδιά βαφτίζονται «δοσίλογοι»⚠️
Στη δημόσια συζήτηση γύρω από τα γεγονότα της Κατοχής και του Εμφυλίου, ο όρος «δοσίλογος» όλο και περισσότερο τελευταία χρησιμοποιείται συχνά με τρόπο αυθαίρετο, γενικευτικό και πολιτικά φορτισμένο. Η ιστορική πραγματικότητα, όμως, είναι πάντα πιο σύνθετη από τα συνθήματα.Μνημεία όπως αυτό της φωτογραφίας όπου ανάμεσα στους νεκρούς περιλαμβάνονται η Τασία Αγγελοπούλου, 6 ετών, και η αδερφή της Αθανασία Αγγελοπούλου, 2 ετών(η επιτύμβια στήλη βρίσκεται στο χωριό Αγ.Νικολαο Αργολιδος, τόπο καταγωγής των θυμάτων) υπενθυμίζουν πόσο εύκολα η μνήμη γίνεται πεδίο στρέβλωσης.
Κανένα παιδί δύο ή έξι ετών δεν μπορεί να θεωρηθεί συνεργάτης κατακτητή.
Η παρουσία τους σε λίστα σφαγιασθέντων δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας
ήταν άμαχοι, θύματα μιας εποχής αχαλίνωτης βίας, η οποία σημάδεψε την Ελλάδα από το 1943 έως το 1949.
Η ιστοριογραφία τόσο η ελληνική όσο και η διεθνήςχρησιμοποιεί τον όρο «δοσίλογος» με αυστηρά νομικά και θεσμικά κριτήρια:
Πρόσωπα που συνεργάστηκαν θεσμικά με τις αρχές Κατοχής, κυρίως μέσω διοίκησης, οικονομικής ενίσχυσης ή παροχής υπηρεσιών ασφαλείας.
Πρόσωπα που καταδικάστηκαν από τα Ειδικά Δικαστήρια Δοσιλόγων (1944–1949) και εννοείται όχι από προφορικές αφηγήσεις.
Συνολικά παραπέμφθηκαν περίπου 20.000 άτομα, εκ των οποίων λιγότεροι από 2.200 καταδικάστηκαν και οι περισσότεροι για διαχείριση κατοχικών πόρων ή συνεργασία με γερμανικές αρχές και όχι για συμμετοχή σε μάχες ή επιχειρήσεις.
Τα μικρά παιδιά, οι γυναίκες που δεν είχαν καμία δημόσια θέση, οι ηλικιωμένοι αγρότες ή οι τυχαίοι πολίτες δεν ανήκουν ούτε εξ αποστάσεως σε αυτή την κατηγορία.
Από την άλλη πλευρά η αποκαλούμενη Εθνική Αντίσταση δεν ήταν ένα ενιαίο σώμα. Υπήρχαν
στρατιωτικές οργανώσεις με αντικατοχικό έργο,τοπικές αντιπαραθέσεις,
συγκρούσεις που δεν σχετίζονταν με τους Γερμανούς,εκτελέσεις και αντιποίνων μεταξύ οργανώσεων.
Η ιστοριογραφία πλέον αναγνωρίζει ότι ένα μέρος των συγκρούσεων στην περίοδο 1943–44 είχε ήδη προ-εμφυλιακό χαρακτήρα, ανεξάρτητα από τις δυνάμεις Κατοχής.
Τα θύματα των Εμφυλιακών συγκρούσεων δεν ήταν ποτέ «δοσίλογοι» συλλήβδην.
Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας ιδιαίτερα στη Θεσσαλία, την Ήπειρο, τη Μακεδονία και την Πελοπόννησο κατεγράφησαν εκτελέσεις ολόκληρων οικογενειών όπως αυτή της φωτογραφίας,γυναικών και ηλικιωμένων,
παιδιών,τυχαίων συγχωριανών που θεωρήθηκαν «μη συνεργάσιμοι» με κάποια οργάνωση.
Η νεότερη ιστορική έρευνα (Μαραντζίδης, Καλύβας, Mazower, Λιάκος κ.ά.) δείχνει ότι σημαντικό τμήμα των θυμάτων οφείλεται σε τοπικές συγκρούσεις, διώξεις και ιδεολογικές στοχοποιήσεις και όχι σε συνεργασία με τους Γερμανούς.Η συγκεκριμένη περίπτωση των μικρών κοριτσιών δεν είναι εξαίρεση. Είναι σύμπτωμα μιας περιόδου όπου η βία ξεπέρασε κάθε έννοια διάκρισης μεταξύ μαχητών και αμάχων.
Δυστυχώς το μεγαλύτερο πρόβλημα αρχίζει όταν, δεκαετίες αργότερα, εμφανίζονται αφηγήματα που απαξιώνουν συλλήβδην ολόκληρα χωριά ως «δοσίλογους»,χαρακτηρίζουν κάθε θύμα αντικομμουνιστή ή μέλους τοπικής άμυνας ως «συνεργάτη», και τέλος παραγνωρίζουν ότι χιλιάδες άμαχοι βρέθηκαν στη δίνη των αντιπαραθέσεων χωρίς καμία πολιτική συμμετοχή.Η γενίκευση είναι ιστορικά αστήρικτη και ηθικά απαράδεκτη.
Ένα μνημείο που γράφει πως μια εξάχρονη και μια δίχρονη «σφαγιάστηκαν» από το ΚΚΕ δεν ζητεί εκδίκηση ούτε πολιτικοποίηση. Ζητά μια απλή παραδοχή.
Η βία της εποχής χτύπησε αδιακρίτως. Και τα παιδιά δεν υπήρξαν ποτέ ούτε δοσίλογοι ούτε ένοχοι. Ήταν μόνο θύματα.
Όσο η ιστορία αντιμετωπίζεται με γενικεύσεις και ιδεολογικούς αναχρωματισμούς,
τόσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από την αλήθεια και τόσο περισσότερο προσβάλλουμε τη μνήμη εκείνων που πραγματικά χάθηκαν.🕊️
Αναρτήσεις
