Σκύλος επιτέθηκε και τραυμάτισε σοβαρά παιδάκι στη Κρήτη.Καμία δημοσιότητα . Κάποιος σκότωσε με φόλα 21 σκύλους. Πρώτη είδηση σε όλα τα μέσα .Η κοινωνία που βάζει τα σκυλιά πάνω από τα παιδιά έχει πεθάνει και δεν το ξέρει.

Χανιά: Στο νοσοκομείο μετά από δαγκώματα οικόσιτου σκύλου 4χρονο αγοράκι.

Το παιδάκι διασωληνώθηκε και η κατάσταση του θεωρείται πολύ κρίσιμη. Το παιδάκι φέρεται να έχει έντονα δαγκώματα από οικιακό σκύλο στο πρόσωπο στο κεφάλι και σε όλο το σώμα ενώ οι συνθήκες κάτω από τις οποίες τραυματίστηκε διερευνώνται. Νεότερες πληροφορίες αναφέρουν ότι οι γιατροί του Νοσοκομείου Χανίων καταβάλλουν πυρετώδεις προσπάθειες ώστε να σταθεροποιηθεί η κατάσταση του παιδιού και να μεταφερθεί στη ΜΕΘ Παίδων στο Ηράκλειο.

Δύο περιστατικά. Μία ξεφτίλα.
Σκύλος ξεσκίζει παιδί.
Η είδηση περνάει στα ψιλά.
Δηλητηριασμένα σκυλιά.
Ξαφνικά ξυπνάει η “ευαισθησία”, τα πάνελ γεμίζουν δάκρυα και οργή.

Όχι, δεν είναι φιλοζωία αυτό.
Είναι διαστροφή προτεραιοτήτων.
Όταν το αίμα ενός παιδιού δεν σοκάρει όσο ο θάνατος ενός ζώου,
δεν έχεις γίνει πιο άνθρωπος.
Έχεις χάσει το μέτρο.
Και μια κοινωνία που χάνει το μέτρο,
δεν καταρρέει με θόρυβο.
Σαπίζει αθόρυβα.

Παιδί στο νοσοκομείο — σιωπή.
Σκύλος νεκρός — εθνικό πένθος.
Όταν πονάς πιο πολύ για το ζώο παρά για το παιδί, κάτι έχει σπάσει μέσα σου.

Μια κοινωνία κρίνεται από το ποιον προστατεύει πρώτο.
• Όταν το παιδί μπαίνει δεύτερο, η παρακμή έχει ήδη ξεκινήσει.
• Η σιωπή για το παιδί είναι πιο εκκωφαντική από κάθε γάβγισμα.
• Αν όλα έχουν την ίδια αξία, τότε τίποτα δεν έχει.

Δεν είναι “ατύχημα”. Είναι αποτέλεσμα πολιτικής αδιαφορίας.
* Όταν ένα παιδί διασωληνώνεται, κάποιοι άλλοι είναι ήδη ένοχοι πριν τον σκύλο.
* Το πρόβλημα δεν είναι το δάγκωμα. Είναι το πολιτικό σύστημα που το επιτρέπει.
* 4 χρονών παιδί στην εντατική — και εσύ συνεχίζεις κανονικά. Αυτό λέγεται παρακμή.
* Δεν σε σοκάρει; Τότε δεν φταιει η είδηση. Φταις εσύ.
* Δεν είναι “ατύχημα”. Είναι το τίμημα της αδιαφορίας σας.
* Παιδί διασωληνωμένο — και ακόμα ψάχνετε δικαιολογίες.
* Η κοινωνία που δεν αντιδρά σε αυτό, δεν αξίζει να λέγεται κοινωνία.
* Δεν είναι μεμονωμένο. Είναι επαναλαμβανόμενο — γιατί το επιτρέπετε.
* Όσο δεν υπάρχει οργή, θα υπάρχει επόμενη φορά.
* Δεν φταίει η “κακιά στιγμή”. Φταίει η κανονικότητα που έχετε αποδεχτεί.
* Αν αυτό δεν σε ξυπνάει, δεν σε ξυπνάει τίποτα.
* Το παιδί παλεύει — και εσύ αδιαφορείς. Αυτή είναι η αλήθεια.

Κίνημα Τυπογράφων. Δύναμη αντίστασης, διεκδίκησης και πάλης