Πώς βεβαιωνεται μια κληση απο τον Δημο;
Όπως θέλει ο δήμαρχος.
Κλήση για παρκάρισμα το 1999 την βεβαίωσαν το 2004 .. μου την έστειλαν το 2024 να την πληρώσω μόνο το κεφάλαιο , δεν την πλήρωσα , τι γίνεται τώρα 😁 αφού λένε ότι σε 20 χρόνια διαγράφεται και ότι κανονικά βεβαιώνεται στην τριετία αλλιώς δεν ισχύει;
Εμένα από τον δήμο Αλεξανδρούπολης κατάσχεσαν 2 λογαριασμους μου για μια κλήση του 2017 και αφού πληρώθηκε έτσι νταβατζιλίκι μετά μπήκαν και στον 3 λογαριασμό μισθοδοσίας και ξανά πήραν το ποσό . Ενώ ήταν ήδη πληρωμένα.
Ειρήνη ΠαδουβάΕιρήνη Παδουβά
19/03/2026
Χρόνος ανάγνωσης 10 λεπτά
Τα πρόστιμα του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, ιδίως εκείνα που αφορούν παραβάσεις στάθμευσης, έχουν αφήσει πίσω τους ένα σταθερό «αποτύπωμα» διοικητικής ταλαιπωρίας: Kλήσεις που επιβλήθηκαν χρόνια πριν, αλλά εμφανίζονται ξαφνικά ως δημοτικές οφειλές, συχνά με προσαυξήσεις, σε χρόνο που ο πολίτης δυσκολεύεται να θυμηθεί, να αποδείξει ή να αντιδράσει. Η πραγματικότητα αυτή δεν είναι απλώς αποτέλεσμα αμέλειας ή κακής οργάνωσης. Είναι το σημείο στο οποίο συγκρούονται δύο κόσμοι: Από τη μία η ανάγκη των Δήμων να βεβαιώνουν και να εισπράττουν έσοδα, από την άλλη η απαίτηση του κράτους δικαίου για προβλεψιμότητα, έγκαιρη διοικητική δράση και σαφή χρονικά όρια.
Προκειμένου να αποσαφηνιστεί αυτό το δαιδαλώδες τοπίο, η παρούσα ανάλυση βασίστηκε στη συστηματική χαρτογράφηση της νομολογίας και των νομοθετικών αλλαγών, η οποία πραγματοποιήθηκε με έρευνα στην Qualex, την εξειδικευμένη πλατφόρμα νομικού περιεχομένου της Νομικής Βιβλιοθήκης, με επιμέλεια των δικηγόρων Αγγελικής Στυλιανού, συνεργάτη της ομάδας περιεχομένου Qualex και Σταυρούλας Φίκαρη, υπεύθυνης ανάπτυξης και διαχείρισης περιεχομένου Qualex.
Για να καταλάβει κανείς, λοιπόν, τι ισχύει σήμερα, χρειάζεται να κρατήσει μία θεμελιώδη διάκριση, που στην πράξη έκανε τη διαφορά σε χιλιάδες περιπτώσεις.
Άλλο πράγμα είναι η προθεσμία μέσα στην οποία ο Δήμος μπορεί να προχωρήσει στην ταμειακή βεβαίωση του προστίμου, δηλαδή να το περάσει στα βεβαιωμένα έσοδά του και να αποκτήσει «φοροεισπρακτικά» εργαλεία. Άλλο πράγμα είναι η προθεσμία μέσα στην οποία μπορεί να εισπράξει μια οφειλή που ήδη βεβαιώθηκε νόμιμα.
Η σύγχυση ανάμεσα στα δύο είναι ο βασικός λόγος που το θέμα «γλιστρά» συχνά σε αδιέξοδες αντιπαραθέσεις.
Η ιστορική διαδρομή και ο ρόλος του Συνηγόρου του Πολίτη
Υπό τον προϊσχύσαντα ΚΟΚ του 1999 (ν. 2696/1999), τα πρόστιμα που διαπιστώνονταν από τις αρμόδιες αρχές βεβαιώνονταν και εισπράττονταν από τους Δήμους. Το κρίσιμο, όμως, δεν ήταν αυτό. Το κρίσιμο ήταν ότι η διαδρομή από την παράβαση μέχρι τη δημοτική ταμειακή βεβαίωση συχνά καθυστερούσε: Οι υπηρεσίες άργησαν να διαβιβάσουν στοιχεία, οι Δήμοι δυσκολεύονταν να ταυτοποιήσουν τον υπόχρεο, ιδίως όταν δεν υπήρχε αυτόφωρη διαπίστωση οδηγού, και τελικά οι οφειλές εμφανίζονταν πολύ αργότερα. Σε αυτό το περιβάλλον, ο Συνήγορος του Πολίτη έγινε ο αποδέκτης μαζικών προσφυγών, ήδη πριν από το 2018 και μέχρι σήμερα, καθώς οι πολίτες αμφισβητούσαν όχι μόνο την οφειλή, αλλά και τη νομιμότητα των προσαυξήσεων όταν δεν είχε προηγηθεί ουσιαστική, έγκαιρη ενημέρωση.
Η νομολογιακή «χαρτογράφηση» της τριετούς προθεσμίας
Εδώ ακριβώς παρενέβη η νομολογία, η οποία σταδιακά «χαρτογράφησε» ένα σταθερό πλαίσιο για τα αυτοτελή πρόστιμα, όπως είναι τα πρόστιμα από παραβάσεις ΚΟΚ. Ελλείψει ειδικότερων διατάξεων στο δημοτικό εισπρακτικό καθεστώς, τα δικαστήρια προσέφυγαν σε κανόνες που θεωρήθηκαν εφαρμοστέοι για την ταμειακή βεβαίωση τέτοιων απαιτήσεων. Η Εγκύκλιος ΥΠΕΣ 534/4.5.2023 συνοψίζει αυτή την πάγια γραμμή, παραπέμποντας ρητά σε αποφάσεις όπως η ΔΠΑ 8816/2021 και η ΔΕφΑθ 3402/2019, οι οποίες ερμηνεύουν το άρθρο 71 του ν. 542/1977. Η ουσία, όπως έχει παγιωθεί, είναι ότι για την ταμειακή βεβαίωση απαιτήσεων από αυτοτελή πρόστιμα υπάρχει αποσβεστική προθεσμία, η οποία δεν μπορεί να ξεπερνά μια «οροφή» τριών ετών, με τον τεχνικό υπολογισμό να συναρτάται από τη λήξη του έτους εντός του οποίου αποκτήθηκε ο τίτλος βεβαίωσης.
Η αυστηρότητα των ορίων και η προστασία του διοικούμενου
Η σημασία αυτού του κανόνα δεν είναι απλώς λογιστική ή διαδικαστική. Είναι κανονιστική. Η τριετία λειτουργεί ως όριο που δεν επιτρέπει στη διοίκηση να μεταφέρει επ’ αόριστον το βάρος της αδράνειάς της στον πολίτη.
Σε αυτό το σημείο, η νομολογία που αφορά πρόστιμα στάθμευσης αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον, όχι επειδή επαναλαμβάνει μηχανικά τον ίδιο κανόνα, αλλά επειδή φωτίζει τις τυπικές «ζώνες τριβής» της πράξης. Ένας τέτοιος κόμβος είναι η περίπτωση όπου ο οδηγός δεν εντοπίζεται επί τόπου και απαιτείται χρόνος για να προσδιοριστεί ο υπόχρεος, ζήτημα που απασχόλησε την απόφαση ΜΔΠρΑθ 16375/2023. Εκεί, το κρίσιμο στοιχείο που αναδεικνύεται είναι ότι ο χρόνος αυτός δεν μπορεί να μετατρέπεται σε απεριόριστη ανοχή καθυστέρησης. Η διοίκηση οφείλει να κινείται εντός προθεσμιών, ακόμη και αν η διαχείριση της υπόθεσης απαιτεί πρόσθετα βήματα.
Διαδικασία επιβολής και ταμειακή βεβαίωση: Δύο διαφορετικοί κόσμοι
Δίπλα στον άξονα του χρόνου, η νομολογία ξεκαθαρίζει και τη σχέση μεταξύ της κλήσης στο παρμπρίζ και της τελικής βεβαίωσης. Το ερώτημα είναι απλό:
Αν η κλήση τοποθετήθηκε νομίμως, έχει ο Δήμος απεριόριστο χρόνο να τη βεβαιώσει;
Η ΜΔΠρΑθ 15223/2019 έδωσε μια ξεκάθαρη απάντηση, διαχωρίζοντας τη φάση της επιβολής από τη φάση της ταμειακής βεβαίωσης. Το δικαστήριο δέχθηκε ότι η τοποθέτηση της κλήσης στον ανεμοθώρακα αποτελεί μεν νόμιμη γνωστοποίηση της παράβασης, όμως αυτό το στάδιο εξαντλείται στη διαπίστωση του προστίμου. Το κρίσιμο συμπέρασμα είναι ότι η αρχική νομιμότητα της κλήσης δεν «σώζει» μια εκπρόθεσμη ταμειακή βεβαίωση.
Η σημασία της απόφασης είναι καθοριστική. Ο Δήμος δεν μπορεί να επικαλείται την ορθή τοποθέτηση της κλήσης για να παρακάμψει την τριετή προθεσμία βεβαίωσης. Αν η βεβαίωση γίνει εκτός χρόνου, η οφειλή αποσβέννυται, ακόμη κι αν η παράβαση βεβαιώθηκε τυπικά σωστά στο παρμπρίζ του οχήματος. Με απλά λόγια, η αρχική πράξη δεν παράγει διαρκές δικαίωμα βεβαίωσης· το δικαίωμα αυτό χάνεται αν δεν ασκηθεί έγκαιρα.
Η τομή του ν. 5027/2023 και η έννοια της απόσβεσης
Στο μεταξύ, ο νομοθέτης το 2023 εισήγαγε ένα νέο, γενικό πλαίσιο για τη βεβαίωση και είσπραξη εσόδων Δήμων, προσθέτοντας το άρθρο 166Α στον Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων με το άρθρο 39 του ν. 5027/2023. Η ουσία της παρέμβασης αυτής δεν είναι μόνο ότι ορίζει χρονικά όρια, αλλά ότι υιοθετεί ρητά την έννοια της αποσβεστικής προθεσμίας.
Η Εγκύκλιος ΥΠΕΣ 534/4.5.2023 το ξεκαθαρίζει: Η πενταετής προθεσμία του νέου πλαισίου δεν είναι «παραγραφή» με την κλασική έννοια, αλλά απόσβεση. Αυτό σημαίνει ότι μετά την παρέλευσή της η αξίωση δεν είναι απλώς μη δικαστικά επιδιώξιμη· χάνεται οριστικά. Και η πρακτική συνέπεια είναι η υποχρεωτική διαγραφή ανείσπρακτων ποσών ως αποσβεσθέντων.
Πρόστιμα ΚΟΚ: Η ειδική τριετία έναντι της γενικής πενταετίας
Θα περίμενε κανείς ότι αυτή η πενταετία «καταπίνει» όλα τα ειδικότερα ζητήματα, όμως στα πρόστιμα ΚΟΚ η εικόνα παραμένει πιο σύνθετη. Ο λόγος είναι ότι για τα αυτοτελή πρόστιμα έχει ήδη παγιωθεί ένα ειδικότερο καθεστώς ως προς την ταμειακή βεβαίωση, μέσα από την εφαρμογή του άρθρου 71 ν. 542/1977. Γι’ αυτό και η ίδια εγκύκλιος επιμένει στη διάκριση: Όταν μιλάμε για πρόστιμα ΚΟΚ, το κρίσιμο σημείο για το «αν μπορεί να βεβαιωθεί» παραμένει η τριετία της ταμειακής βεβαίωσης. Το άρθρο 166Α ενισχύει τη γενική κατεύθυνση υπέρ αυστηρών χρονικών ορίων και αποσβεστικών συνεπειών, αλλά δεν καταργεί αυτομάτως την ειδικότερη, νομολογιακά θεμελιωμένη τριετή «οροφή» για τα συγκεκριμένα πρόστιμα.
Μεταβατικές διατάξεις: Τι «σώζεται» και τι δεν αναβιώνει
Σημαντική είναι και η μεταβατική ρύθμιση του ν. 5027/2023 στο άρθρο 72, η οποία αφορά οφειλές προς τους Δήμους που γεννήθηκαν μέχρι και τις 31.12.2018. Ο νόμος προέβλεψε ότι οφειλές που μπορούσαν να αναζητηθούν και να βεβαιωθούν εξακολουθούν να αναζητούνται και να βεβαιώνονται για δύο χρόνια από την έναρξη ισχύος του. Αυτή η ρύθμιση δημιούργησε τον φόβο ότι θα «ανασυρθούν» μαζικά παλαιές κλήσεις. Όμως, η διευκρίνιση της Εγκύκλιου ΥΠΕΣ 534/4.5.2023 είναι καθοριστική: Για τα αυτοτελή πρόστιμα ΚΟΚ, οφειλές που γεννήθηκαν πριν τις 31.12.2018 και δεν βεβαιώθηκαν μέσα στην τριετία δεν μπορούν να αναζητηθούν ή να βεβαιωθούν αξιοποιώντας τη μεταβατική διάταξη. Η μεταβατική δεν λειτουργεί ως μηχανισμός «αναβίωσης» απαιτήσεων που έχουν ήδη αποσβεστεί.
Η εικοσαετής παραγραφή της είσπραξης
Από εδώ και πέρα, ανοίγει το δεύτερο μεγάλο κεφάλαιο της υπόθεσης — και είναι εξίσου κρίσιμο με το πρώτο. Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν επιτρεπόταν η ταμειακή βεβαίωση, αλλά κάτι διαφορετικό: αν έχει παραγραφεί το δικαίωμα είσπραξης μιας οφειλής που βεβαιώθηκε εμπρόθεσμα και νόμιμα. Πρόκειται για ένα ερώτημα που, στην πράξη, αφορά χιλιάδες υποθέσεις όπου ο Δήμος αδράνησε επί χρόνια μετά τη βεβαίωση, χωρίς να προχωρήσει σε ουσιαστικές ενέργειες είσπραξης.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Νέος ΚΟΚ: Αυστηρότερες και κλιμακωτές ποινές – Τι αλλάζει για ταχύτητα, αλκοόλ, κινητά και κράνος
Στο σημείο αυτό εισέρχεται η εικοσαετής παραγραφή, όπως προβλέπεται για απαιτήσεις του Δημοσίου στο άρθρο 136 του ν. 4270/2014, στον οποίο ορίζεται ότι οι απαιτήσεις του Δημοσίου, και κατ’ επέκταση των ΟΤΑ, παραγράφονται μετά την πάροδο είκοσι ετών από τη γένεση τους. Η διάταξη αυτή εφαρμόζεται στο στάδιο της διοικητικής εκτέλεσης, δηλαδή αφού η οφειλή έχει ήδη περάσει νομίμως στα βιβλία του Δήμου ως βεβαιωμένη.
Η πρόσφατη νομολογία έχει κληθεί να αντιμετωπίσει ακριβώς αυτό το ζήτημα: Τι συμβαίνει όταν η οφειλή έχει ταμειακά βεβαιωθεί εμπρόθεσμα, αλλά ο Δήμος ενεργοποιεί μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης έπειτα από μακρό χρονικό διάστημα.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ΜΔΠρΑθ 5230/2025, η οποία εξέτασε ανακοπή κατά κατασχετηρίου για παλαιά οφειλή από πρόστιμα ΚΟΚ. Το δικαστήριο έθεσε στο επίκεντρο όχι απλώς τη χρονολογία της αρχικής παράβασης, αλλά τη χρονική ακολουθία της ταμειακής βεβαίωσης και των μεταγενέστερων ενεργειών είσπραξης. Το κρίσιμο συμπέρασμα της απόφασης είναι ότι η εικοσαετής παραγραφή του άρθρου 136 ν. 4270/2014 αφορά αποκλειστικά το στάδιο της εκτέλεσης και δεν μπορεί να λειτουργήσει αναδρομικά για να «νομιμοποιήσει» πλημμέλειες της βεβαίωσης. Με άλλα λόγια, το δικαστήριο επαναβεβαιώνει τη δομική διάκριση: πρώτα ελέγχεται η νομιμότητα και εμπροθεσμία της ταμειακής βεβαίωσης και μόνο εφόσον αυτή είναι σύννομη εξετάζεται αν η αξίωση είσπραξης έχει παραγραφεί. Η απόφαση είναι κρίσιμη διότι απορρίπτει ρητά τη συγχώνευση των δύο σταδίων σε ένα ενιαίο χρονικό αφήγημα.
Στο ίδιο πνεύμα κινείται και η ΜΔΠρΑθ 5047/2024, η οποία αντιμετώπισε περίπτωση όπου ο Δήμος είχε προβεί σε μέτρα αναγκαστικής είσπραξης αρκετά χρόνια μετά τη βεβαίωση. Το δικαστήριο δεν αρκέστηκε στη διαπίστωση ότι «δεν έχει παρέλθει η 20ετία», αλλά εξέτασε αν υφίστανται πράξεις ικανές να διακόψουν ή να επηρεάσουν την πορεία της παραγραφής. Το ουσιαστικό μήνυμα της απόφασης είναι ότι η διοικητική αδράνεια στο στάδιο της εκτέλεσης δεν είναι ουδέτερη: η 20ετία αποτελεί πραγματικό όριο του δικαιώματος είσπραξης και δεν επιτρέπει αόριστη χρονική επέκταση της εκτελεστικής δραστηριότητας. Έτσι, το δικαστήριο αντιμετωπίζει την παραγραφή όχι ως τυπική ένσταση, αλλά ως θεσμική εγγύηση υπέρ της ασφάλειας δικαίου.
Αντίστοιχα, η ΜΔΠρΠειρ 379/2024 ενισχύει τη νομολογιακή αυτή γραμμή, επισημαίνοντας ότι το χρονικό σημείο εκκίνησης της παραγραφής στο στάδιο της είσπραξης συνδέεται με τη νόμιμη γένεση της ταμειακά βεβαιωμένης απαίτησης και όχι με την αρχική παράβαση. Η σημασία της απόφασης έγκειται στο ότι αποσαφηνίζει τη χρονική αφετηρία και αποτρέπει τη σύγχυση μεταξύ της τριετίας της βεβαίωσης και της εικοσαετίας της είσπραξης. Παράλληλα, αναγνωρίζει ότι τα μέτρα εκτέλεσης πρέπει να κινούνται εντός ενός προβλέψιμου χρονικού πλαισίου, αλλιώς υπονομεύεται η εμπιστοσύνη του διοικουμένου.
Η πρακτική σημασία όλων αυτών είναι απλή, αλλά συχνά παρεξηγείται:
Η εικοσαετής παραγραφή δεν «θεραπεύει» μια εκπρόθεσμη ταμειακή βεβαίωση.
Δεν είναι «διορθωτικό εργαλείο» για τον Δήμο που άργησε να βεβαιώσει. Αφορά αποκλειστικά την επόμενη φάση – το χρονικό παράθυρο μέσα στο οποίο ο Δήμος μπορεί νόμιμα να επιδιώξει την είσπραξη μιας οφειλής που έχει ήδη βεβαιωθεί εγκύρως. Αυτή η διάκριση ανάμεσα στη φάση της βεβαίωσης και στη φάση της είσπραξης είναι το κλειδί για την κατανόηση ολόκληρου του συστήματος, όπως άλλωστε επιβεβαιώνει ρητά και η ΔΕφΧαν 433/2023, που αποτελεί ένα από τα πιο σαφή δικαστικά κείμενα πάνω στο θέμα αυτό.
Θεσμικά συμπεράσματα και η αρχή της ασφάλειας δικαίου
Με αυτόν τον τρόπο «κλειδώνει» και η βασική ακολουθία που ενδιαφέρει τον νομικό και τον πολίτη: Πρώτα εξετάζεται αν η ταμειακή βεβαίωση έγινε εντός των νόμιμων χρονικών ορίων. Αν όχι, η υπόθεση συχνά τελειώνει εκεί, γιατί το δικαίωμα βεβαίωσης έχει αποσβεστεί. Αν ναι, τότε περνάμε στο αν έχει παραγραφεί η αξίωση είσπραξης μέσα στην εικοσαετία. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το Πόρισμα του Συνηγόρου του Πολίτη 364644/33380 της 2.6.2025 λειτουργεί ως θεσμικός καθρέφτης της πραγματικότητας, επιβεβαιώνοντας ότι η ασφάλεια δικαίου δεν είναι πολυτέλεια, αλλά προϋπόθεση νομιμότητας στη δημοτική είσπραξη.
Ο νέος ΚΟΚ και η επόμενη μέρα
Ο νέος ΚΟΚ του ν. 5209/2025 αλλάζει το νομοθετικό περιβάλλον, ενώ είναι κρίσιμο να λαμβάνονται υπόψη και οι προϊσχύουσες μορφές των διατάξεων που τον συγκροτούν, ανάλογα με τον χρόνο εφαρμογής τους, όπως οι εκδοχές του άρθρου 107 από τον Ιούνιο και τον Δεκέμβριο του 2025. Ωστόσο, για το «ιστορικό απόθεμα» των παλαιών κλήσεων, ο πυρήνας της συζήτησης παραμένει εκεί που τον έθεσε η νομολογία: Στη σχέση χρόνου, βεβαίωσης και κράτους δικαίου. Η διοικητική αδράνεια δεν μπορεί να είναι ανεξάντλητη, και το δίκαιο των προθεσμιών δεν είναι τεχνικό υποσημείωμα. Είναι ο μηχανισμός που κρατά ισορροπημένη τη σχέση διοίκησης και πολίτη, διασφαλίζοντας ότι η είσπραξη των εσόδων δεν θα γίνεται εις βάρος της προβλεψιμότητας και της δικαιοσύνης.
Αναρτήσεις
