Μερικές φορές κάνοντας κανείς μια ιστορική αναδρομή σε αυτόν τον τόπο , διαπιστώνει ότι ο χρόνος δεν κύλησε ποτέ.
Όλα μείνανε ακριβώς όπως τότε, σαν να μην πέρασε μια μέρα .Πρύτανης του ρουσφετιού , άφθαστος και μοναδικός ο Κωλέττης. Ξεπερνάει ακόμα και του σημερινούς πολιτικούς σε μαεστρία.
~ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΛΕΤΤΗΣ
«Στην οικία του, που βρισκόταν κοντά στους στύλους του Ολυμπίου Διός, από βαθέως όρθρου συνωστίζονταν φουστανελοφόροι από την εξώπορτα μέχρι τα σκαλιά. Όταν έμπαινες στο γραφείο του, τον έβλεπες να καπνίζει το τσιμπούκι του και να ακούει μετά μεγάλης υπομονής κάποιον ψηφοφόρο του που του ζητούσε ρουσφέτι: μια θέση, μια σύνταξη, ένα παράσημο ή κάτι παρόμοιο.
Ήταν πάντα σοβαρός με τον συνομιλητή και πάντα του έδινε την ίδια απάντηση: «Έχεις δίκιο, αγαπητέ. Εγώ γνωρίζω πολύ καλά τις πατρικές και τις προσωπικές σου υπηρεσίες και τα δικαιώματα της οικογένειάς σου. Μείνε ήσυχος. Θα λάβω υπόψη το αίτημά σου και θα στο ικανοποιήσω!». Αξίζει να σημειωθεί ότι πολλές φορές ο αιτών ούτε πατέρα είχε που να υπηρέτησε (στον Αγώνα), ούτε οικογένεια που να έχει αποκτήσει δικαιώματα (λόγω της συμμετοχής της στον Αγώνα). Τέτοια ήταν η πειθώ του Κωλέττη, ώστε όλοι έφευγαν από το γραφείο του με την πίστη ότι το δίπλωμα ή τα χρήματα ήταν ήδη κατατεθειμένα ή το παράσημο άστραφτε στο λαιμό ή στο στήθος τους.
Ο Κωλέττης δεν πέθανε ποτε ! Ζει! Αυτός μας οδηγεί !!
Ο Κωλέττης δεν πέθανε ποτέ. Ζει μέσα μας στις σχέσεις, στις μικρές και μεγάλες εξαρτήσεις, στην ψευδαίσθηση πως η εύνοια αξίζει περισσότερο από την αξία. Ο Κωλέττης δεν είναι απλώς μια ιστορική φιγούρα του 19ου αιώνα είναι το πρόσωπο ενός συστήματος που γέννησε τη σύγχρονη ελληνική πολιτική νοοτροπία του ρουσφετιού, της υπόσχεσης, της προσωπικής χάρης.
Ήταν ένας άνθρωπος ευφυής,πολιτικά δαιμόνιος. Μα πίσω από την ψευδεπίγραφη ευγένεια και τη μετρημένη του φωνή, κρυβόταν η βαθιά υποτίμηση των αγωνιστών που είχαν ματώσει για την ελευθερία.Ενώ εκείνοι, κουρελιασμένοι και πεινασμένοι, ζητούσαν μια θέση ή μια σύνταξη για να επιβιώσουν, εκείνος τους άκουγε μειλίχια, τους έταζε «ανταμοιβές», μα στην πραγματικότητα τους κρατούσε δεμένους με την ψευδαίσθηση της ελπίδας.Έτσι, οι ήρωες του ’21 οι άνθρωποι που πολέμησαν για την πατρίδα μετατράπηκαν σε επαίτες της εξουσίας.
Από την άλλη πλευρά ο Κωλέττης, ο γιατρός από το Συρράκο, έγινε ο πρώτος που κατάλαβε πως στην Ελλάδα ο πιο ασφαλής δρόμος προς την εξουσία δεν είναι η αρετή, αλλά το ρουσφέτι.
Με αυτό το δηλητήριο ποτίστηκε το νεοσύστατο κράτος.
Οι ιδέες της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας έδωσαν τη θέση τους σε μικροπαραχωρήσεις, σε ικανοποίηση αιτημάτων, σε προσωπικές χάριτες, σε κόμματα και κομματόσκυλα.
Το αίμα των αγωνιστών έγινε νόμισμα συναλλαγής στα γραφεία των πολιτικών της εξουσίας. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, η Ελλάδα δεν κυβερνήθηκε με οράματα, αλλά με ρουσφέτια κάτω από την μπότα του ξένου παράγοντα και τον κομμάτων.
Σήμερα, σχεδόν δύο αιώνες μετά, κοιτάζω γύρω μου και νιώθω πως τίποτα δεν άλλαξε ουσιαστικά.
Ο φουστανελοφόρος που περίμενε έξω από την πόρτα του Κωλέττη έχει απλώς φορέσει κουστούμι και κρατάει βιογραφικό και πόσους ψήφους έχει από την οικογένειά του για τον πολίτικο.
Η υπόσχεση παραμένει ίδια, «θα το τακτοποιήσουμε».Ο Κωλέττης δεν έφυγε ποτέ απλώς άλλαξε διεύθυνση.
Όμως ίσως το πιο τραγικό είναι πως συνηθίσαμε να τον αγαπάμε, να θεωρούμε τη μεσολάβηση «λογική», τη χάρη «δικαίωμα» και έτσι, κάθε φορά που ζητάμε ρουσφέτι, είναι σαν να τον ανασταίνουμε.
Αν θέλουμε στ’ αλήθεια να κλείσουμε αυτόν τον κύκλο, πρέπει να θάψουμε όχι τον Κωλέττη, αλλά το πνεύμα του ζητώντας επιτέλους όχι χάρη, αλλά δικαιοσύνη στην μνήμη όλων αυτών των προγόνων μας που θυσιάστηκαν για την ελευθερία αλλά και για υψηλά ιδανικά και αξίες!!⚔️🇬🇷
📸Πορτραίτο του Ιωάννη Κωλέττη το 1840
Αναρτήσεις
