Στην Ελλάδα ότι παράγει πρέπει να βάλει λουκέτο. Η καταστροφή της χώρας είναι η προϋπόθεση της κερδοφορίας τους.
Όταν μια οικονομία εμφανίζει εξωτερικό έλλειμμα και ταυτόχρονα δημοσιονομικό πλεόνασμα, η διαφορά πρέπει να καλυφθεί από τον ιδιωτικό τομέα που εκεί βρίσκεται η πραγματική οικονομία.
Εάν θέλεις σαν κυβέρνηση να σκλαβώσει έναν λαό κάνεις κάτι πολύ απλό, σταματάς οποιαδήποτε παραγωγή και αυξάνεις τη φορολογία.
Με απλά λόγια, το κράτος αποταμιεύει εις βάρος της αποταμίευσης και του εισοδήματος των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων.
Όλο αυτό μεταφράζεται σε μια διαρκή μεταφορά πόρων από τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας προς το κράτος, μέσω της υπερφορολόγησης, την ίδια στιγμή που ισχυρές και ολιγοπωλιακές επιχειρηματικές δομές απολαμβάνουν πολύ μεγαλύτερη οικονομική ισχύ και, σε αρκετές περιπτώσεις, εμφανίζουν δυσανάλογα μικρή φορολογική επιβάρυνση σε σχέση με το μέγεθος των κερδών και της δραστηριότητάς τους.
Ακόμη πιο κρίσιμο είναι το εξωτερικό ισοζύγιο. Από έλλειμμα μόλις 2,6 δισ. ευρώ το 2019, φτάσαμε με την αμαρτωλή αριστερή συγκυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας σε έλλειμμα 14,1 δισ. ευρώ το 2025, ενώ ήδη στο πρώτο πεντάμηνο του 2026 το έλλειμμα έχει εκτιναχθεί στα +8,9 δισ. ευρώ και ο τελικός λογαριασμός είναι εξωτερικά ελλείμματα που αυξάνουν τα εξωτερικά χρέη και έχουν φτάσει τα 597 δις. Ευρώ!
Η τάση αυτή δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια απλή στατιστική λεπτομέρεια.
Γιατί υπάρχει και μια δεύτερη πλευρά της εξίσωσης που συστηματικά αποσιωπάται.
Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν αυξήθηκαν οι εξαγωγές ή αν έσπασε νέο ρεκόρ ο τουρισμός.
Το ερώτημα είναι: πόσο από τον πλούτο που παράγεται στην Ελλάδα μένει τελικά στην Ελλάδα και ποιος πληρώνει το κόστος για να διατηρηθεί αυτό το μοντέλο;
Με το σημερινό οικονομικό μοντέλο, όσο περισσότερο αυξάνονται οι εξαγωγές και τα τουριστικά έσοδα, τόσο αυξάνεται και η εξωτερική μας εξάρτηση γιατί στην Ελλάδα η παραγωγή και ο τουρισμός στηρίζονται σε μεγάλο βαθμό σε εισαγόμενες πρώτες ύλες, ενδιάμεσα αγαθά, ενέργεια και προϊόντα, που σημαίνει ότι σημαντικό μέρος των εσόδων που δημιουργούνται στην χώρα καταλήγει και πάλι στο εξωτερικό. Όλο αυτό έχει στον αποτέλεσμα να μη μένει τίποτα στην ελληνική οικονομία αντιθέτως χρεώνεται περισσότερο η χώρα γιατί θα πρέπει να στηρίξει όλες αυτές τις υποδομές του τουρισμού.
Γιατί μια οικονομία μπορεί να πανηγυρίζει για ρεκόρ εξαγωγών και τουριστικών εσόδων, αλλά αν για να τα πετύχει χρειάζεται όλο και περισσότερες εισαγωγές και παράλληλα το κράτος συσσωρεύει δημοσιονομικά πλεονάσματα εις βάρος του ιδιωτικού τομέα, τότε το πρόβλημα όχι μόνο δεν λύνεται αλλά οδηγεί στην πτώχευση. Γιατί έτσι βολεύει.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία του προβλήματος: η αύξηση των εξαγωγών ή του τουρισμού από μόνη της δεν αρκεί.
Αυτό που έχει σημασία είναι η καθαρή προστιθέμενη αξία που παραμένει στην ελληνική οικονομία.
Γιατί οι πολιτικοί μας έχουν καταφέρει το ακατόρθωτο: να παρουσιάζουν την οικονομική καταστροφή ως αναπτυξιακή ευκαιρία και την καμένη Ελλάδα ως παράπλευρη απώλεια της προόδου.
Τα παιδιά μας σκέφτομαι που τα διώχνουμε με την ψήφο μας άνεργα από τη χώρα. Η ζωή στην ελλάδα είναι μια επιχείρηση που δεν καλύπτει τα έξοδα της. Γι’ αυτό κάντε σήμερα αυτό που σας ευχαριστεί γιατί ο χρόνος πια είναι μετρημένος.
Κίνημα Τυπογράφων.
Δύναμη αντίστασης, διεκδίκησης και πάλης
Αναρτήσεις
