Υγειονομική βόμβα όλοι αυτοί οι σκυλόφιλοι μετά δεκάδες χιλιάδες σκυλιά να βρωμίζουν όλες τις πόλεις αδιαφορώντας για το πρόβλημα που δημιουργούν.
Δεν έχουν αφήσει τίποτα που να μην το βρωμίσουν, πάρκα, πλατείες, παιδικές χαρές, πεζοδρόμια, δέντρα, γωνίες.
Σε λίγο φεύγει και ο χειμώνας έρχεται η άνοιξη και το καλοκαίρι και θα αναπνέουμε και θα μυρίζουμε παντού τις βρωμιές τους.
Οι λεγόμενοι σκυλόφιλοι, γατόφιλοι φιλόζωοι το μόνο που τους ενδιαφέρει, να περνάνε καλά τα σκυλιά τους. Αδιαφορούν και δεν ασχολούνται καν με τα άλλα πλάσματα της φύσης.
Υπάρχει μια μορφή βίας που δεν φωνάζει. Δεν έχει κραυγές που φτάνουν στα αυτιά μας. Είναι σιωπηλή, καθημερινή, βαθιά ριζωμένη μέσα στον τρόπο που έχουμε μάθει να βλέπουμε τον κόσμο.
Ο #σπισισμός. Η ιδέα ότι κάποια πλάσματα έχουν περισσότερη αξία από άλλα. Ότι κάποια όντα γεννήθηκαν για να αγαπιούνται… και κάποια άλλα όχι.
Αν συνθλίψεις μια πεταλούδα με τα χέρια σου είσαι ανάλγητα αδίστακτος. Αν σκοτώσεις την μύγα, το κουνούπι, την κατσαρίδα, την αράχνη θα…χειροκροτηθείς.
Έτσι μεγαλώσαμε. Έτσι γαλουχηθήκαμε. Με μια γατούλα στην αγκαλιά μας και ένα άλλο ζώο στο πιάτο μας. Με έναν σκυλάκο μέλος της οικογένειας μας που έχει όνομα και με ανώνυμα ζώα στην τροφική αλυσίδα μας. Άλλα ζώα τα προστατεύουμε με νόμους και άλλα τα στοιβάζουμε σε κλουβιά, εκτροφεία και σφαγεία. Με βαθιά τρυφερή αγάπη για κάποια και με απόλυτη αδιαφορία για άλλα.
Όχι γιατί έχουμε κακία μέσα στην φύση μας. Αλλά γιατί κανείς δεν μας δίδαξε την αξία της κάθε ζωής. Δεν μάθαμε να αναρωτιόμαστε και να ερχόμαστε σε σύγκρουση με αυτό που θεωρείται..φυσιολογικό να τρώμε. Αν γεννιόμασταν σε ένα άλλο σημείο του κόσμου ή είχαμε διαφορετικές θρησκευτικές πεποιθήσεις θα θεωρούσαμε άλλα ζώα ιερά.
Ο σπισισμός δεν είναι μόνο μια έννοια. Είναι ένας καθρέφτης της κοινωνίας μας. Και αν σταθούμε για λίγο μπροστά του χωρίς άμυνες, χωρίς αντιστάσεις και χωρίς προκαταλήψεις θα δούμε την αλήθεια που πονάει. Ότι η ευαισθησία μας και η ενσυναίσθηση μας έχουν …προϋποθέσεις.
Όμως ο πόνος και ο φόβος έχουν πάντα την ίδια βαρύτητα για κάθε έμψυχο ον. Και ας αποστρέφουμε το βλέμμα μας, και ας κλείνουμε τα αυτιά μας.
Γιατί λυγίζουμε στην εικόνα του σκύλου που εγκαταλείφθηκε με όλα του τα παιχνιδάκια σε μία στάση λεωφορείου και όχι μπροστά σε ένα μοσχαράκι που τρέμει μπροστά στο επερχόμενο τέλος του;
Εκπαιδευτήκαμε με το «έτσι είναι τα πράγματα», με το «από την αρχή γενέσεως του κόσμου ο άνθρωπος κυνηγούσε και έτρωγε ζώα για την επιβίωση του». Οι παραδοχές αυτές δεν σου επιτρέπουν να σκεφθείς. Γιατί αν σκεφθείς, θα νιώσεις. Και αν νιώσεις με επίγνωση την σκληρή αλήθεια δεν θα μπορέσεις να συνεχίσεις…
Δεν έχουν φωνή αλλά …ουρλιάζουν. Η απουσία κραυγής δεν σημαίνει απουσία πόνου. Το βλέμμα του φόβου τους μπορεί να μην σε κοιτάει κατάματα όμως ο τρόμος έχει παραλύσει την ύπαρξη τους.
Ο σπισισμός είναι η βολική…απόσταση που έχουμε θέσει ανάμεσα σε μας και τα πλάσματα που είναι προορισμένα για φαγητό μας.
Ο σπισισμός δεν μας κάνει απλώς άδικους απέναντι στα ζώα. Μας απομακρύνει από το πιο βαθύ, το πιο καθαρό κομμάτι της ανθρωπιάς μας. Εκείνο που μπορεί να αναγνωρίσει και να σεβαστεί τον πόνο… από όποια ψυχή και να αναδύεται.
Μπορεί αυτό το κείμενο να σε βρει σύμφωνο. Μπορεί όχι. Πριν όμως πληκτρολογήσεις ένα πικρόχολο, ειρωνικό, άδικα επιθετικό ή κατηχητικό σχόλιο …στάσου λίγο να αναλογιστείς αν η ζωή του ανθρώπου είναι «δικαιωματικά» στην κορυφή μιας τροφικής αλυσίδας ή μιας αλυσίδας μαρτυρίων και πόνου.
Κίνημα Τυπογράφων.
Δύναμη αντίστασης, διεκδίκησης και πάλης
Αναρτήσεις
