Αν δεν υπήρχε το σκίτσο του Πικάσο «ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο», το κάθαρμα της φωτογραφίας θα έμενε στην ιστορία για την ιδέα της «οικογενειακής ευθύνης» για όσους αντιδρούσαν στα προδοτικά σχέδια του ΚΚΕ, δηλαδή της εκτέλεση όλης της οικογένειας του «αντιδραστικού», περιλαμβανομένων των ανήλικων παιδιών του και των υπερήλικων γονιών του.
Με αυτή την πατέντα του Μπελογιάννη ξεκληρίσθηκαν πολυμελείς οικογένειες, στο πογκρόμ αίματος και τρομοκρατίας που εξαπέλυσαν οι εγκληματίες του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ στην Πελοπόννησο, όπου έκανε κουμάντο. Η ιδέα του είχε και πρακτικό όφελος για τους κατσαπλιάδες: δεν έμενε κανένας κληρονόμος και διαγούμιζαν αυτοί την περιουσία των σφαγμένων, κινητή και ακίνητη.
Επίσης, με την απειλή της εκτέλεσης όλης της οικογένειας εξανάγκαζαν αμούστακα παιδιά να ακολουθήσουν τις συμμορίες των κατσαπλιάδων για να καταταγούν στην εγκληματική οργάνωσή τους, που η ΝΔ, το 1989, δέχθηκε να ονομάζεται… Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδος!
Ο υπάνθρωπος με το κονσερβοκούτι πρωτοστάτησε ως πολιτικός επίτροπος του ΚΚΕ στις μαζικές εκτελέσεις στον Μελιγαλά και στον Φενεό, παρέα με τον διεστραμμένο σαδιστή παιδόφιλο Θανάση Κλάρα που τον ξέρουμε με το επαναστατικό όνομα «Άρης Βελουχιώτης» και οι δικοί του με το καλλιτεχνικό «Σουλτάνα».
Η Σουλτάνα και ο Μπελογιάννης
Ενταγμένος στο ΚΚΕ από τα γυμνασιακά του χρόνια, ο Μπελογιάννης βρέθηκε Πολιτικός Επίτροπος του ΚΚΕ στην Πελοπόννησο και υπεύθυνος διαφώτισης, αναλαμβάνοντας κεντρικό ρόλο στην οργάνωση και στην εκπαίδευση των ανταρτών σε κάθε τρόπο δολοφονίας που μπορούσε να κάνει οικονομία σε σφαίρες, κατά προτίμηση μαχαίρι, τσεκούρι, γκασμάς, ρόπαλο, γλωσσίδι καμπάνας και το λαϊκό, αλλά πολύ αποτελεσματικό στο κόψιμο του λαιμού, κονσερβοκούτι.
Στην Πελοπόννησο, κατά την περίοδο 1943–1944, εξέδιδε το περιοδικό «Ελεύθερος Μωριάς» και την εφημερίδα «Ελεύθερη Αχαΐα» με το ψευδώνυμο «Πέτρος Φλογαΐτης», εργαλεία προπαγάνδας του Κόμματος.
Ο Μπελογιάννης, ανέλαβε μαζί με τον Κλάρα την υλοποίηση των οδηγιών του Γενικού Γραμματέα του ΚΚΕ, Γιώργου Σιάντου, για «ξεπάτωμα της αντίδρασης». «Να στρώσεις τους δρόμους με κορμιά» είχε πει στη Σουλτάνα ο Σιάντος.
Ανέλαβε επίσης και την απλοποίηση των στρατιωτικών κανόνων του ΚΚΕ, τους οποίους εξήγησε σε συνέντευξή του, 50 χρόνια μετά, στην Όλγα Τρέμη, ο επίσης σφαγέας της εποχής και αργότερα μέλος του… συνταγματικού τόξου, Χαρίλαος Φλωράκης: «Εμείς δεν είχαμε στρατόπεδα να κρατούμε τους αιχμαλώτους. Και γι’ αυτό τους σκοτώναμε.» Όταν ο Βελουχιώτης έφτασε στον Μελιγαλά μετά τη μάχη, και έμαθε ότι υπήρχαν αιχμάλωτοι, έγινε έξαλλος επειδή δεν είχαν εκτελεστεί όλοι επί τόπου και διέταξε, με τη σύμφωνη γνώμη του Μπελογιάννη, τις οργανωμένες εκτελέσεις στην «Πηγάδα».
Ο Μπελογιάννης ήταν επίσης αυτός που ενέκρινε τις εκτελέσεις με… ποσόστωση! Δηλαδή να μπουκάρουν σε ένα χωριό τα κτήνη του ΚΚΕ και να σκοτώνουν το 10% των κατοίκων για παραδειγματισμό! Το φαντάζεστε; Πόσους κατοίκους έχει το χωριό; 750! Ωραία, θα εκτελέσουμε 75! Η πατρότητα της ιδέας αποδίδεται στον Θόδωρο Ζέγκο («Στάθη» ή «Τριαντάφυλλο»), περιφερειακό γραμματέα του ΚΚΕ για την Αργολιδοκορινθία, που είναι γνωστός ως «ο Έλληνας Γιεζόφ». (O Νικολάι Γιεζόφ ήταν στενός συνεργάτης του Στάλιν, αρχηγός της μυστικής υπηρεσίας και υπεύθυνος για τις εκκαθαρίσεις στο κόμμα και στον κόκκινο στρατό το 1936-1940.) Κοντά στον Φενεό, το «Ματωμένο Μοναστήρι» του Αγίου Γεωργίου έγινε κέντρο κράτησης και εκτελέσεων με πάνω από 1000 θύματα κυρίως άμαχους, γυναίκες και παιδιά που τους παίρναν στα καλά καθούμενα από το σπίτι τους και τους έσφαζαν σαν αρνιά για να συμπληρωθεί το… ποσοστό!
Μέχρι το 1947 ο Μπελογιάννης παρέμεινε στην Πελοπόννησο, επιβλέποντας τις σφαγές. Μετά πήγε να εξάγει την τεχνογνωσία του στη Στερεά Ελλάδα.
Έγινε πολιτικός επίτροπος της 10ης Μεραρχίας των Συμμοριτών με βαθμό συνταγματάρχη και συμμετείχε στις μάχες κατά της χώρας του. Στον Γράμμο, το 1948, τραυματίστηκε στο χέρι.
Ήταν από τους τελευταίους που εγκατέλειψαν την Ελλάδα το 1949 μετά την ήττα των κατσαπλιάδων. Όμως το 1950, με απόφαση της 7ης Ολομέλειας της Κ.Ε., στάλθηκε παράνομα πίσω στην Ελλάδα (με το όνομα Ερρίκος Πανόζ και αργεντίνικο διαβατήριο) μαζί με άλλους κατσαπλιάδες, με εντολή να ανασυγκροτήσει τους μηχανισμούς του ΚΚΕ στην παρανομία για να ξαναξεκινήσουν οι κατσαπλιάδες εμφύλιο πόλεμο!
Τον τσάκωσαν στις 20 Δεκεμβρίου 1950. Έγιναν δύο δίκες. Η πρώτη (19 Οκτωβρίου – 16 Νοεμβρίου 1951) αφορούσε την «αναβίωση» του παράνομου ΚΚΕ και είχε 94 κατηγορούμενους. Ο Μπελογιάννης και 11 κατσαπλιάδες καταδικάστηκαν σε θάνατο. Η δεύτερη δίκη (15 Φεβρουαρίου – 1 Μαρτίου 1952), αφορούσε κατασκοπεία: οργάνωση δικτύου ασυρμάτων και επικοινωνίας με την ΕΣΣΔ, με σκοπό τη μετάδοση πληροφοριών. Ξανακαταδικάσθηκε σε θάνατο. Στις 30 Μαρτίου 1952 μαζί με άλλους τρεις (Καλούμενος, Αργυριάδης, Μπάτσης) εκτελέστηκε στο Γουδί. (Σ΄αυτή τη δίκη καταδικάσθηκε σε θάνατο και ο Τάκης Λαζαρίδης, αλλά δεν εκτελέστηκε, λόγω του νεαρού της ηλικίας του. Ο Λαζαρίδης στη συνέχεια αποκήρυξε το ΚΚΕ και έγραψε το βιβλίο «Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι».)
Ο αιμοσταγής εγκληματίας Μπελογιάννης, έγινε διεθνώς γνωστός ως «ο Άνθρωπος με το Γαρύφαλλο», από τη φωτογραφία του στη δίκη και από το σκίτσο του Πικάσο. Κοινοποιήστε αυτό το κείμενο για να αποκατασταθεί η πραγματική του ιδιότητα: ο υπάνθρωπος με το κονσερβοκούτι.
Αναρτήσεις
