Η χώρα χάνει πληθυσμό. Τα χωριά αδειάζουν. Οι γεννήσεις καταρρέουν. Οι νέοι φεύγουν. Οι οικογένειες στενάζουν από το κόστος ζωής. Και όμως, η πολιτική τάξη μοιάζει να έχει βρει άλλο μεγάλο όραμα: τα κατοικίδια.
Όταν ένας πρωθυπουργός δηλώνει ότι η πολιτεία οφείλει να ακούει αυτούς που βρίσκονται «στην πρώτη γραμμή για τα ζώα», γεννάται ένα απλό ερώτημα: ποιος ακούει αυτούς που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή για τα παιδιά;
Ποιος ακούει τους νέους που δεν μπορούν να νοικιάσουν σπίτι; Ποιος ακούει τα ζευγάρια που αναβάλλουν τη δημιουργία οικογένειας; Ποιος ακούει τα χωριά που σβήνουν από τον χάρτη; Ποιος ακούει τις μητέρες και τους πατέρες που βλέπουν το μέλλον να γίνεται όλο και πιο αβέβαιο;
Η πολιτική κρίνεται από τις προτεραιότητές της. Και όταν μια χώρα αντιμετωπίζει δημογραφική κατάρρευση αλλά το δημόσιο ενδιαφέρον μοιάζει να περιστρέφεται διαρκώς γύρω από τα κατοικίδια, τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι βαθιά πολιτικό.
Κανείς δεν αρνείται ότι τα ζώα χρειάζονται προστασία. Όμως η επιτυχία ενός κράτους δεν μετριέται από το πόσο ασχολείται με τα κατοικίδια. Μετριέται από το αν μπορεί να κρατήσει ζωντανές τις οικογένειες, τις γειτονιές, τα σχολεία και την ίδια την κοινωνία.
Μια χώρα που γερνάει, συρρικνώνεται και χάνει τα παιδιά της δεν σώζεται με καμπάνιες ευαισθητοποίησης. Σώζεται με πολιτικές που βάζουν τον άνθρωπο, την οικογένεια και το μέλλον στο επίκεντρο.
Γιατί όταν οι γεννήσεις μειώνονται και οι πολίτες αισθάνονται εγκαταλελειμμένοι, η ιστορία δεν θα θυμάται πόσες φωτογραφίες βγήκαν με κατοικίδια. Θα θυμάται ποιοι είδαν την επερχόμενη δημογραφική θύελλα και δεν έκαναν τίποτα για να τη σταματήσουν.
Η σκληρή πραγματικότητα της Ελλάδας σήμερα...Ο πληθυσμός μειώνεται και τα χωριά ερημώνουν...Οι γεννήσεις καταρρέουν και οι νέοι φεύγουν στο εξωτερικό...Οι οικογένειες λυγίζουν κάτω από το βάρος της ακρίβειας. Και όμως, η πολιτική τάξη μοιάζει να έχει βρει το δικό της «μεγάλο όραμα» στις νομοθετικές ρυθμίσεις για τα κατοικίδια. Η φιλοζωία και η προστασία των ζώων είναι αυτονόητο δείγμα πολιτισμού. Δεν μπορεί όμως να λειτουργεί ως επικοινωνιακό υποκατάστατο. Όταν η χώρα αργοπεθαίνει δημογραφικά, η στήριξη της ελληνικής οικογένειας, της μητρότητας και των νέων ζευγαριών έπρεπε να είναι η απόλυτη, εθνική προτεραιότητα. Αντί για ημίμετρα, χρειαζόμαστε γενναίες πολιτικές για να κρατήσουμε τους νέους μας εδώ. Πριν να είναι πολύ αργά.
Αναρτήσεις
