Η μονή Σπαρμού Ολύμπου το 1943-44 ήταν για τη Θεσσαλία αντίστοιχος της μονής του Αγίου Γεωργίου στον Φενεό της Κορινθίας. Το καλοκαίρι του 1943 στη Μονή εγκαταστάθηκαν μέλη του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ και άρχισαν να οδηγούν εκεί «αντιδραστικούς» από τα γύρω χωριά για φυλάκιση. Όλοι περνούσαν από «ανάκριση» να μαρτυρήσουν τις «αμαρτίες» τους προς το ΕΑΜ. Οι τυχεροί αφήνονταν ελεύθεροι μετά κάποιο διάστημα για υποταγή στα κελεύσματα της «λαοκρατίας», ενώ άλλοι οδηγούνταν στη σφαγή μετά από «δίκες¨σε «λαοδικεία».
Στον Φενεό οι κομμουνιστές τα θύματα τα εριχναν στην Τρύπα στο βουνό, στη Μονή Σπαρμού τα έριχναν σε ξεροπήγαδα!
Για πολλά χρόνια στη μονή υπήρχε ένα δωμάτιο γεμάτο οστά ανθρώπων που δολοφονήθηκαν εκεί από τους κομμουνιστές. Όταν το μοναστήρι λειτούργησε και πάλι, πριν 15 περίπου χρόνια, οι μοναχοί τα έθαψαν σε έναν ομαδικό τάφο.
Με τα γεγονότα της μονής σχετίζεται πολύ και το κοντινό χωριό Καρυά, η «μικρή Μόσχα» του Ολύμπου, ενα χωριό κατά μεγάλη πλειοψηφία κομμουνιστικό. (Στις εκλογές του 1946 που απείχε το ΚΚΕ, από τους 800 ψηφοφόρους, ψήφισαν μόνο 30!). Τον Ιούλιο του 1941 λίγα άτομα από την Καρυά, έκαναν ανεπίσημα την πρώτη δολιοφθορά στην Ελλάδα εναντίον των Γερμανών, εκτροχιάζοντας 2 βαγόνια γερμανικού τραίνου στα Τέμπη.
Τον Ιούνιο του 1942 το χωριό είχε γίνει βάση της «Αντίστασης» του ΕΛΑΣ. Την Μεγάλη Παρασκευή του 1943, οι Γερμανοί εκτελούσαν εκκαθαριστική επιχείρηση στην περιοχή. Οι αντάρτες του ΕΛΑΣ, φεύγοντας για τον Όλυμπο, κάλεσαν με χωνιά και τους κατοίκους να φύγουν, γιατί «όποιος μείνει στο χωριό θα θεωρηθεί προδότης και θα τον σκοτώσουν οι Γερμανοί».
Το σύνηθες προπαγανδιστικό ψεύδος. Όταν έφθασαν οι Γερμανοί, βρήκαν το χωριό άδειο, και γι αυτό έκαψαν όλα τα σπίτια, εκτός από 18, τα οποία κράτησαν αθικτα για να μείνουν οι ίδιοι! (Σε αυτά τα χαλάσματα των καμένων σπιτιών τον Ιανουάριο του 1945 έμειναν ομηροι του ΚΚΕ που είχε οδηγήσει εκεί από την Αθήνα μετά τα Δεκεμβριανά. Για να τους ελευθερώσει, έφτασε στο χωριό τον Φεβρουάριο του 1945, τμήμα της Ταξιαρχίας Ρίμινι υπό τον Ταγ/ρχη Κων/νο Κόρκα).
Μια από τις πολλές τραγωδίες που εκτυλίχθηκαν στη Μονή Σπαρμού και το χωριό Καρυά τα επόμενα χρόνια, ήταν και της πατριωτικής οκταμελούς οικογενείας, του Αντώνη και της Ελένης Στατήρη.
Είτε εθελοντικά ή από πίεση, από τα 6 παιδιά της οικογενείας, τα 4 μεγαλύτερα είχαν αναμειχθεί με τον ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Δυό αγόρια ήσαν μέλη της ΕΠΟΝ και δυό κορίτσια μέλη του εφεδρικού ΕΛΑΣ.
Η επόμενη τραγωδία που δοκίμασε η Καρυά συνέβη στις 16 Ιουλίου 1946, στην αρχή της Ανταρσίας του 1946-49, όταν αριστεροί αντάρτες επιτέθηκαν στον μικρό Σταθμό Χωροφυλακής με 7 χωροφύλακες της Καρυάς.
Οι χωροφύλακες πρόβαλαν αντίσταση και οι αντάρτες έβαλαν φωτιά στο κτίριο του σταθμού, αναγκάζοντας τους να παραδοθούν. Βγήκαν και παραδόθηκαν οι 6 εξ αυτών, γιατί ο έβδομος ήταν τραυματίας και κάηκε ζωντανός. Τους 6 τους δολοφόνησαν αργότερα οι κομμουνιστές.
Στις 20 Μαρτίου 1947, οι κομμουνιστές του «ΔΣΕ» πήγαν στην καρυά και έκαναν βίαιη επιστράτευση και παιδομάζωμα.
Πήραν 40 μικρά παιδιά και τα έστειλαν στα έμπεδα του Γράμμου. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Μιχάλης Στατήρης, ο οποίος κατέληξε αντάρτης του «ΔΣΕ». Επανήλθαν στα μέσα Ιουνίου 1947 και πήραν 13 ακόμη άτομα, αλλά όχι για αντάρτες, αλλά για να τα ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΟΥΝ ως αντικομμουνιστές. Τότε πήραν δύο παιδιά της οικογενείας Στατήρη, τον Νίκο και την 17χρονη Μαρία. Μια άλλη κόρη μπόρεσε και διέφυγε, ενώ οι γονείς έλειπαν στην Ελασσόνα όπου είχαν μεταφέρει την Τρίτη κόρη τους σε γιατρό γιατί ήταν άρρωστη
Τα δύο αδέλφια, η Μαρία με τον Νίκο, μαζί με τους άλλους που είχαν συλλάβει, άρχισαν ένα εξαντλητικό οδοιπορικό μέχρι το μοναστήρι του Σπαρμού όπου ο κομμουνιστής καπετάνιος έστησε την 17χρονη Μαρία στον τοίχο και διέταξε να την σκοτώσουν.
Κανείς όμως δεν σήκωσε το όπλο του. Μάλιστα κάποιος ζήτησε χάρη για το κορίτσι και είπε να το παντρευτεί. (Τα είπε ο ίδιος στους γονείς της, πολλά χρόνια αργότερα όταν γύρισε από την Τασκένδη, όπου είχε καταφύγει). Την επομένη μέρα ο καπετάνιος της ζήτησε να του φέρει νερό από τη βρύση.
Μόλις γύρισε την πλάτη της, την πυροβόλησε πολλές φορές πισώπλατα (σ.σ. ευτυχώς, το κορίτσι γλύτωσε τη σφαγή, και ίσως να μην κακοποιήθηκε, αν την δολοφόνησαν αμέσως).
Οι κομμουνιστές δολοφόνησαν και τον Νίκο Στατήρη. Η σορός του βρέθηκε σε προχωρημένη αποσύνθεση μαζί με πολλούς άλλους σ ́ ένα ξεροπήγαδο του Μοναστηριού, από κάποια ξαδέλφια του που πήγαν εκεί, ύστερα από πληροφορίες που είχαν για να τον αναζητήσουν.
Τον γνώρισαν από τα ρούχα που φορούσε. Μεταξύ των άλλων 11 θυμάτων εκείνης της ημέρας από την Καρυά, ήταν και η 52χρονη Άννα Μόρια, μητέρα 3 παιδιών και ο 47χρονος Γεώργιος Δραχαλίβας, πατερας 4 παιδιών.
Ο 20χρονος Μιχάλης Στατήρης, εν τω μεταξύ βρισκόταν αντάρτης με τον «ΔΣΕ» στα Πιέρια όρη. Τον συνέλαβαν μαζί με έναν φίλο του και συγχωριανό του, ονόματι Χαλικιά Γεώργιο του Ιωάν, σαν κατασκόπους και τους αποκεφάλισαν.
Κάποιος μάλιστα από τους σφαγείς του, τερατάνθρωπος πραγματικός, καμάρωνε αργότερα στο χωριό, ατιμώρητος, λέγοντας πως ο Χαλκιάς τους παίδεψε γιατί είχε χοντρό σβέρκο.
Αναρτήσεις
