5/3/1953. Πως οι κομμουνιστές παρουσίασαν τον θάνατο του Στάλιν στα παιδιά του Παιδομαζώματος και τους ομήρους γονείς τους. Η μαρτυρία της Ειρήνης Δρακοπούλου που εκρατείτο με τον μικρον αδελφότης και τη μητέρα της στην Κοινότητα του Κώστα Λουλε, στη Φλωρίκα της Ρουμανίας!
«...Όταν πέθανε ο Στάλιν –νομίζω ότι ήταν στα 1953- όλα σταμάτησαν στο σχολείο και την Κοινότητα του ΚΚΕ στην Φλωρίκα. Οι υπεύθυνοι συμπεριφέρονταν σαν να μας είχε βρεί η μεγαλύτερη συμφορά. Οι δάσκαλοι του σχολείου μόλις έμαθαν γιά τον θάνατο του Στάλιν μας σχόλασαν αμέσως.
Πρίν όμως μας επιτρέψουν να φύγουμε απο το σχολείο φόρεσαν σε όλους μας από ένα μαύρο περιβραχιόνιο.
Καθώς γυρίζουμε στο δωμάτιό μας, γιά ατυχία μας η μητέρα μας ήταν και αυτή εκεί.
Γιατί φύγατε απο το σχολείο, μας ερωτά?
Τί είναι αυτά που φοράτε?
Πέθανε ο Πατερούλης μας ο Στάλιν! Προλαβαίνει και της απαντά ο μικρός αδελφός μου.
Ά ψόφησε το σκυλί, λέει η μητέρα μου.
Τότε ο μικρός αδελφός μου γίνεται έξαλλος.
Ανοίγει το παράθυρο του δωματίου μας και αρχίζει να φωνάζει:
Ακούστε, ακούστε, τι είπε η μάνα μου!
Τον Πατερούλη μας τον Στάλιν, η φασίστρια τον είπε σκυλί!
Σκοτώστε την!
Είναι φασίστρια!
Δεν την θέλω για μάνα μου!
Ακούγοντας εγώ τις φωνές του μικρού αδελφού μου, είχα τελείως τρομοκρατηθεί.
Ποιός θα τον ακούσει σκέφθηκα, και τι μπλεξίματα θα έχει πάλι η μητέρα μου.
Κλαίγοντας, και παρακαλώντας, έπεισα τελικά τον αδελφό μου να σταματήσει να φωνάζει.
Σαν μεγαλύτερη πού ήμουν φοβόμουν πραγματικά ότι θα έπαιρναν πάλι στην απομόνωση την μητέρα μου σαν "αντιδραστική".
Το πένθος στο σχολείο και την Κοινότητα για τον θάνατο του Στάλιν κράτησε 6 μήνες».
Πηγή: «Η Φωνή της Ειρήνης», Ιωάννης Κ. Μπουγάς, Εκδόσεις Ερωδιός, 2006
Ο Γιάννης Ρίτσος δεν ήθελε να πιστέψει ότι ο Στάλιν, ενας από τους μεγαλύτερους εγκλματίες της ανρωπότητος είχε πεθάνει και του αφιέρωσε αυτό το ποίημα!
«Όχι, δεν είναι αλήθεια... Δεν είναι αλήθεια...»
===================================
Αναρτήσεις
