Αν δούμε και τι ισχύει στις Σκανδιναβικές χώρες , η στείρωση ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ διά νόμου ως μάλλον η χειρότερη εκδοχή ακρωτηριασμού εκτός & αν προσκομιστεί σοβαρός
ιατρικός λόγος .
Υπάρχει κάτι που δεν συζητιέται σχεδόν ποτέ σοβαρά στη χώρα μας, και όμως ίσως είναι το κεντρικό σημείο όλης της ιστορίας με τα αδέσποτα.
Για χρόνια ακούγαμε το ίδιο επιχείρημα:
«Η στείρωση βοηθάει στην υγεία του ζώου.»
«Προλαμβάνει καρκίνους.»
«Είναι προληπτική ιατρική.»
Αυτό ειπώθηκε από κτηνιάτρους, γράφτηκε σε άρθρα, παρουσιάστηκε σε ημερίδες, αναπαράχθηκε παντού.
Και κάπου εκεί ξεκίνησε μια αλυσίδα γεγονότων που σήμερα δεν μπορεί να μαζευτεί.
Γιατί όταν για χρόνια λες στην κοινωνία ότι
η στείρωση είναι καλή για την υγεία του ζώου,
τότε μην απορείς όταν μετά η πολιτεία, οι δήμοι και οι οργανώσεις λένε:
«Αφού είναι καλό για την υγεία, να στειρωθούν όλα.»
Και έτσι, χωρίς να το καταλάβει σχεδόν κανείς, η ιατρική πράξη έγινε εργαλείο πολιτικής διαχείρισης.
Πώς στήθηκε το ντόμινο
Το σχήμα είναι σχεδόν τραγικά απλό:
Οι κτηνίατροι λένε: «Η στείρωση βοηθάει στην υγεία.»
Οι φιλοζωικές λένε: «Αφού βοηθάει στην υγεία, να γίνουν μαζικές στειρώσεις.»
Οι φιλοζωικές πηγαίνουν στο κράτος και λένε: «Συμφωνούν και οι κτηνίατροι.»
Το κράτος κάνει νόμους βασισμένους σε αυτό.
Μετά αρχίζουν οι αντιδράσεις.
Οι φιλοζωικές κατηγορούν τους κτηνιάτρους.
Οι κτηνίατροι κατηγορούν το κράτος.
Το κράτος προσπαθεί να μην χάσει ψήφους.
Και στο τέλος… κανείς δεν φταίει.
Και το πρόβλημα παραμένει.
Και η παιδεία φαίνεται από κάτι πολύ απλό
Το επίπεδο μιας χώρας δεν φαίνεται από τα συνέδρια και τους νόμους.
Φαίνεται από κάτι πολύ απλό:
αν οι άνθρωποι μπορούν να διαβάσουν ένα κείμενο και να καταλάβουν τι λέει πριν απαντήσουν.
Στην Ελλάδα έχουμε πολύ συχνά το εξής φαινόμενο:
Διαβάζουμε τον τίτλο,
θυμώνουμε,
απαντάμε,
και πολλές φορές η απάντηση υπάρχει ήδη μέσα στο άρθρο που δεν διαβάσαμε ποτέ.
Δεν υπάρχει διάλογος.
Υπάρχει αντίδραση.
Δεν υπάρχει ανάλυση.
Υπάρχει σύνθημα.
Δεν υπάρχει σχέδιο.
Υπάρχει «κάτι να κάνουμε».
Και έτσι καταλήγουμε στο πιο ελληνικό μοντέλο διαχείρισης:
Όλα χύμα στο κύμα.
Όλοι μιλάνε πριν καθίσουν να σκεφτούν τι ακριβώς λένε.
Και τελικά γυρνάμε πάντα στα ίδια
Σήμερα αν ανοίξει οποιαδήποτε συζήτηση για τα αδέσποτα στην Ελλάδα, σχεδόν πάντα θα καταλήξει σε δύο λέξεις:
Στείρωση και αστυνόμευση.
Για παιδεία δεν μιλάει σχεδόν κανείς.
Για υπεύθυνη ιδιοκτησία δεν μιλάει σχεδόν κανείς.
Για εκτροφή δεν μιλάει σχεδόν κανείς.
Για εμπόριο ζώων ξέρετε για τους κουταβέμπορους λέω δεν μιλάει σχεδόν κανείς.
Αλλά όλοι μιλάνε για στείρωση.
Και ίσως εκεί βρίσκεται και το μεγαλύτερο πρόβλημα:
Όταν μια κοινωνία προσπαθεί να λύσει ένα κοινωνικό πρόβλημα μόνο με χειρουργικές επεμβάσεις και πρόστιμα,
τότε μάλλον δεν έχει καταλάβει ακόμα ποιο είναι το πραγματικό πρόβλημα.
Αναρτήσεις
