Επάγγελμα: Φιλόζωος σκυλόφιλος
Υπάρχει ένα περίεργο φαινόμενο στην Ελλάδα, που αξίζει πραγματικά να μελετηθεί κοινωνιολογικά.
Το επάγγελμα «φιλόζωος» σκυλόφιλος
Όχι, δεν μιλάμε για άνθρωπο που αγαπά τα ζώα.
Μιλάμε για μια ιδιότητα που στην Ελλάδα λειτουργεί σχεδόν σαν επαγγελματική άδεια παρέμβασης στα πάντα.
Διότι ίσως πρόκειται για τη μοναδική περίπτωση ιδιότητας που δεν είναι ιδιότητα, αλλά σου δίνει την εξουσία να κρίνεις όλες τις άλλες ιδιότητες.
Και εξηγούμαι.
Ο άσχετος «φιλόζωος» σκυλόφιλος στην Ελλάδα:
παίρνει θέση για το ποια είναι η σωστή εκπαίδευση σκύλων,
αποφασίζει ποιος πρέπει να πάρει έναν σκύλο και ποιος όχι,
αποφασίζει ποιο ζώο πρέπει να σωθεί και ποιο όχι,
παίρνει θέση για κτηνιατρικά θέματα,
παίρνει θέση για νόμους,
παίρνει θέση για πολιτικές,
παίρνει θέση για επαγγέλματα,
παίρνει θέση για ανθρώπους που δουλεύουν 20 χρόνια με σκύλους.
Με λίγα λόγια, πρόκειται για: εν δυνάμει εκπαιδευτές, κτηνιάτρους, πολιτικούς, νομοθέτες, δικαστές και εισαγγελείς μαζί.
Και ποια είναι η μόνη ιδιότητα που πραγματικά έχουν;
Ότι ψηφίζουν ομαδικά.
Και επειδή ψηφίζουν, γίνονται και τα χατίρια τους.
Η μεγάλη αντίφαση
Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι άλλο.
Ποια είναι η αγαπημένη λέξη των «φιλόζωων» σκυλόφιλων;
Στείρωση.
Και γιατί στείρωση;
Γιατί, λένε, κάποιοι άνθρωποι εγκαταλείπουν τα ζώα τους.
Άρα ποια είναι η λύση;
Να στειρώσουμε τα ζώα.
Δηλαδή, αν το μεταφράσουμε απλά:
Οι άνθρωποι φέρονται ανεύθυνα → άρα τιμωρούμε τα ζώα.
Αυτό παρουσιάζεται ως φιλοζωία.
Και εδώ αρχίζει το πραγματικά παράλογο.
Η φιλοζωία υποτίθεται ότι σημαίνει:
σεβασμός στο ζώο,
κατανόηση της φύσης του,
ευθύνη του ανθρώπου,
παιδεία,
γνώση,
ισορροπία ανθρώπου και ζώου.
Αντί για αυτά, η «φιλοζωία» στην Ελλάδα πολλές φορές έχει μετατραπεί σε:
ιδεολογία,
επιβολή απόψεων,
κοινωνικό έλεγχο,
ηθική ανωτερότητα,
και πολλές φορές πλήρη άγνοια της πραγματικής φύσης του ζώου.
Το πραγματικό πρόβλημα
Το πρόβλημα δεν είναι οι άνθρωποι που αγαπούν τα ζώα.
.
Το πρόβλημα ξεκινά όταν: η αγάπη χωρίς γνώση γίνεται εξουσία.
Τότε ο φιλόζωος σκυλόφιλος γίνεται:
εκπαιδευτής χωρίς να είναι εκπαιδευτής,
κτηνίατρος χωρίς να είναι κτηνίατρος,
νομοθέτης χωρίς να είναι νομοθέτης,
δικαστής χωρίς να είναι δικαστής.
Και τότε δεν μιλάμε πλέον για σκυλοφιλία.
Μιλάμε για κάτι άλλο.
Και ίσως τελικά το ερώτημα είναι απλό
Φιλόζωος είναι αυτός που:
αγαπά τα ζώα,
καταλαβαίνει τη φύση τους,
σέβεται τον άνθρωπο που ζει με αυτά,
έχει γνώση,
έχει ευθύνη,
έχει μέτρο;
Ή φιλόζωος σκυλόφιλος είναι αυτός που:
φωνάζει περισσότερο,
καταγγέλλει περισσότερο,
απαιτεί περισσότερο,
και νομίζει ότι έχει δικαίωμα να αποφασίζει για όλους;
Γιατί αν ισχύει το δεύτερο, τότε δεν μιλάμε για φιλοζωία.
Μιλάμε για ένα νέο ελληνικό επάγγελμα:
Επάγγελμα: Φιλόζωος σκυλόφιλος.
Διαβάστε τώρα και το κορυφαίο.
Ενώ έχουνε εξοδευτεί εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ και η σκυλόφίλοι μαζί με τους δήμους μαζεύουνε τα σκυλιά από τους δρόμους και τα στειρώσουνε, στη συνέχεια τα ξαναπετάνε στους δρόμους και αυτό το ονομάζουν επανένταξη.....
Ξαναπετάνε τα σκυλιά στους δρόμους αδιαφορώντας για τα προβλήματα που δημιουργούνε και τα δεκάδες τροχαία που ανά πάσα στιγμή ο σκύλος μπορεί να βρεθεί κάτω από ένα αυτοκίνητο η μπροστά σε μία μηχανή να σκοτωθεί ένας άνθρωπος.
Βέβαια για να έχουν και την συνείδησή τους ήσυχη, αναλαμβάνει κάποιος σκυλόφιλος να τους πηγαίνει κάθε μέρα φαγητό όπου που πιστεύει ότι συγκεντρώνονται αυτά τα σκυλιά, ρυπαίνοντας και το περιβάλλον με τα απόβλητα αυτής της τροφής.
Δεν θα αναφερθώ καν ότι κάθε πρωί και απόγευμα εκατοντάδες χιλιάδες σκυλιά μέσα στις πόλεις βγαίνουν και κάνουν τις ανάγκες τους παντού.
Είναι ζήτημα αν ένα 10% από τα αφεντικά τους μαζεύουν τις σκατούλες που κάνουνε πάνω στα πεζοδρόμια στα πάρκα στις πλατείες στα δέντρα έξω από τα σπίτια μας. Δεν θα συζητήσω για το κατούρημα που δεν έχει μείνει δέντρο για δέντρο σε όλη την περιοχή και για όλη αυτή τη βρωμιά κανένας δεν μιλάει και δεν διαμαρτύρεται... γιατί είπαμε οι σκυλόφιλοι ψηφίζουν.
Για τις χιλιάδες επιθέσεις κάθε χρόνο, σε ανυποψίαστους πολίτες, ακόμα και σε μικρά παιδιά, κανένας δεν αναφέρεται και ενδιαφέρεται, αρκεί ο σκύλος να είναι καλά.
Αναρτήσεις
