Αύγουστος 1922, Σμύρνη
Σύμφωνα με την τουρκάλα ιστορικό Αϊσε Χούρ, την ώρα που η Σμύρνη γινόταν παρανάλωμα του πυρός, με χιλιάδες Έλληνες να καίγονται ζωντανοί στα σπίτια τους και χιλιάδες άλλους, σε κατάσταση πανικού, να παρακαλάνε στην προκυμαία για σωτηρία, ενώ τσέτες και Τούρκοι στρατιώτες, σκότωναν, λήστευαν και βίαζαν κορίτσια και γυναίκες, ο Κεμάλ απολάμβανε ένα πλούσιο γεύμα, ως άλλος Νέρων, στο μπαλκόνι του σπιτιού της μελλοντικής συζύγου του, Λατιφέ.
Σύμφωνα με την Αϊσε Χούρ, “Στην πυρκαγιά καταστράφηκε έκταση 2.6 εκατομμυρίων τετραγωνικών μέτρων. Κάηκαν 25.000 σπίτια, καταστήματα, εκκλησίες, αποθήκες.
Μαζί με τους Έλληνες και Αρμένιους που έφτασαν στη Σμύρνη καθώς τους κυνηγούσαν οι δυνάμεις των Τούρκων, ο πληθυσμός τους είχε φτάσει τους 500.000. Αν λάβουμε υπ’ όψη πως 380.000 άνθρωποι σώθηκαν με τα καράβια, και πως περίπου 180.000 άνθρωποι κάηκαν στην πυρκαγιά, η πόλη είχε «απελευθερωθεί» ήδη αυτόματα από τον πληθυσμό της.”
Σημειώνουμε, επίσης, ότι όλοι οι Ελληνες άρρενες 18-45 ετών συνελήφθησαν από τις ορδές των τουρκαλάδων του Κεμάλ και οδηγήθηκαν στα διαβόητα σώματα αναγκαστικής εργασίας "Αμελέ Ταμπουρού" και στάλθηκαν στα βάθη της Ανατολίας για ν’ ανοικοδομήσουν την νέα Τουρκία.
Ελάχιστοι κατάφεραν να επιστρέψουν ζωντανοί...
Όλα αυτά, ήταν έργο του Κεμάλ.
Μεταξύ αυτών ήταν και ο έφηβος τότε Ηλίας Βενέζης, που έγραψε τα μαρτύριά τους, στο συγκλονιστικό του βιβλίο "Το Νούμερο 31328"
ΠΩΣ ΚΑΗΚΕ Η ΣΜΥΡΝΗ
Δεν υπάρχει πλέον ουδεμία αμφιβολία ότι η πυρπόληση της Σμύρνης ήταν έργο των Κεμάλ και Νουρεντίν.
Ιδού πως περιγράφει ένας αυτόπτης μάρτυς. Ο George Horton, Πρόξενος των ΗΠΑ στη Σμύρνη, στο βιβλίο του “Η μάστιγα της Ασίας”:
Αντιγράφουμε:
“1. Οι δρόμοι πού οδηγούσαν προς στην Αρμενική συνοικία, φυλάγονταν από Τούρκους στρατιώτες φρουρούς και δεν επιτρεπόταν σε κανέναν να μπει σ' αυτούς, όσο διαρκούσε η σφαγή.
2. Ένοπλοι Τούρκοι, κι ανάμεσα σ' αυτούς πολλοί στρατιώτες, μπήκαν στην συνοικία αυτή πού φυλαγόταν όπως είπαμε και τη διέσχιζαν πέρα ως πέρα λεηλατώντας, σφάζοντας και καταστρέφοντας. Έκαναν ένα συστηματικό και τρομερό «ξεκαθάρισμα», ύστερα απ' το όποιο έβαλαν φωτιά σε διάφορα σημεία στη συνοικία τοποθετώντας δοχεία πετρελαίου ή άλλα καύσιμα μέσα στα σπίτια ή μουσκεύοντας δέματα από κουρέλια με πετρέλαιο και ρίχνοντας τα δέματα αυτά μέσα στα σπίτια απ' τα παράθυρα.
3. Τοποθέτησαν μικρές μπόμπες κάτω απ' το λιθόστρωτο σε διάφορα σημεία του Ευρωπαϊκού τμήματος της πόλεως για να εκραγούν και αποτελέσουν έναν συμπληρωματικό παράγοντα στο έργο της καταστροφής, πού θα επέφερε το αναμμένο πετρέλαιο, με το οποίο Τούρκοι στρατιώτες είχαν ραντίσει τους δρόμους. Το πετρέλαιο μετέδωσε τη φωτιά και την εξάπλωσε πέρα για πέρα μέσα στην Ευρωπαϊκή συνοικία και οι μπόμπες γκρέμιζαν τους τοίχους πού κλονίζονταν...
4. Στις 30 Αυγούστου 1922 έβαλαν φωτιά στην Αρμενική συνοικία. Οι τελευταίοι Έλληνες στρατιώτες είχαν περάσει απ' τη Σμύρνη το βράδυ της 26ης Αυγούστου, δηλ. οι Τούρκοι είχαν στην πλήρη και αναμφισβήτητη κατοχή τους την πόλη επί πέντε μέρες, προτού να εκραγεί η φωτιά και κατά το μεγαλύτερο μέρος αυτού του διαστήματος είχαν αποκλείσει στρατιωτικώς την Αρμενική συνοικία, ενώ ενεργούσαν μέσα σ' αυτή συστηματική και ολοκληρωτική σφαγή.
Εάν μερικοί Αρμένιοι ήταν ακόμα ζωντανοί στις τοποθεσίες, οπού οι Τούρκοι είχαν βάλει φωτιά, ήταν κρυμμένοι στα υπόγεια κατατρομαγμένοι τόσο, ώστε να μην μπορούν να μετακινηθούν, γιατί όλη η πόλη είχε κατακλυστεί από Τούρκους στρατιώτες και ιδιαίτερα οι τοποθεσίες οπού είχαν αρχίσει οι πυρκαγιές...
Το κάψιμο όμως των σπιτιών ανάγκασε τους κρυμμένους να βγουν έξω στους δρόμους και προκάλεσε τις τρομερές σκηνές βασανισμών πού θα περιγράψουμε παρακάτω.
Εγώ ο ίδιος υπήρξα αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων πού ανέφερα παραπάνω.
5. Η φωτιά είχε ανάψει στην άκρη της Αρμενικής συνοικίας την ώρα πού ένας δυνατός άνεμος φυσούσε προς την κατεύθυνση του Χριστιανικού τμήματος της πόλεως, και μακριά απ' το Τούρκικο.
Η Τουρκική συνοικία δεν είχε ανακατευτεί καθόλου στην καταστροφή και καθ' όλη τη διάρκεια των απαίσιων σκηνών πού επακολούθησαν και των απερίγραπτων βασανισμών των Χριστιανών, η Μωαμεθανική συνοικία ήταν φωταγωγημένη και οι κάτοικοι διασκέδαζαν χορεύοντας, τραγουδώντας και γιορτάζοντας χαρούμενα.
6. Τούρκοι στρατιώτες έβαλαν φωτιά στο καλοχτισμένο σύγχρονο Ελληνικό και Ευρωπαϊκό τμήμα της Σμύρνης διαβρέχοντας τους στενούς δρόμους με πετρέλαιο ή με άλλες εύφλεκτες ύλες. Έχυσαν πετρέλαιο μπροστά στο Αμερικανικό Προξενείο με τον προφανή σκοπό να μεταδώσουν τη φωτιά στο οίκημά του....”
Αυτά δεν τα καταγράφει κάποιος Ελληνας ή μεταγενέστερος ιστορικός. Ο Horton ήταν μέσα στη φωτιά των γεγονότων.
ΟΙ ΘΕΑΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ...
Το τραγικό της ιστορίας είναι ότι η τραγωδία εκτυλισσόταν παρουσία του “συμμαχικού στόλου” που παρακολουθούσε αμέτοχος από το λιμάνι.
Για να μη δυσαρεστηθεί ο Κεμάλ...
Επί ένα τριήμερο ο στόλος των μεγάλων Δυνάμεων (ΗΠΑ, Γαλλίας, Βρετανίας, Αγγλίας και Ιταλίας) παρακολουθούσε, αμέτοχος και αμέριμνος την καταστροφή, λίγα μέτρα από την προκυμαία, όπου εκτυλίσσονταν ανείπωτες τραγωδίες.
Μια προειδοποιητική βολή πολυβόλου, προς την τουρκική συνοικία της Σμύρνης (που έμεινε ανέπαφη από την καταστροφή) θα ήταν ικανή να σταματήσει τις βαρβαρότητες.
Και όμως, οι επικεφαλής των συμμαχικών δυνάμεων είχαν σαφείς εντολές να παραμείνουν αμέτοχες.
Και όχι μόνον αυτό! Παραβιάζονταν και αυτήν την υποτιθέμενη ουδετερότητά τους, παρεμπόδιζαν το Ελληνικό ναυτικό από το νόμιμο δικαίωμά του να ασκεί νηοψίες επί των πλοίων των δυνάμεων αυτών με πορεία προς τη Σμύρνη και τα παράλια της Μικράς Ασίας, τα οποία μετέφεραν όπλα και πολεμοφόδια προς ενίσχυση του Κεμάλ.
Οσοι σώθηκαν, θα οφείλουν αιώνια ευγνωμοσύνη στον Αμερικανό Πάστορα Asa Jennings, στον Αμερικανό Πρόξενο George Horton και στον Ελληνα Πλοίαρχο Ιωάννη Θεοφανίδη.
ΠΟΙΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ ΤΟΝ ΚΕΜΑΛ...
Δεν υπάρχει αμφιβολία, και επιβεβαιώνεται από πολλές ιστορικές μαρτυρίες, ότι ο Κεμάλ ήταν “δημιούργημα”, των λεγομένων “χριστιανικών λαών” της Δύσης και της Σοβιετικής Ενωσης.
Τρείς είναι οι βασικοί λόγοι, που οι δυνάμεις της Δύσης εγκατέλειψαν τα σχέδιά τους για διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και αποφάσισαν να στηρίξουν τον Κεμάλ, αφήνοντας μόνη την Ελλάδα στην Μικρά Ασία, οι δυνάμεις της οποίας αποβιβάστηκαν εκεί με τις ευλογίες των συμμάχων, αλλά, χωρίς καμιά βοήθεια, όπως αποδείχθηκε στο τέλος.
Πρώτον, ο ανταγωνισμός μεταξύ Γαλλίας, Αγγλίας και Ιταλίας.
Δεύτερον, τα οικονομικά συμφέροντα που οι δυνάμεις αυτές, μαζί με τις ΗΠΑ, είχαν ή φιλοδοξούσαν να αποκομίσουν.
Τρίτον, ο φόβος της ανερχόμενης Σοβιετικής Ενωσης και η ψευδαίσθησή τους ότι ο Κεμάλ μπορούσε να λειτουργήσει ως “ανάχωμα” αφ’ ενός για την κάθοδο των Σοβιετικών στην Μεσόγειο και την επέκτασή τους στην Ευρώπη.
Θα αρκεστούμε μόνον στην παράθεση γεγονότων τα οποία δεν προέρχονται από ελληνικές πηγές.
Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ...
Ιδού πως “εξηγεί” την μεταστροφή της Γαλλικής πολιτικής, μετά την αποχώρηση του Κλεμανσώ, ο George F. Abbott, στο βιβλίο του “Greece and the Allies 1914-1922":
«Η Γαλλία είχε δείξει μια δυνατή αντιζηλία για τη θέση της Αγγλίας σε μια περιοχή του κόσμου σχετικά με την οποία έχει η ίδια ειδικές αξιώσεις, πολύ γρήγορα συνομολόγησε μια ιδιαίτερη συμφωνία με, την Τουρκία-συμπεριφορά, στην οποία την μιμήθηκε η Ιταλία- και έδωσε στους Τούρκους την ηθική και υλική της ενίσχυση εναντίον των Ελλήνων ενώ η Αγγλία, αρνήθηκε μεν να αλλάξει την πολιτική της υπέρ των εχθρών της, περιορίστηκε όμως να δώσει στους Έλληνες μόνο μια πλατωνική ενθάρρυνση, την οποία εκείνοι είχαν την αφροσύνη να θεωρήσουν πολύ σπουδαιότερη απ' ό,τι άξιζε».
Ηδη από τις 3 Ιουνίου 1920 ο ύπατος αρµοστής Στρατηγός Henri Gourand έλεγε τα εξής για τις σχέσεις Γαλλίας- Τουρκίας: «...θα ήταν προς όφελός µας αν το Υπουργείο Εξωτερικών έθετε τις βάσεις για µια συνεννόηση µε τους Κεµαλικούς, αποτέλεσµα της οποίας θα ήταν η οριστική κατάπαυση των εχθροπραξιών µε τις γαλλικές δυνάµεις στην Κιλικία».
Η Γαλλία δέχτηκε, μεν τη συνθήκη των Σεβρών, για να μην κατηγορηθεί ότι διασπά τον συµµαχικό συνασπισμό, αλλά άρχισε αμέσως ν’ αναζητά τρόπους απεμπλοκής επειδή πίστευε ότι η συνθήκη δεν εξυπηρετούσε τα συμφέροντά της.
Την αφορµή προσέφεραν οι εκλογές τον Νοέµβριο του 1920, που οδήγησαν στην πτώση του Βενιζέλου,
Κυριότερος εκφραστής της πολιτικής προσέγγισης με τον Κεμάλ ήταν ο βουλευτής Bouillon, πρώην υπουργός Προπαγάνδας και πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής, ο οποίος αποτέλεσε, µετά από λίγους µήνες, µε την κυβέρνηση Briand, την αιχµή του δόρατος της γαλλικής εξωτερικής πολιτικής.
Στις 11 Μαϊου 1921, χάρη στις άοκνες προσπάθειες του Boullion, υπεγράφη το γαλλοτουρκικό σύµφωνο συνεργασίας το οποίο περιελάµβανε, μεταξύ άλλων, την άµεση κατάπαυση των εχθροπραξιών στην Κιλικία, την εκκένωση της επαρχίας από τις γαλλικές δυνάµεις, την οικονοµική συνεργασία των γαλλικών επιχειρήσεων για την ανάπτυξη της Κιλικίας.
Το τελικό κείµενο υπογράφηκε στις 20 Οκτωβρίου 1921.
Η Γαλλία θα αποχωρούσε από την Κιλικία, αλλά εξασφάλισε την παραχώρηση εκμετάλλευσης του σιδηροδρόμου της Βαγδάτης σε γαλλική εταιρεία και πολλές άλλες οικονομικές παραχωρήσεις. Το σύμφωνο επικυρώθηκε από το Παρίσι και τέθηκε σε ισχύ στις 4 Νοεµβρίου 1921. Οι γαλλικές δυνάμεις θ' αποσύρονταν από την Κιλικία μέχρι 4 Ιανουαρίου 1922.
Ο Franklin-Bouillon είχε υποσχεθεί στον Κεμάλ, το γαλλικό πολεμικό της, µόλις οι δυνάμεις της αποχωρούσαν από την Κιλικία.
Ολοι συμφωνούν ότι η παράδοση του γαλλικού οπλισμού της Κιλικίας έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην επικράτηση των Κεμαλικών δυνάμεων στο μέτωπο της Μικράς Ασίας το Καλοκαίρι του 1922.
Εκτός από το υλικό αυτό η Γαλλία συμφώνησε να παραδώσει στον Κεμάλ 10 αεροπλάνα με τα ανταλλακτικά τους καθώς και ολόκληρο το υλικό τηλεπικοινωνιών.
Επι πλέον, Γάλλοι ειδικοί ανέλαβαν την εκπαίδευση του κεµαλικού στρατού.
Στις 25 Ιανουαρίου ο Bouillon, τηλεγραφώντας στον Γιουσούφ Κεµάλ έλεγε τα εξής: «Είµαι βέβαιος ότι η εξοχότητά σας θα εκτιµήσει, όπως αρµόζει, το πνεύµα µε το οποίο ενήργησε η γαλλική κυβέρνηση. Είµαι ευτυχής που κατάφερα να τακτοποιήσω την υπόθεση αυτή µε τον τρόπο που σας είχα εκθέσει...Σας παρακαλώ να διαβιβάσετε στην Αυτού Εξοχότητα τον Μουσταφά Κεµάλ, τη διαβεβαίωση της αναλλοίωτης φιλίας µου και να δεχτείτε την έκφραση της βαθιάς µου συµπάθειας».
Αυτά ήταν τα προέορτια για τη Συνθήκη της Λωζάννης που υπεγράφη αργότερα.
Ας δουμε, όμως, ποια ήταν τα Γαλλικά συμφέροντα στην Τουρκία:
-Η Γαλλία κατείχε μερίδιο του Δημοσίου Οθωμανικού χρέους, εσωτερικού και εξωτερικού, το οποίο ανήρχετο στα 250 δις γαλλικά φράγκα ή το 60% του κεφαλαίου του συνολικού χρέους!
Το υπόλοιπο μοιραζόταν μεταξύ Αγγλίας (14%) και Γερμανίας (21%)
Η συμμετοχή της Γαλλίας στις βιομηχανικές δραστηριότητες στην Οθωμανική αυτοκρατορία (τράπεζες, σιδηρόδρομοι, λιμάνια, ηλεκτρική ενέργεια, τηλεφωνία, ταχυδρομεία κλπ) ανήρχετο στο 55%. Το αντίστοιχο μερίδιο της Βρετανίας ήταν 13,6% και της Γερμανίας 22,77%.
Επίσης, η Γαλλία είχε επενδύσει περίπου 42 εκατομμύρια στα ορυχεία της Τουρκίας και περίπου 80 εκατομμύρια στα λιμάνια και τις προκυμαίες.
Με τους πλέον συντηρητικούς υπολογισμούς οι επενδύσεις της Γαλλίας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, υπολογίζονταν στα 3 δις φράγκα!
Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ....
Η Ιταλία εξ αρχής είχε επιλέξει να στηρίξει τον Κεμάλ και με την ανάληψη του Υπουργείου Εξωτερικών από τον Κόμη Sforza, η στάση της έγινε προκλητικά ανθελληνική.
Ας δούμε τα γεγονότα.
Τον Απρίλιο του 1915 με τη συνθήκη του Λονδίνου, παραχωρήθηκε στην Ιταλία η περιοχή της Αττάλειας στη νοτιοδυτική Μικρά Ασία.
Το 1917 με τη Αγίου Ιωάννη της Μωριέννης παραχωρήθηκε στην Ιταλία και το Βιλαέτι του Αϊδινίου. Όμως, οι ιταλικές δυνάμεις που αποβιβάστηκαν στην Αττάλεια την άνοιξη του 1919 επέκτειναν τις επιχειρήσεις τους και σε εδάφη πέρα της εντολής τους.
Αυτό ανάγκασε τους Αγγλους (Lloyd George), τους Γάλλους (Clemenceau) ακόμα και τους Αμερικανούς,(Woodrow Wilson) να δούν θετικά το αίτημα του Βενιζέλου για τη δημιουργία μια ζώνης ελληνικού ελέγχου στην περιοχή της Σμύρνης.
Τον Απρίλιο, του 1919 το Ανώτατο Συμβούλιο της Διασκέψεως στη Βουλόνη έδωσε «εντολή» στην Ελλάδα να καταλάβει τη Σμύρνη για να αποκαταστήσει εκεί την τάξη.
Ο Βενιζέλος διαβεβαίωσε τους συμμάχους ότι ήταν σε θέση να φέρει εις πέρας την αποστολή αυτή και στις 13 Μαΐου 1919 τηλεγράφησε στον αρχηγό του Στρατού ότι ακόμα και η Ιταλία είχε συναινέσει με τους υπόλοιπους μεγάλους «εις την υπό τής Ελλάδος στρατιωτικήν κατάληψιν Σμύρνης, επί σκοπώ υστέρας προσκυρώσεως ταύτης εις Ελλάδα…»
Όμως, η αλήθεια είναι ότι η Ιταλία προσπαθούσε να προσεταιριστεί τους εθνικιστές του Κεμάλ.
Είναι ενδεικτικά αυτά που αναφέρει στα απομνημονεύματά του ο Υπατος Αρμοστής της Ιταλίας στην Κωνσταντινούπολη, και μετέπειτα υπουργός Εξωτερικών, Κόμης Sfotza: ”η αλήθεια είναι ότι η Τουρκία είναι κάθε άλλο παρά νεκρή (μετά την ανακωχή του Μούδρου-Οκτώβριος 1919)….Δήλωσα ξεκάθαρα την άποψή μου πως ο μόνος τρόπος να υπηρετήσω τα συμφέροντα της χώρας μου ήταν να αγωνιστώ για την ύπαρξη μιας γρήγορης και έντιμης ειρήνης που θα εξασφάλιζε τα μεγαλύτερα δυνατά πλεονεκτήματα για την Ιταλία, αλλά ταυτόχρονα θα απέκλειε κάθε σχέδιο διαμελισμού της Τουρκίας.”
Ο Sforza ήταν, εξ αρχής μυστικοσύμβουλος του Κεμάλ, ενθάρρυνε τα σχέδια του κινήματός του, ενώ υποσχόταν ηθική και υλική υποστήριξη από την Ιταλία.
Αυτή η στήριξη επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι όταν ο Βρετανός Διοικητής της Αστυνομίας στην Κωνσταντινούπολη, θέλησε να συλλάβει τον Κεμάλ για την ανατρεπτική του δράση και να τον εξορίσει στη Μάλτα, ο Sforza τον φιλοξένησε στην Ιταλική Πρεσβεία! Ο Sforza είχε, επίσης, προτείνει και τον διορισμό του Κεμάλ ως επικεφαλής του 3ου Σώματος Στρατού στο Ερζερούμ, ενώ διευκόλυνε και την αποβίβαση του Κεμάλ στη Αγγλοκρατούμενη Σαμψούντα στις 19 Μαϊου, τέσσερις μέρες μετά την ελληνική απόβαση στη Σμύρνη. Παράλληλα, οι Ιταλοί άρχισαν να εφοδιάζουν τον Κεμάλ με πολεμικό και άλλο υλικό το οποίο αποβίβαζαν στο λιμάνι της Αττάλειας.
Με τη διαφαινόμενη παραχώρηση της Σμύρνης στην Ελλάδα, ο Sforza μόλις ανέλαβε καθήκοντα υπουργού Εξωτερικών της Ιταλίας, τον Ιούλιο του 1920 κάλεσε τον Ελληνα Πρέσβη και του ανακοίνωσε τη μονομερή, εκ μέρους της Ιταλίας, καταγγελία της Συμφωνίας Βενιζέλου-Τιτόνι.
Η Ιταλία πλέον απελευθερωνόταν να τοποθετηθεί σταθερά στο πλευρό του Κεμάλ.
Ο Sforza επέδειξε ιδιαίτερα φιλoτουρκική η στάση τόσο στις συζητήσεις για τη Συνθήκη των Μουδανιών (με την οποία η Ελλάδα εγκατέλειψε την Ανατολική Θράκη), όσο αργότερα και τη Συνθήκη της Λωζάννης.
Η Ιταλική εχθρότητα προς την Ελλάδα επιβεβαιώθηκε στις 31 Αυγούστου του 1923 με τον βομβαρδισμό της Κέρκυρας.
Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΗΠΑ...
Οι Ηνωμένες Πολιτείες άφησαν τους “συμμάχους” μας να βγάλουν τα κάστανα από την φωτιά, η ουσία όμως είναι ότι τηρούσαν με “ευμενή ουδετερότητα” προς την Τουρκία. Ο Κεμάλ θεωρούσε ότι οι Αμερικανοί ενδιαφέρονταν περισσότερα για την εξασφάλιση οικονομικών ανταλλαγμάτων.
Το ρόλο της “γέφυρας” ανέλαβε να παίξει ο Αμερικανός Ναύαρχος Coilby Cester, ο οποίος και συζητούσε με το καθεστώς Κεμάλ την οικονομική εισβολή των ΗΠΑ στην περιοχή.
Παράλληλα, ο αμερικανικός κολοσσός Standard Oil συναγωνιζόταν με την British Petroleum (BP), για ν’ αποκτήσουν την εύνοια του Κεμάλ για τα πετρέλαια της Μουσούλης.
Οι παρασκηνιακές προσπάθειες του Chester (υποτίθεται εν αγνοία του State Department) για τη στήριξη του Κεμάλ επιβραβεύτηκαν και έτσι πήραν σάρκα και οστά όταν η Τουρκική Εθνοσυνέλευση στις 10 Απριλίου 1923 επικύρωσε τις τεράστιες “Εκχωρήσεις Chester”, όπως έμειναν στην ιστορία, στις 10 Απριλίου 1923.
Η Τουρκία παραχωρούσε αρκετές τουρκικές περιοχές σε αμερικανικά συμφέροντα για 99 χρόνια.
-Αμερικανικές εταιρείες θα αναλάμβαναν την κατασκευή δυο λιμένων και ενός δικτύου σιδηροδρομικών γραμμών μήκους 3.600 χλμ.,
-Παραχωρούνταν δικαιώματα επί των ορυχείων σε απόσταση 20 χλμ. εκατέρωθεν της γραμμής,
-Επιπλέον, δόθηκαν συμβόλαια για την ανοικοδόμηση μεταξύ 200 και 300 εκατ. δολ. καθώς και η εκμετάλλευση και άλλων ορυχείων και πηγών φυσικού πλούτου αξίας 10 δισ. Δολαρίων.
Αυτά ήταν τα κύρια προνόμια των Αμερικανών από τις συνέπειες του τέλους του ανατολικού ζητήματος
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι για να διασφαλιστούν τα συμφέροντα αυτά οι εκπρόσωποι της Standard Oil εκλήθησαν να συμμετάσχουν στη Διάσκεψη της Λωζάννης!!!!
Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ...
-Ο ρόλος της Γερμανίας, ως συμμάχου της Τουρκίας, στη γενοκτονία των Χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης, καθώς και ο άθλιος ρόλος της Deutsche Bank για τον σφετερισμό ελληνικών περιουσιών, είναι, επίσης, γνωστός.
Όπως, επίσης, και ο επιτελικός ρόλος του Γερμανού Στρατηγού Οτο Λίμαν Σάντερς ως συμβούλου των Νεότουρκων του Ταλάτ Πασά.
Η ΣΥΝΔΡΟΜΗ ΤΗΣ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ...
Καταλυτικό ρόλο στην επικράτηση του Κεμάλ έπαιξε ο Λένιν, τόσο με την πλουσιοπάροχη οικονομική ενίσχυση, όσο και με τον φόβο που προκαλούσε στη Δύση τυχόν ρωσική κάθοδος στο Αιγαίο.
Στις 16 Μαρτίου 1921, υπεγράφη στη Μόσχα, η λεγόμενη Συνθήκη Αδελφοσύνης μεταξύ Λένιν και Κεμάλ Ατατούρκ.
Μετά την υπογραφή της Συμφωνίας παραδίδονται στον Κεμάλ, μέχρι τον Μάϊο του 1922 11.000.000 χρυσά ρούβλια και 100.000 χρυσές οθωμανικές λίρες.
Η βοήθεια αυτή αντιστοιχεί σε 80.000.000 περίπου τουρκικές χάρτινες λίρες!!!
Να σημειωθεί ότι ο ότι ο προϋπολογισμός της κυβέρνησης της Άγκυρας για το 1920 ανερχόταν σε 63.018.354 λίρες Τουρκίας και του 1921 σε 79.160.058 λίρες Τουρκίας.
Με άλλα λόγια, η σοβιετική βοήθεια που προσφέρθηκε στον Κεμάλ, σε δυο χρόνια, ήταν μεγαλύτερη από τον ετήσιο προϋπολογισμό της Τουρκίας και το σύνολο των πολεμικών δαπανών δύο χρόνων!!!
Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΑΣ
Ισως η καλύτερη περιγραφή για το ρόλο της Αγγλίας, είναι η παρακάτω αναφορά του George Horton:
“'Οπωσδήποτε η Βρετανική συμβολή στα φρικτά γεγονότα της Σμύρνης δεν συνίστατο σε ενεργό βοήθεια προς τους Τούρκους ούτε τους εφοδίασε με όπλα και πολεμοφόδια.
Όμως, αν και ήταν υπεύθυνη για την αποβίβαση των Ελλήνων στη Μικρά Ασία και οι τελευταίοι υπεράσπιζαν τα συμφέροντα εκείνης, δεν τους έδωσε βοήθεια, αλλά μόνο μια απατηλή ενθάρρυνση πού τους οδήγησε στην καταστροφή τους.
Όσον άφορα την Αγγλία η Ελλάς ήταν το θύμα εσωτερικών πολιτικών διαφορών της Αγγλίας και επιθέσεων εναντίον της Κυβερνήσεως της σχετικά με την πολιτική της στην Εγγύς Ανατολή.
Επειδή ο Loyd George ήταν φιλέλλην, οι πολιτικοί του αντίπαλοι έγιναν πολύ γρήγορα και- αυτόματα-φιλότουρκοι.
Αν οι Έλληνες στρατιώτες ήταν άπλα ανδρείκελα των Άγγλων, όπως επίστευαν και οι Ιταλοί και οι Γάλλοι, τότε δεν αποτελούσε καθόλου τίμιο παιγνίδι να εγκαταλείψουν οι Άγγλοι τους Έλληνες στην έσχατη τους ανάγκη και η εγκατάλειψη αυτή συνεπάγεται μια πολύ βαρεία ευθύνη ιδιαίτερα, γιατί αυτή κατέστησε δυνατή την τρομερή καταστροφή της Σμύρνης και της ενδοχώρας της.”
ΕΠΙΜΥΘΙΟ....
Όλα αυτά ουδόλως απαλλάσσουν για την τραγωδία στη Μικρά Ασία, την καταστροφή της Σμύρνης και την εγκατάλειψη, χωρίς να ρίξουμε ούτε μια σφαίρα, της Ανατολικής Θράκης
-τα πολιτικά κόμματα για την πρωτοφανή ανικανότητά τους και την καλλιέργεια του εθνικού διχασμού.
-τις τραγικές αποφάσεις που πήραν οι στρατιωτικοί ηγέτες στο μέτωπο.
Τέλος, όλα αυτά καθ΄ ουδένα τρόπο δικαιολογούν την αψυχολόγητη ενέργεια του Βενιζέλου να προτείνει τον σφαγέα του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας και τον υπεύθυνο για την καταστροφή της Σμύρνης για το Νόμπελ Ειρήνης.
Εναν εγκληματία της ανθρωπότητος, ο Βενιζέλος τον "ξέπλυνε" αναγνωρίζοντας τον ως...ηγέτη της ειρήνης. Τον Κεμάλ ρεεεε;
Ένας Αμερικανός δημοσιογράφος που ήταν σε ένα από τα συμμαχικά πλοία το άφησα να βοήθητους τους έλληνες να σφαχτούν από τους τούρκους και παρακολουθούσαν στη προκυμαία της Σμύρνης την Άγρια σφαγή του κόσμου ανενόχλητοι είπε Ντρέπομαι για το Ανθρώπινο Είδος Ντρέπομαι που είμαι άνθρωπος και έκλαψε
Όσα χρόνια και να περάσουν,
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ
Αναρτήσεις
