Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026

Οι μύθοι του πολυτεχνείου και η ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς.


Σ’ αυτό το κεφάλι καταθέτουν στεφάνι για την «επέτειο» του Πολυτεχνείου. Και ο λόγος που γίνεται αυτό είναι για να τιμήσουν τον  κομμουνιστή που του είχε αφαιρεθεί ακόμα και η ελληνική ιθαγένεια.

Κάθε χρόνο όλα τα πολιτικά κόμματα όλοι οι αρχηγοί των πολιτικών κομμάτων οργανώσεις παρατάξεις σύλλογοι πάνε και προσκυνάνε το κεφάλι αυτουνού που του είχε αφαιρεθεί η ελληνική ειθαγένεια για πράξεις εναντίον της Ελλάδας. 

Το κεφάλι του Νίκου Σβορώνου — του μοναδικού ανθρώπου που έχει καταθέσει στεφάνι… στον εαυτό του.

"Η εξέγερση κράτησε 
τρεις μέρες. 
Η εξαργύρωση κρατάει ακόμα"
ΑΡΚΑΣ 

Το 1945 για αυτά που είχε κάνει εναντίον της ελλάδας του αφαιρέθηκε η ιθαγένεια των φιγαδεύσανε οι αριστεροί για την Γαλλία με τη βοήθεια του «φίλου» του, Οκτάβιου Μερλιέ. 

Όπου του έδωσαν τη γαλλική ιθαγένεια και τον έκαναν και καθηγητή πανεπιστημίου

Αργότερα, το δημοκρατικό τους τόξο τον επανέφερε, δίνοντάς του χάρη και πίσω την ελληνική ιθαγένεια που είχε αφαιρεθεί χωρίς να περάσει από κανένα δικαστήριο για τα εγκλήματα.

Και για να μη τρελαθούμε τελείως:
Η σιδερένια πόρτα όπου καταθέτουν στεφάνια δεν είναι του Πολυτεχνείου. Είναι μια ακόμη απάτη ενα ψέμα των κομμουνιστών. 

Η πραγματική πόρτα της πύλης του πολυτεχνείου βρίσκεται στο στρατόπεδο Μακρυγιάννη.

Κάποτε είχαμε τους μύθους του Αισώπου. Τώρα έχουμε τους μύθους της αριστεράς και της Μεταπολίτευσης.

📌 Αυτό το δραματικό μπρούτζινο κεφάλι—«πεσμένο» αλλά τάχα ατρόμητο—υποτίθεται ότι τιμά τα «θύματα» της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου του 1973… ενός γεγονότος του οποίου ο μύθος είναι πολύ πιο ηχηρός από οποιαδήποτε πραγματική απόδειξη.

Φτιαγμένο από τον Αγγελημένο κομμουνιστή εξόριστο Αγαμέμνονα «Μέμο» Μακρή (1913–1993), ο οποίος μετέτρεψε την προπαγάνδα σε «μνημειακή τέχνη», το έργο καταλήγει να αποτελεί το τέλειο σύμβολο κοροιδίας και φάρσας: μια επανάσταση απάτης στημένη από αυτούς που έγραψαν και το αφήγημά της.

Ο Μακρής και ο Νίκος Σβορώνος (1911–1989), ο μαρξιστής ιστορικός του οποίου το πρόσωπο έγινε βολικά το μοντέλο για αυτόν τον «μάρτυρα», ήταν αχώριστοι σύντροφοι. 

Δέθηκαν ως αριστεροί εξόριστοι στην Γαλλία μετά το 1945, όταν και οι δύο έφυγαν για το Παρίσι εν μέσω του συμμοριτο πολέμου των αριστερών εναντίον της ελλάδας —ο Σβορώνος ως μέρος του κομμουνιστικού μηχανισμού του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, ο Μακρής ως ακόμη ένας «αντιστασιακός» κομμουνιστής πρώην σύμμαχος των Γερμανών  Ναζί. 

Και οι δύο έχασαν την ελληνική τους ιθαγένεια λόγω της δράσης τους εναντίον της ελλάδας και του ελληνικού λαού, για να επανέλθουν αργότερα ως ιδεολογικά σύμβολα κομμουνιστών σε πανεπιστήμια και πολιτιστικούς χώρους.

Και εδώ βρίσκεται το αστείο: το μπρούτζινο «θύμα» του Πολυτεχνείου είναι στην πραγματικότητα το κεφάλι του ίδιου του Σβορώνου—ενός ανθρώπου που έζησε άνετα δεκαετίες μετά την υποτιθέμενη σφαγή του ’73. 

Ο Μακρής χρησιμοποίησε εσκεμμένα τα χαρακτηριστικά του φίλου του για να κατασκευάσει το αιώνιο πορτρέτο του «κατατρεγμένου νέου αριστερού»—τραγικού, «ηρωικού», και, κυρίως, πάντα χρήσιμου για τον μύθο του κκε.

Όταν το γλυπτό εγκαταστάθηκε το 1990, δεν ήταν κάποια αυθόρμητη εθνική τιμή∙ το ενέκρινε ο τότε αριστερός πρύτανης Γιώργος Μπουδούρης, επίσης στέλεχος του ΚΚΕ και προσωπικός φίλος του Μακρή. 

Μία μεγάλη ιδεολογική οικογένεια που φροντίζει να διατηρεί τον μύθο ζωντανό και όλη η ελλάδα να περνάει κάθε 17 νοεμβρίου να τους προσκυνάει, να δακρύζει και να τους αφήνει λουλούδια και στεφάνια

Στο τέλος, το μνημείο δεν τιμά «θύματα» μιας εξέγερσης. Τιμά το ίδιο το οικοσύστημα της ελληνικής αριστεράς—έναν αυτοαναφορικό κύκλο που γιορτάζει τους δικούς του μύθους, τους δικούς του «μάρτυρες» και, σε αυτή την περίπτωση, τα δικά του μέλη που σμιλεύουν το ένα το άλλο στην ιστορία....

Ο μόνος χαμένος από όλο αυτό τον μυθό η ελλάδα και ο ελληνικός λαός, που ακόμα πληρώνει την καταστροφή που κάνει η αριστερά στην χώρα.


Κίνημα Τυπογράφων. Δύναμη αντίστασης, διεκδίκησης και πάλης

Δεν ξεγελούν τους τυπογράφους η ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ ΑΕ του κκε και τα τσιράκια τους

ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΟ ΕΣΑΣ ΤΟΥΣ ΓΙΓΑΝΤΕΣ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΑΞΙΚΗΣ ΠΑΛΗΣ

Μπορούν τα κόμματα να ανταγωνίζονται τους ιδιώτες στο επιχειρείν;;;;

Μήπως η κρίση στον κλάδο έχει ρίζα στην ΚΡΙΣΗ ΙΔΕΩΝ που υπάρχει σε αυτόν;

Η διέξοδος βρίσκεται στη δική μας πάλη.
Πρέπει να εξασφαλιστεί η δουλειά του καθενός.
Οι εργαζόμενοι του κλάδου να περάσουν στην αντεπίθεση.
Ανυποχώρητος ταξικός αγώνας (κλικ εδώ)
Το τέλος της αυταπάτης. Δικαιολογημένος ο φόβος τους... Δε θα «ξεμπερδέψουν»!!! (κλικ εδώ)
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------