Σήμερα στη Θεσσαλονίκη, ένας 55χρονος άνδρας άφησε εννέα γατάκια σε ένα οικόπεδο.
Η πράξη του καταγγέλθηκε, οι αρχές επενέβησαν άμεσα και το κράτος επέβαλε πρόστιμο 270.000 ευρώ.Διακόσιες εβδομήντα χιλιάδες ευρώ παρακαλώ σύμφωνα με το νόμο που ψήφισε η αμαρτωλή αριστερή κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.
270.000 χιλιάδες ευρώ. Ένα ποσό που για τους περισσότερους ανθρώπους δεν αντιστοιχεί σε ένα πρόστιμο. Αντιστοιχεί σε ένα σπίτι. Σε μια ζωή εργασίας. Σε περιουσία που χτίστηκε με δεκαετίες κόπου. Σε κάτι που για πολλούς δεν θα αποκτηθεί ποτέ, ακόμη κι αν δουλεύουν μέχρι το τέλος της ζωής τους.
Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή. Μια κοινωνία κρίνεται από τον τρόπο που φέρεται στα πιο αδύναμα πλάσματά της. Όμως άλλο η καταδίκη μιας πράξης και άλλο η απώλεια κάθε αίσθησης μέτρου.
Ακριβώς εδώ αρχίζει το μεγάλο παράδοξο της εποχής μας. Ζούμε σε έναν καιρό σκύλο λατρείας και γάτο λατρείας όπου η λογική μοιάζει συχνά να υποχωρεί μπροστά στον εντυπωσιασμό.
Σε μια εποχή όπου η κοινωνία δεν αρκείται να διορθώσει μια συμπεριφορά, αλλά αισθάνεται την ανάγκη να την συντρίψει παραδειγματικά. Λες και το ύψος της ποινής αποτελεί από μόνο του απόδειξη ηθικής ανωτερότητας.
Πράξεις που μέχρι πριν από λίγα μόλις χρόνια θεωρούνταν από μεγάλο μέρος της κοινωνίας λανθασμένες μεν, αλλά δυστυχώς συνηθισμένες, σήμερα αντιμετωπίζονται με οικονομικές κυρώσεις που μπορούν να ισοδυναμούν με την απώλεια μιας ολόκληρης ζωής. Όχι επειδή ξαφνικά γίναμε σοφότεροι. Όχι επειδή λύσαμε τα βαθύτερα αίτια του προβλήματος. Αλλά επειδή συχνά συγχέουμε τη δικαιοσύνη με την υπερβολή και την ίδια στιγμή αναδύεται μια ακόμη αντίφαση.
Ειδικότερα τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε μια πρωτοφανή ευαισθησία απέναντι στα ζώα. Μια ευαισθησία που, ασφαλώς, είναι καλοδεχούμενη.
Μακάρι κάθε ανυπεράσπιστο πλάσμα να είχε ανθρώπους πρόθυμους να το υπερασπιστούν. Όμως δεν μπορεί κανείς να μη διερωτηθεί γιατί η ίδια ένταση συναισθήματος δεν εκδηλώνεται πάντοτε και για τους πιο αδύναμους ανθρώπους γύρω μας.
Γιατί συγκλονιζόμαστε από τη φωτογραφία ενός εγκαταλελειμμένου κουταβιού , αλλά έχουμε σχεδόν συνηθίσει την εικόνα ενός ανθρώπου που κοιμάται σε ένα χαρτόκουτο. Γιατί ξεσηκωνόμαστε για ένα ζώο που υποφέρει, αλλά περνάμε αδιάφορα δίπλα σε ηλικιωμένους που ζουν μόνοι μέσα στη φτώχεια, σε οικογένειες που δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν τα στοιχειώδη, σε ανθρώπους που βρίσκονται στο περιθώριο χωρίς φωνή και χωρίς στήριξη.
Ψηφίζουμε εξοντωτικούς νόμους που προστατεύουν τα σκυλιά και τα χαρτιά και δεν ψηφίζουμε τους ίδιους νόμους ώστε να προστατεύσουμε και τα παιδιά, τα οποία στην ελλάδα θεωρούνται κατώτερα από τα σκυλιά και τα γατιά.
Η συμπόνια δεν μπορεί να είναι επιλεκτική. Δεν μπορεί να λειτουργεί σαν προβολέας που φωτίζει μόνο ό,τι είναι κοινωνικά δημοφιλές και αφήνει τα υπόλοιπα στο σκοτάδι.
Ο πραγματικός ανθρωπισμός είναι αδιαίρετος. Αγκαλιάζει το εγκαταλελειμμένο γατάκι, αλλά δεν ξεχνά τον άστεγο. Προστατεύει το αδύναμο ζώο, αλλά δεν αδιαφορεί για τον αδύναμο άνθρωπο και όμως, αντί να επενδύσουμε στην παιδεία, στην πρόληψη και στην οικοδόμηση συνείδησης, έχουμε καταλήξει να πιστεύουμε ότι κάθε κοινωνικό πρόβλημα λύνεται με μεγαλύτερα πρόστιμα.
Το κράτος μοιάζει να ακολουθεί μια απλοϊκή λογική όταν δεν μπορεί να εκπαιδεύσει, τιμωρεί. Όταν δεν μπορεί να προλάβει, καταστέλλει. Όταν δεν μπορεί να χτίσει υπεύθυνους πολίτες, χτίζει τρόμο.
Αλλά η πρόοδος δεν μετριέται σε μηδενικά στα πρόστιμα.
Πρόοδος είναι να υπάρχουν προγράμματα στειρώσεων προσβάσιμα σε όλους. Πρόοδος είναι να γνωρίζει ο πολίτης πού θα απευθυνθεί όταν βρεθεί αντιμέτωπος με μια ανεπιθύμητη γέννα. Πρόοδος είναι να υπάρχουν δομές φιλοξενίας, δίκτυα υιοθεσίας, πραγματική ενημέρωση και συνεχής εκπαίδευση. Πρόοδος είναι να προλαμβάνεις το λάθος πριν συμβεί, όχι να πανηγυρίζεις για το μέγεθος της τιμωρίας όταν αυτό ήδη έχει συμβεί.
Διότι ο φόβος δεν παράγει πάντοτε υπευθυνότητα αλλά πολλές φορές παράγει απόκρυψη. Παράγει σιωπή. Παράγει την προσπάθεια να μη μάθει κανείς ποτέ τι συνέβη και τότε το πρόβλημα δεν λύνεται αλλά αντιθέτως διογκώνεται.
Ο νόμος οφείλει να υπάρχει. Οφείλει να προστατεύει τα σκυλιά και τα γατιά. Οφείλει να τιμωρεί την κακοποίηση και την εγκατάλειψη. Όμως οφείλει επίσης να θυμάται ότι σκοπός της δικαιοσύνης δεν είναι η εξόντωση. Είναι η αποκατάσταση της κοινωνικής ισορροπίας. Είναι η πρόληψη. Είναι η διαπαιδαγώγηση. Είναι η δημιουργία καλύτερων ανθρώπων και όχι η καταστροφή τους.
Γιατί όταν μια κοινωνία αρχίζει να μετρά την ηθική της πρόοδο με το ύψος των προστίμων που επιβάλλει, αντί με τα προβλήματα που καταφέρνει να αποτρέψει, τότε ίσως έχει ήδη χάσει τον προσανατολισμό της.
Έτσι αντί να ζούμε στην εποχή της λογικής όπως κάποιοι βαυκαλίζονται, ζούμε στην εποχή όπου η υπερβολή βαφτίζεται δικαιοσύνη, η οργή παρουσιάζεται ως αρετή και η τιμωρία προβάλλεται ως μοναδική λύση για κάθε ανθρώπινη αδυναμία.
Ζούμε σε έναν σκυλόκόσμο που διψά να καταδικάσει, αλλά ξεχνά να διδάξει. Που σπεύδει να τιμωρήσει, αλλά αργεί να προλάβει. Που επιδεικνύει την ευαισθησία του εκεί όπου φαίνεται περισσότερο, αλλά όχι πάντοτε εκεί όπου χρειάζεται περισσότερο και κατά την προσωπική μου άποψη αυτό είναι το πιο ανησυχητικό χαρακτηριστικό του καιρού μας.
Όχι ότι χάσαμε την ικανότητα να οργιζόμαστε αλλά ότι αρχίζουμε να χάνουμε την ικανότητα να διακρίνουμε το μέτρο.
Σκυλόφιλοι και γατόφιλοι, στις βόλτες σας μην ξεχνάτε να μαζεύεται τα σkaτά του σκύλου και της γάτας σας....
Όταν οι νόμοι
στην ελλάδα
είναι για γέλια
τότε η ελλάδα
είναι για κλάματα.
Αναρτήσεις
