-- Χοληστερίνη, ζάχαρο και πίεση: η ιστορική κατηφόρα των ορίων
Τι έπαθε το «φυσιολογικό» μέσα σε 50 χρόνια; Συρρικνώθηκε τόσο που ένας υγιής, δραστήριος άνθρωπος του 1975 αν μεταφερόταν στο σήμερα θα έβγαινε από το ιατρείο με σακούλα χάπια. Η αναθεώρηση των δεικτών είναι ουσιαστικά η ιστορία του πώς εκατομμύρια υγιείς άνθρωποι έγιναν «ασθενείς» ή «οριακοί» σε ένα βράδυ, με μια υπογραφή σε συνέδριο.
- Πώς κατρακύλησε η χοληστερίνη;
Το δομικό αυτό στοιχείο δαιμονοποιήθηκε και τα όριά του κατακρημνίστηκαν τεχνηέντως σταδιακά:
* Δεκαετία '70–αρχές '80, μια χαρά στο 240–280 mg/dL — με 250 ο γιατρός σού έδινε συγχαρητήρια.
* 1984, το NIH ορίζει «αυξημένο κίνδυνο» πάνω από 240 και εφευρίσκει την «οριακή» ζώνη 200–239 (και «τυχαία» το 1987 εγκρίνεται η λοβαστατίνη, η πρώτη στατίνη).
* 1993, ο στόχος κλειδώνει κάτω από 200 και στρέφεται το βάρος στην LDL.
* 2001, η «ιδανική» LDL πέφτει κάτω από 100 — δεκάδες εκατομμύρια μπαίνουν σε μία νύχτα στην υπερχοληστερολαιμία.
* 2004–2013, στόχος κάτω από 70 για υψηλό κίνδυνο και αλγόριθμος που πρακτικά στατινοποιεί όλους τους άνω των 50–55.
* 2019–σήμερα, οι ευρωπαϊκές οδηγίες κατεβάζουν την LDL κάτω από 55 (ή 40), νούμερα που το σώμα αδυνατεί να πιάσει φυσιολογικά παρά μόνο με ισόβια αγωγή.
-- Πώς γεννήθηκε ο «προδιαβήτης»;
Με την ίδια απάτη της ραγδαίας κατακρήμνισης των "φυσιολογικών" εργαστηριακών τιμών. Ας δούμε το ιστορικό.
* Πριν το 1997 διαβήτης ήταν από 140 mg/dL και πάνω.
* Το 1997 η ADA ρίχνει το όριο στο 126 και «ανακαλύπτει» τον... προδιαβήτη (110–125 mg/dL).
* Το 2003 κατεβάζει την έναρξη του προδιαβήτη στο 100, και περίπου 45 εκατομμύρια Αμερικανοί ξύπνησαν «προδιαβητικοί» σε μία μέρα!
- Ποια είναι η επίσημη εξήγηση και ποια η κυνική;
Η βιτρινάτη εκδοχή είναι η «πρόληψη»: όσο πιο νωρίς και πιο χαμηλά, τόσο λιγότερα εμφράγματα. Η κυνική —και ρεαλιστική— ανάγνωση είναι ότι κάθε φορά που μια επιτροπή κατεβάζει ένα όριο κατά 10 μονάδες, η φαρμακευτική αγορά αποκτά αυτομάτως δεκάδες εκατομμύρια ισόβιους καταναλωτές με δισεκατομμύρια κέρδη.
Είναι καταγεγραμμένο ότι στις επιτροπές των οδηγιών (ειδικά 2001 και 2004) η συντριπτική πλειοψηφία των γιατρών που ψήφιζαν είχαν άμεσους οικονομικούς δεσμούς με τις εταιρείες των αντίστοιχων φαρμάκων. Το σώμα και η εξελικτική του βιολογία δεν άλλαξαν σε 50 χρόνια — άλλαξαν τα μέτρα, άλλαξαν οι εργαστηριακές "φυσιολογικές" τιμές από επιτροπές γιατρών στο pay roll των φαρμακοβιομηχανιών.
- Καλή και κακή χοληστερίνη, φλεγμονή και στατίνη
Υπήρχε η διάκριση καλή και κακή χοληστερόλη (HDL και LDL) τη δεκαετία τού '70; Η επιστήμη ήξερε τις λιποπρωτεΐνες, αλλά στην κλινική ρουτίνα η διάκριση πρακτικά δεν υπήρχε για τον μέσο ασθενή — οι γιατροί κοιτούσαν σχεδόν αποκλειστικά την ολική χοληστερίνη.
Το αφήγημα «καλή και κακή» μπήκε μαζικά στα τέλη των '80s και απογειώθηκε στα '90s, ακριβώς όταν λανσαρίστηκαν οι στατίνες που στόχευαν την LDL· έπρεπε να εκπαιδευτεί το κοινό στο νέο «πρόβλημα» που οι στατίνες υποτίθεται ότι λύνουν..
Είναι η χοληστερίνη ο ένοχος;
Η απάντηση σε όλες τις αξιόπιστες επιστημονικές μελέτες είναι ένα ηχηρό Όχι — η χοληστερίνη είναι αδρανής, δομικό υλικό που το σώμα στέλνει να επιδιορθώσει ζημιές. Τη ζημιά (τη φλεγμονή στα αγγεία) την κάνουν με την παρακάτω σειρά στον δείκτη επικινδυνότητας:
* η κληρονομικότητα,
* η καθιστική ζωή,
* το άγχος (η κορτιζόλη προκαλεί τεράστια συστημική φλεγμονή),
* το κάπνισμα,
* τα επεξεργασμένα τρόφιμα και η ζάχαρη που οξειδώνουν την LDL.
Χωρίς φλεγμονή, η χοληστερίνη απλώς κάνει τη δουλειά της (ορμόνες, κυτταρικές μεμβράνες, εγκέφαλος). Το να τη ρίχνεις χωρίς να φτιάχνεις τη φλεγμονή είναι σαν να διώχνεις τους πυροσβέστες κατηγορώντας τους για τη φωτιά.
Βλέπουμε λοιπόν ότι η χοληστερίνη ενοχοποιήθηκε ταυτόχρονα με το λανσάρισμα της στατίνης.
Είναι η χοληστερίνη ο ένοχος;
Η απάντηση σε όλες τις αξιόπιστες επιστημονικές μελέτες είναι ένα ηχηρό Όχι — η χοληστερίνη είναι αδρανής, δομικό υλικό που το σώμα στέλνει να επιδιορθώσει ζημιές. Τη ζημιά (τη φλεγμονή στα αγγεία) την κάνουν με την παρακάτω σειρά στον δείκτη επικινδυνότητας:
* η κληρονομικότητα,
* η καθιστική ζωή,
* το άγχος (η κορτιζόλη προκαλεί τεράστια συστημική φλεγμονή),
* το κάπνισμα,
* τα επεξεργασμένα τρόφιμα και η ζάχαρη που οξειδώνουν την LDL.
Χωρίς φλεγμονή, η χοληστερίνη απλώς κάνει τη δουλειά της (ορμόνες, κυτταρικές μεμβράνες, εγκέφαλος). Το να τη ρίχνεις χωρίς να φτιάχνεις τη φλεγμονή είναι σαν να διώχνεις τους πυροσβέστες κατηγορώντας τους για τη φωτιά.
Βλέπουμε λοιπόν ότι η χοληστερίνη ενοχοποιήθηκε ταυτόχρονα με το λανσάρισμα της στατίνης.
Η ταχυδακτυλουργία είναι η διαφορά Σχετικού και Απόλυτου Κινδύνου. Η διαφήμιση φώναζε «μειώνει τον κίνδυνο κατά 36%» (σχετικός κίνδυνος).
Στη μελέτη ASCOT-LLA όμως η αλήθεια είναι άλλη: στο placebo έπαθε έμφραγμα το 3%, στο L....r το 1,9% — διαφορά μόλις 1,1%. Αυτό το 1,1% «βαφτίστηκε» 36% μείωση. Τόσο για το L.....r όσο και άλλα παρεμφερή φάρμακα ο FDA τους είχε υποχρεώσει να γράφουν ρητά ότι «η μείωση της χοληστερίνης με αυτό το σκεύασμα ΔΕΝ έχει αποδειχθεί ότι μειώνει τον καρδιαγγειακό κίνδυνο».
Είναι το τρανταχτότερο παράδειγμα του πώς η επιστήμη, μπλεγμένη με το marketing, πείθει υγιείς αθλητικούς ανθρώπους ότι θα πεθάνουν χωρίς χάπι.
- Η ανδρική ανικανότητα ως παρενέργεια των στατίνων σε υγιείς ανθρώπους! Το αντίδοτο; Ένα νέο φάρμακο: το Βιάγκρα!
Γιατί οι στατίνες οδηγούν στο Βιάγκρα; Γιατί είναι κλειστός κύκλος κέρδους, βασική ενδοκρινολογία πρώτου έτους.
- Η ανδρική ανικανότητα ως παρενέργεια των στατίνων σε υγιείς ανθρώπους! Το αντίδοτο; Ένα νέο φάρμακο: το Βιάγκρα!
Γιατί οι στατίνες οδηγούν στο Βιάγκρα; Γιατί είναι κλειστός κύκλος κέρδους, βασική ενδοκρινολογία πρώτου έτους.
Η χοληστερίνη είναι η πρώτη ύλη από την οποία το σώμα φτιάχνει όλες τις στεροειδείς ορμόνες — τεστοστερόνη, οιστρογόνα, κορτιζόλη. Όταν μπλοκάρεις βίαια την παραγωγή της στο συκώτι με στατίνη, κόβεις την πρώτη ύλη από το «εργοστάσιο» της τεστοστερόνης.
Πρόσθεσε ότι οι στατίνες προκαλούν μυϊκή κόπωση, μειωμένη ενέργεια και χτυπούν τη λειτουργία του ενδοθηλίου (την ελαστικότητα των αγγείων, το Α και το Ω της στύσης) και το αποτέλεσμα είναι αναμενόμενο. Η λύση του συστήματος δεν είναι να κόψει το φάρμακο που προκάλεσε το πρόβλημα, αλλά να γράψει ένα δεύτερο χάπι (αναστολείς όπως Βιάγκρα και Σιάλις) για να θεραπεύσει την παρενέργεια του πρώτου!
-- Η αρτηριακή πίεση ως χρηματιστήριο! Πώς κουρεύτηκε η «υπέρταση»; Με το ίδιο ανελέητο τσεκούρι όπως η χοληστερίνη!
Παλιά ο άτυπος κανόνας έλεγε ότι φυσιολογική συστολική είναι «100 + την ηλικία σου» — στα 60 σου, το 160 (πίεση μεγάλη 16) ήταν απλώς γήρανση των αγγείων, όχι κίνδυνος θανάτου.
* Μέχρι τα τέλη των 90s το όριο ήταν ξεκάθαρα 160/95 (16 η μεγάλη με 9,5 η μικρή ) ή και 160/100 (16 με 10).
* Το 2003 το όριο πέφτει στο 140/90 (14 με 9) και εφευρίσκεται η «Προϋπέρταση» (120–139 ή 12 με 13,9)).
* Το 2017 έγινε το μεγάλο πάρτι: το όριο έπεσε στο 130/80 (13 με 8) και σχεδόν ο μισός ενήλικος πληθυσμός του πλανήτη βαφτίστηκε εν μία νυκτί υπερτασικός!
Τα αποτελέσματα της αντιυπερτασικής αγωγής είναι δυνητικά ολέθρια. Όλοι γνωρίζουμε ότι η αντιυπερτασική αγωγή διπλασιάζεται το χειμώνα, λόγω κρύου, και μειώνεται στο μισό το καλοκαίρι λόγω ζέστης. Ας δούμε γιατί.
Ας πάρουμε το παράδειγμα ενός χειμερινού κολυμβητή. Τι κάνει το σώμα στο κρύο; Ανεβάζει την πίεση επειδή κάνει κρύο. Τα επιφανειακά αγγεία στο δέρμα συστέλλονται για να μη χαθεί θερμότητα, σπρώχνοντας το αίμα στον πυρήνα για να ζεστάνει τα ζωτικά όργανα — και αυτό, με τους νόμους της υδραυλικής, ανεβάζει την πίεση. Όταν ένας χειμερινός κολυμβητής μπαίνει στη θάλασσα με 3 βαθμούς έξω και 11 βαθμούς στο νερό, ενεργοποιείται το Cold Shock Response: η πίεση μπορεί απόλυτα φυσιολογικά και ΣΩΤΗΡΙΑ να εκτοξευτεί στο 180, 200 ή και 220 για τα πρώτα λεπτά, η καρδιά αντλεί δυνατά και τα αγγεία στα άκρα κλείνουν ακαριαία σαν βαλβίδες για να κρατήσουν το αίμα στον εγκέφαλο και την καρδιά. Πρωτόγονος, άψογος μηχανισμός επιβίωσης.
Τι θα γινόταν αν έμπαινες παγωμένος με αντιυπερτασικά; Θα σαμποτάριζες βίαια τον ίδιο σου τον μηχανισμό προστασίας και θα πέθαινες! Με τα αγγειοδιασταλτικά, τα αγγεία κρατιούνται ανοιχτά και δεν θα μπορούσαν να συσταλλούν· το αίμα θα έμενε στην επιφάνεια του δέρματος, η θερμότητα του πυρήνα θα διέφευγε ραγδαία στο νερό και θα πάθαινες βαριά υποθερμία σε χρόνο ρεκόρ.
-- Η αρτηριακή πίεση ως χρηματιστήριο! Πώς κουρεύτηκε η «υπέρταση»; Με το ίδιο ανελέητο τσεκούρι όπως η χοληστερίνη!
Παλιά ο άτυπος κανόνας έλεγε ότι φυσιολογική συστολική είναι «100 + την ηλικία σου» — στα 60 σου, το 160 (πίεση μεγάλη 16) ήταν απλώς γήρανση των αγγείων, όχι κίνδυνος θανάτου.
* Μέχρι τα τέλη των 90s το όριο ήταν ξεκάθαρα 160/95 (16 η μεγάλη με 9,5 η μικρή ) ή και 160/100 (16 με 10).
* Το 2003 το όριο πέφτει στο 140/90 (14 με 9) και εφευρίσκεται η «Προϋπέρταση» (120–139 ή 12 με 13,9)).
* Το 2017 έγινε το μεγάλο πάρτι: το όριο έπεσε στο 130/80 (13 με 8) και σχεδόν ο μισός ενήλικος πληθυσμός του πλανήτη βαφτίστηκε εν μία νυκτί υπερτασικός!
Τα αποτελέσματα της αντιυπερτασικής αγωγής είναι δυνητικά ολέθρια. Όλοι γνωρίζουμε ότι η αντιυπερτασική αγωγή διπλασιάζεται το χειμώνα, λόγω κρύου, και μειώνεται στο μισό το καλοκαίρι λόγω ζέστης. Ας δούμε γιατί.
Ας πάρουμε το παράδειγμα ενός χειμερινού κολυμβητή. Τι κάνει το σώμα στο κρύο; Ανεβάζει την πίεση επειδή κάνει κρύο. Τα επιφανειακά αγγεία στο δέρμα συστέλλονται για να μη χαθεί θερμότητα, σπρώχνοντας το αίμα στον πυρήνα για να ζεστάνει τα ζωτικά όργανα — και αυτό, με τους νόμους της υδραυλικής, ανεβάζει την πίεση. Όταν ένας χειμερινός κολυμβητής μπαίνει στη θάλασσα με 3 βαθμούς έξω και 11 βαθμούς στο νερό, ενεργοποιείται το Cold Shock Response: η πίεση μπορεί απόλυτα φυσιολογικά και ΣΩΤΗΡΙΑ να εκτοξευτεί στο 180, 200 ή και 220 για τα πρώτα λεπτά, η καρδιά αντλεί δυνατά και τα αγγεία στα άκρα κλείνουν ακαριαία σαν βαλβίδες για να κρατήσουν το αίμα στον εγκέφαλο και την καρδιά. Πρωτόγονος, άψογος μηχανισμός επιβίωσης.
Τι θα γινόταν αν έμπαινες παγωμένος με αντιυπερτασικά; Θα σαμποτάριζες βίαια τον ίδιο σου τον μηχανισμό προστασίας και θα πέθαινες! Με τα αγγειοδιασταλτικά, τα αγγεία κρατιούνται ανοιχτά και δεν θα μπορούσαν να συσταλλούν· το αίμα θα έμενε στην επιφάνεια του δέρματος, η θερμότητα του πυρήνα θα διέφευγε ραγδαία στο νερό και θα πάθαινες βαριά υποθερμία σε χρόνο ρεκόρ.
Με β-αναστολείς που φρενάρουν την καρδιά και δεν την αφήνουν να χτυπήσει γρήγορα, ενώ το παγωμένο νερό απαιτεί αυξημένη καρδιακή παροχή· δεν θα έφτανε αρκετό αίμα στον εγκέφαλο, με τεράστιο κίνδυνο ορθοστατικής υπότασης, ζάλης ή και λιποθυμίας μέσα στο νερό και πνιγμού.
Το συμπέρασμα είναι ότι ο οργανισμός ξέρει τι κάνει. Ανεβάζει την πίεση στο κρύο για να σε κρατήσει ζωντανό και μόλις βγεις, ντυθείς και ζεσταθείς, την κατεβάζει ξανά.
Το συμπέρασμα είναι ότι ο οργανισμός ξέρει τι κάνει. Ανεβάζει την πίεση στο κρύο για να σε κρατήσει ζωντανό και μόλις βγεις, ντυθείς και ζεσταθείς, την κατεβάζει ξανά.
Η τυφλή καταστολή αυτού του μηχανισμού με χάπια, χωρίς να συνυπολογίζεται το περιβάλλον, είναι πρακτικά η αφαίρεση της φυσικής σου ασπίδας. Το μόνο που χρειάζεται είναι να «ακούμε» το σώμα , να το σεβόμαστε και να μην του βάζουμε τρικλοποδιές.
- Που καταλήγουμε σήμερα;
Αν πήγαινες σε γιατρό τη δεκαετία του '70 ή '80 με 150/90 (15 με 9 πίεση), θα σου έλεγε να πας σπίτι, να πιεις ένα κρασάκι με το φαγητό σου και να χαρείς τη ζωή σου, γιατί είχες την πίεση ενός υγιέστατου, δυνατού ανθρώπου της ηλικίας σου. Σήμερα, με τα ίδια ακριβώς νούμερα, το σύστημα σε βαφτίζει «υπερτασικό σταδίου 1 ή 2» και σε βάζει στη διαδικασία των χαπιών, της τρομοκρατίας και της αυστηρής διατροφής με επικίνδυνα τρόφιμα "χαμηλών λιπαρών".
-- Το παγκόσμιο μονοπώλιο των πρωτοκόλλων και η «ανταρσία» της Ιαπωνίας και εν μέρει τής Βρετανίας
Είναι τα όρια παγκόσμια ή υπάρχουν άλλα πρότυπα; Ναι, μιλάμε πρακτικά για ένα παγκόσμιο, μονοπωλιακό πρωτόκολλο. Η σύγχρονη ιατρική στηρίζεται στο δόγμα της «Ιατρικής Βασισμένης σε Ενδείξεις». Ποιος όμως παράγει τις «ενδείξεις»; Οι τεράστιες πολυεθνικές κλινικές μελέτες των εκατοντάδων εκατομμυρίων, που μπορούν να τις χρηματοδοτήσουν μόνο 5–6 συγκεκριμένες πολυεθνικές. Τα δεδομένα οδηγούν τις Αμερικανικές και Ευρωπαϊκές εταιρείες να βγάλουν τα Guidelines, και μετά ο ΠΟΥ και τα υπουργεία υγείας όλων των χωρών κάνουν απλώς «copy-paste».
- Ποιο είναι το επικό παράδειγμα ανταρσίας;
Η Ιαπωνία, ένα από τα πιο υγιή και μακροβιότερα έθνη, με τον θεσμό ετήσιων ελέγχων «Ningen Dock». Το 2014 η Ιαπωνική Εταιρεία Ningen Dock έκανε κάτι επαναστατικό: αντί να κοιτάξει τις αμερικανικές φαρμακευτικές μελέτες, πήρε δεδομένα από 1,5 εκατομμύριο απολύτως υγιείς Ιάπωνες (χωρίς φάρμακα, χωρίς ιστορικό) για να δει ποια είναι πραγματικά η φυσιολογική τους κατάσταση. Τα αποτελέσματα προκάλεσαν παγκόσμιο σεισμό γιατί διέλυαν το δυτικό αφήγημα. Φυσιολογικά όρια υγιούς ανθρώπου:
* Συστολική (μεγάλη): έως 147 (σχεδόν 15 η μεγάλη) — τη στιγμή που οι Αμερικανοί μιλούσαν για 130 (13 η μεγάλη).
* Διαστολική (μικρή): έως 94 (σχεδόν 10, δηλαδή 2 μονάδες πάνω από το 8 που δίνουν οι δυτικοί)
* Ολική χοληστερίνη: έως 280 (γυναίκες άνω των 50) και 240+ για άνδρες — τη στιγμή που η Δύση έδινε χάπια από το 200
* LDL: έως 178 — τη στιγμή που στη Δύση σου δίνουν στατίνη αν περάσεις το 115 ή 130
Τι έπαθαν οι Ιάπωνες που τόλμησαν; Το ιατρικό κατεστημένο της Ιαπωνίας (Εταιρεία Υπέρτασης κ.λπ.), που προφανώς συνδέεται με τη βιομηχανία, «έπεσε να τους φάει». Τους κατηγόρησαν ότι τα νέα όρια «θα προκαλέσουν θανάτους» και θα αποτρέψουν τον κόσμο από τα φάρμακα. Η Εταιρεία Ningen Dock πιέστηκε τρομακτικά να ανασκευάσει — αλλά τα νούμερα της βιολογίας του υγιούς ιαπωνικού πληθυσμού ήταν εκεί.
- Πώς διαφοροποιείται η Βρετανία;
Πιο ήπια, μέσω του NICE. Αν και δεν ξεφεύγουν από το δυτικό μοντέλο, οι Βρετανοί είναι διαχρονικά πιο συντηρητικοί και ρεαλιστές. Επειδή το NHS είναι δημόσιο και πληρώνει τα φάρμακα από τον κρατικό προϋπολογισμό, αρνήθηκε να υιοθετήσει τα ακραία αμερικανικά όρια (130/80 - 13 η μεγάλη, 8 ή μικρή) και κράτησε το παραδοσιακό 140/90 (14 με 9) για τους κάτω των 80 και 150/90 (15 με 9) για τους άνω των 80, κρίνοντας ότι το να ρίχνεις την πίεση στους παππούδες κάτω από 13 με χάπια προκαλεί περισσότερους τραυματισμούς από πτώσεις παρά όφελος.
- Ποιο είναι το συμπέρασμα;
Τα πρωτόκολλα είναι παγκόσμια γιατί η αγορά είναι παγκόσμια. Ρωγμές βλέπουμε μόνο όταν μια χώρα έχει εθνικό συμφέρον να συγκρατήσει το κόστος (Αγγλία) ή τεράστιες ανεξάρτητες βάσεις δεδομένων (Ιαπωνία 2014) — και αυτές οι ρωγμές καταπνίγονται γρήγορα από τον «θόρυβο» των συνεδρίων. Οι εξαιρέσεις, όμως, είναι η καλύτερη απόδειξη ότι η φύση του σώματος δεν υπακούει στους αλγόριθμους των φαρμακευτικών.
- Τι δείχνει η σύγκριση Ιαπωνίας–Δύσης για τον 50άρη;
Στην Ιαπωνία, άνθρωπος με LDL στο 160 και πίεση 14 με 8,5 κρίθηκε απολύτως υγιής και χωρίς ανάγκη παρέμβασης.
- Που καταλήγουμε σήμερα;
Αν πήγαινες σε γιατρό τη δεκαετία του '70 ή '80 με 150/90 (15 με 9 πίεση), θα σου έλεγε να πας σπίτι, να πιεις ένα κρασάκι με το φαγητό σου και να χαρείς τη ζωή σου, γιατί είχες την πίεση ενός υγιέστατου, δυνατού ανθρώπου της ηλικίας σου. Σήμερα, με τα ίδια ακριβώς νούμερα, το σύστημα σε βαφτίζει «υπερτασικό σταδίου 1 ή 2» και σε βάζει στη διαδικασία των χαπιών, της τρομοκρατίας και της αυστηρής διατροφής με επικίνδυνα τρόφιμα "χαμηλών λιπαρών".
-- Το παγκόσμιο μονοπώλιο των πρωτοκόλλων και η «ανταρσία» της Ιαπωνίας και εν μέρει τής Βρετανίας
Είναι τα όρια παγκόσμια ή υπάρχουν άλλα πρότυπα; Ναι, μιλάμε πρακτικά για ένα παγκόσμιο, μονοπωλιακό πρωτόκολλο. Η σύγχρονη ιατρική στηρίζεται στο δόγμα της «Ιατρικής Βασισμένης σε Ενδείξεις». Ποιος όμως παράγει τις «ενδείξεις»; Οι τεράστιες πολυεθνικές κλινικές μελέτες των εκατοντάδων εκατομμυρίων, που μπορούν να τις χρηματοδοτήσουν μόνο 5–6 συγκεκριμένες πολυεθνικές. Τα δεδομένα οδηγούν τις Αμερικανικές και Ευρωπαϊκές εταιρείες να βγάλουν τα Guidelines, και μετά ο ΠΟΥ και τα υπουργεία υγείας όλων των χωρών κάνουν απλώς «copy-paste».
- Ποιο είναι το επικό παράδειγμα ανταρσίας;
Η Ιαπωνία, ένα από τα πιο υγιή και μακροβιότερα έθνη, με τον θεσμό ετήσιων ελέγχων «Ningen Dock». Το 2014 η Ιαπωνική Εταιρεία Ningen Dock έκανε κάτι επαναστατικό: αντί να κοιτάξει τις αμερικανικές φαρμακευτικές μελέτες, πήρε δεδομένα από 1,5 εκατομμύριο απολύτως υγιείς Ιάπωνες (χωρίς φάρμακα, χωρίς ιστορικό) για να δει ποια είναι πραγματικά η φυσιολογική τους κατάσταση. Τα αποτελέσματα προκάλεσαν παγκόσμιο σεισμό γιατί διέλυαν το δυτικό αφήγημα. Φυσιολογικά όρια υγιούς ανθρώπου:
* Συστολική (μεγάλη): έως 147 (σχεδόν 15 η μεγάλη) — τη στιγμή που οι Αμερικανοί μιλούσαν για 130 (13 η μεγάλη).
* Διαστολική (μικρή): έως 94 (σχεδόν 10, δηλαδή 2 μονάδες πάνω από το 8 που δίνουν οι δυτικοί)
* Ολική χοληστερίνη: έως 280 (γυναίκες άνω των 50) και 240+ για άνδρες — τη στιγμή που η Δύση έδινε χάπια από το 200
* LDL: έως 178 — τη στιγμή που στη Δύση σου δίνουν στατίνη αν περάσεις το 115 ή 130
Τι έπαθαν οι Ιάπωνες που τόλμησαν; Το ιατρικό κατεστημένο της Ιαπωνίας (Εταιρεία Υπέρτασης κ.λπ.), που προφανώς συνδέεται με τη βιομηχανία, «έπεσε να τους φάει». Τους κατηγόρησαν ότι τα νέα όρια «θα προκαλέσουν θανάτους» και θα αποτρέψουν τον κόσμο από τα φάρμακα. Η Εταιρεία Ningen Dock πιέστηκε τρομακτικά να ανασκευάσει — αλλά τα νούμερα της βιολογίας του υγιούς ιαπωνικού πληθυσμού ήταν εκεί.
- Πώς διαφοροποιείται η Βρετανία;
Πιο ήπια, μέσω του NICE. Αν και δεν ξεφεύγουν από το δυτικό μοντέλο, οι Βρετανοί είναι διαχρονικά πιο συντηρητικοί και ρεαλιστές. Επειδή το NHS είναι δημόσιο και πληρώνει τα φάρμακα από τον κρατικό προϋπολογισμό, αρνήθηκε να υιοθετήσει τα ακραία αμερικανικά όρια (130/80 - 13 η μεγάλη, 8 ή μικρή) και κράτησε το παραδοσιακό 140/90 (14 με 9) για τους κάτω των 80 και 150/90 (15 με 9) για τους άνω των 80, κρίνοντας ότι το να ρίχνεις την πίεση στους παππούδες κάτω από 13 με χάπια προκαλεί περισσότερους τραυματισμούς από πτώσεις παρά όφελος.
- Ποιο είναι το συμπέρασμα;
Τα πρωτόκολλα είναι παγκόσμια γιατί η αγορά είναι παγκόσμια. Ρωγμές βλέπουμε μόνο όταν μια χώρα έχει εθνικό συμφέρον να συγκρατήσει το κόστος (Αγγλία) ή τεράστιες ανεξάρτητες βάσεις δεδομένων (Ιαπωνία 2014) — και αυτές οι ρωγμές καταπνίγονται γρήγορα από τον «θόρυβο» των συνεδρίων. Οι εξαιρέσεις, όμως, είναι η καλύτερη απόδειξη ότι η φύση του σώματος δεν υπακούει στους αλγόριθμους των φαρμακευτικών.
- Τι δείχνει η σύγκριση Ιαπωνίας–Δύσης για τον 50άρη;
Στην Ιαπωνία, άνθρωπος με LDL στο 160 και πίεση 14 με 8,5 κρίθηκε απολύτως υγιής και χωρίς ανάγκη παρέμβασης.
Στη Δύση ο ίδιος ακριβώς άνθρωπος θεωρείται ωρολογιακή βόμβα: στατίνες για να πέσει η LDL κάτω από 55 και αντιυπερτασικά για να πέσει η πίεση στο 12. Είναι η πλήρης σύγκρουση ανάμεσα στη βιολογική πραγματικότητα και την εργαστηριακή κανονικοποίηση που επιβάλλει η βιομηχανία.
Αναρτήσεις
