Θέλεις να γεμίσεις υποχρεώσεις, θόρυβο και άγχος και έξοδα ;
Πάρε σκύλο.
Θέλεις η καθημερινότητά σου να περιστρέφεται γύρω από ένα κατοικίδιο; Πάρε σκύλο.
Θέλεις να γίνεις αιχμάλωτος ενός ζώου χωρίς κανένα όφελος ;
Πάρε σκύλο
Λιγότερη ελευθερία, περισσότερες υποχρεώσεις μηνιαία έξοδα τουλάχιστον 200-300€/μήνα
Πάρε σκύλο. γίνε σκυλόφιλος, προσκυνάς το Θηρίο....
Από εκεί ξεκινούν όλα...
Πρέπει να καταλάβουμε ότι ένα ζώο δεν είναι λούτρινο ζωάκι, έχει κόστος... Έχει τρίχες παντού, έχει μυρωδιά, έχει τσιμπούρια, αρρώστιες, φάρμακα, κτηνίατρο, δεν μπορείς να το αφήσεις μόνο του γαυγίζει και ουρλιάζει.
Όταν οι περισσότεροι αποκτούν ένα ζώο και σιγά σιγά έρχονται τα έξοδα, εμβόλια, χαρτιά, γιατροί, τσιπακι, στείρωση, δείγμα DNA σε λίγο, αρχίζουν και δυσανασχετούν, όταν αρχίζουν οι αναγκαστικές βόλτες για αφόδευση και ουριση, αρχίζουν τα προβλήματα όλων μας.
Πεζοδρόμια ναρκοπέδια, ζαρντινιέρες, κολώνες, γωνίες σπιτιών, σημαδεμένα με ούρα.
Και μετά από πολλούς έρχεται η εγκατάλειψη, γεμίζουν οι δρόμοι γάτες και σκυλιά και φυσικό είναι να υπάρχουν και ατυχήματα.
Εγώ προσωπικά θέλω και είμαι ένας ελεύθερος άνθρωπος και αυτό από μόνο του βάζει όρια σε τι θέλω να έχω στην ζωή μου.
Και θέλω αυτή η ζωή να αποτελείται από ανθρώπους...
Οι ήχοι του κλάματος και του γέλιου των παιδιών είναι καλοδεχούμενοι, επειδή φέρουν διαχρονικά το ελπιδοφόρο και αισιόδοξο μήνυμα για τη συνέχεια του συλλογικού βίου, την ανανέωση της κοινότητας και τη νίκη ενάντια στον θάνατο. Οι σύγχρονες γειτονιές ρυπαίνονται ηχητικά από τα ασταμάτητα αλυχτήματα των σκύλων. Ζώα φυλακισμένα σε μπαλκόνια πολυκατοικιών, καταδικασμένα να ξημεροβραδιάζονται μέσα στην ανία και τη νεύρωση, ή περιορισμένα στους κακορίζικους, μικρούς κήπους των αστικών μονοκατοικιών, εκτονώνουν την καταπιεσμένη φύση τους σε βάρος της κοινής ησυχίας και του δικαιώματος των ανθρώπων στη σιωπή και στον στοχασμό.
Η υποβάθμιση, όμως, δεν είναι μόνο ηχητική. Είναι κυρίως αισθητική και ηθική. Η βόλτα του ζώου μετατρέπεται σε μια πράξη βίαιης επιδρομής στον δημόσιο χώρο. Η ρύπανση των πεζοδρομίων, των εξώθυρων και των κοινόχρηστων χώρων με κόπρανα και ούρα αποτελεί την υλική αποτύπωση της πλήρους περιφρόνησης προς τον συνάνθρωπο. Ο δημόσιος χώρος παύει να είναι ο ιερός τόπος της αγοράς και της συνάντησης, και μετατρέπεται σε ένα απέραντο αποχωρητήριο, όπου η ιδιωτική επιθυμία του «κηδεμόνα» επιβάλλεται δικτατορικά πάνω στη συλλογική αισθητική, αποδεικνύοντας τη βαθιά αναπηρία της σύγχρονης κοινωνίας να παράγει κοινό βίο.
Η διολίσθηση αυτή λαμβάνει πλέον χαρακτηριστικά μιας πλήρους ανατροπής των φυσικών, λογικών και πνευματικών ιεραρχιών. Η εικόνα σκύλων που μεταφέρονται σε βρεφικά καρότσια, που τους διοργανώνονται πάρτι γενεθλίων με ειδικές τούρτες, ή που προσφωνούνται με τους ιερούς όρους «τα παιδιά μας» και «το μωρό μου» δεν συνιστούν απλώς γραφικές υπερβολές.
Συμβολίζουν την πλήρη πραγμάτωση της πτώσης, της αντικατάσταση του Ανθρώπου από το Θηρίο, της απόλυτης σύγχυσης των οντολογικών επιπέδων.
Αναρτήσεις
