Οι Μουφτήδες της Θράκης μισθοδοτούνται από το Ελληνικό Δημόσιο με αποδοχές που φτάνουν περίπου τα 4.671,90 ευρώ μικτά τον μήνα, δηλαδή στο επίπεδο ανώτατων διοικητικών στελεχών του κράτους. Παράλληλα, και άλλοι θρησκευτικοί λειτουργοί εντάσσονται σε καθεστώτα δημόσιας ή ημι-δημόσιας χρηματοδότησης.
Το ερώτημα είναι απλό και δεν επιδέχεται υπεκφυγές.
Ποιο είναι το ενιαίο, διαφανές και μετρήσιμο πλαίσιο που καθορίζει αυτές τις αποδοχές;
Πού βρίσκεται η αξιολόγηση έργου;
Πού βρίσκεται η λογοδοσία;
Και γιατί ο φορολογούμενος καλείται να αποδέχεται τέτοιες ρυθμίσεις χωρίς ουσιαστική δημόσια εξήγηση;
Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο κρίσιμη όταν μιλάμε για μια ευαίσθητη περιοχή όπως η Θράκη. Εκεί, το κράτος δεν έχει την πολυτέλεια της αδιαφάνειας, ούτε της αφέλειας. Κάθε θεσμός που συνδέεται με δημόσιο χρήμα πρέπει να λειτουργεί με απόλυτη θεσμική καθαρότητα και αποκλειστική αναφορά στο συνταγματικό πλαίσιο της Ελληνικής Πολιτείας, χωρίς θολά όρια, χωρίς ασάφειες, χωρίς παράλληλες εξαρτήσεις.
Η δημόσια συζήτηση δεν μπορεί να περιορίζεται σε ευχές περί «ανεκτικότητας» όταν λείπει η βασική προϋπόθεση της ανεκτικότητας η ισονομία.
Δεν είμαστε βέβαια υπέρ των πρόσφατων αυξήσεων στις αποδοχές των Μητροπολιτών.
Όχι επειδή τίθεται θέμα θρησκευτικής αντιπαράθεσης, αλλά επειδή τίθεται θέμα κοινωνικής δικαιοσύνης και δημοσιονομικής λογικής.
Σε μια χώρα που δοκιμάζεται οικονομικά, καμία κατηγορία μισθοδοσίας που συνδέεται με το Δημόσιο δεν μπορεί να λειτουργεί εκτός ενιαίου πλαισίου ελέγχου και αναλογικότητας.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει ιστορικό και κοινωνικό ρόλο στον ελληνικό χώρο, κάτι που δεν διαγράφεται ούτε υποτιμάται. Όμως η ιστορικότητα δεν μπορεί να μετατρέπεται σε οικονομική εξαίρεση.Το ίδιο ισχύει για κάθε θρησκευτικό θεσμό σε ένα κράτος δικαίου δεν υπάρχουν προνομιούχες ζώνες και θεσμικά “άβατα”.
Υπάρχει μόνο ένας απαράβατος κανόνας που δυστυχώς δεν εφαρμόζεται.
Ό,τι πληρώνει ο πολίτης, θα έπρεπε να το ελέγχει ο πολίτης και ό,τι δεν αντέχει έλεγχο, δεν αντέχει και δημοκρατία.
Αναρτήσεις
