Όσοι ασχολούνται με τον Εμφύλιο κε των συμμοριτοπόλεμο των κομμουνιστών γνωρίζουν το «σχέδιο Λίμνες» που εγκρίθηκε από την 3η ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, στις 11-12 Σεπτεμβρίου 1947.
Σύμφωνα με το σχέδιο αυτό ο ΔΣΕ θα τριπλασίαζε τη δύναμή του ως την άνοιξη του 1948 και θα επιδίωκε τη δημιουργία «κομμουνιστικής Ελλάδας» σε Μακεδονία – Θράκη, συμπεριλαμβανομένης της Θεσσαλονίκης. Αξίζει να δούμε ποιες ήταν οι δυνάμεις του ΣΔΕ το Σεπτέμβριο του 1947:
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
Α. Εμψυχο υλικό
α. Γενική δύναμη στη χώρα: 24.000 μαχητές από τους οποίους παρατακτοί 18.000.
β. Περιοχή Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας: 10.500 μαχητές από τους οποίους παρατακτοί 8.000.
γ. Περιοχές Μακεδονίας – Ηπείρου – Θράκης μαζί: 15.000 μαχητές από τους οποίους παρατακτοί 11.000.
Συσχετισμός δυνάμεων γενικά 1:3 σε όφελος του εχθρού.
Β. Μέσα
α. Οπλισμός πεζικού: Οπλα – αυτόματα – οπλοπολυβόλα διαφόρων τύπων με πολλές ελλείψεις στην Κεντρική και Δυτική Μακεδονία, Ηπειρο και Θράκη και με σοβαρές ελλείψεις στη Θεσσαλία, Ρούμελη (Κεντρική Ελλάδα) και Πελοπόννησο. Ολμοι από 1 – 2 κατά τάγμα στη Μακεδονία, Ηπειρο και Θράκη και από 1/2 – 1 στη Θεσσαλία, Ρούμελη και Πελοπόννησο.
β. Πυροβολικό: Συνολικά 5 πυροβόλα.
γ. Εκρηκτικό υλικό: Μηδαμινές ποσότητες στη Μακεδονία – Ηπειρο και Θράκη και εντελώς καθόλου στη Θεσσαλία – Ρούμελη – Πελοπόννησο.
δ. Μηχανοκίνητα: Δεν υπάρχουν.
ε. Διαβιβάσεις: Από ένα ασύρματο κατά Αρχηγείο Περιοχής και στην πλειοψηφία των περιφερειακών Αρχηγείων. Δεν υπάρχουν καθόλου στα τάγματα.
στ. Μεταφορικά μέσα: Εντελώς ανεπαρκή για τις υπάρχουσες ανάγκες.
ζ. Επιμελητεία: Οχι καλά οργανωμένη και με πηγές πολύ φτωχές σε σύγκριση με τις ανάγκες.
Αυτά ήταν σε γενικές γραμμές τα αποτελέσματα που είχαν προκύψει από τη Λευκή Τρομοκρατία καταδιωκόμενοι, από τα μέλη του ΕΛΑΣ και του ΚΚΕ που είχαν καταφύγει στις γειτονικές χώρες (Μπούλκες) και από την εθελοντική, σε μεγάλο βαθμό, στρατολόγηση.
Είναι προφανές ότι ήταν απολύτως ανεπαρκής η τότε δύναμη του ΔΣΕ, σε σχέση με τους στόχους που καθόριζε το «σχέδιο Λίμνες». Σε τραγική κατάσταση βρισκόταν ο εξοπλισμός και η διαθέσιμη δύναμη πυρός. Η ηγεσία του ΚΚΕ βασίστηκε αποκλειστικά στη συγκρατημένη υπόσχεση του Στάλιν και την ενθουσιώδη του Τίτο, για βοήθεια σε όλους τους τομείς – πλην της στρατολογίας.
Με την ασφάλεια της «εκ των υστέρων γνώσης» εύκολα επιβεβαιώνει κανείς ότι οι στόχοι του «σχεδίου Λίμνες» ήταν περισσότερο ονειροφαντασίες παρά ρεαλιστική προοπτική. Ωστόσο, από το φθινόπωρο του 1947 και μετά ο ΔΣΕ γνώρισε μια σημαντική ανάπτυξη, ανεπαρκή μεν, εντυπωσιακή δε. Κι αν αυτή ήταν αναμενόμενη σε Ήπειρο – Μεκαδονία – Θράκη, επειδή τα σύνορα ήταν δίπλα, παραμένει αξιοσημείωτη (και κατ΄αρχήν ανεξήγητη) σε δύο άλλες περιοχές: στη Ρούμελη και στην Πελοπόννησο, στις οποίες δημιουργήθηκαν «μεραρχίες» με αξιοσημείωτη δράση και όχι ασήμαντες επιτυχίες, κυριολεκτικά εκ του μηδενός και χωρίς να δεχτούν βοήθεια «απέξω».
Ειδικά στην Πελοπόννησο ο ΔΣΕ άργησε να σχηματίσει άξιες λόγου μονάδες, αλλά όταν το πέτυχε αυτές αποδείχτηκαν εξαιρετικά αξιόμαχες και αιμοβόρες.
Ο εξοπλισμός, η επιμελητεία κλπ προέρχονταν αποκλειστικά από τοπικές πηγές. Αυτό που φρέναρε την αποτελεσματικότητα του ΔΣΕ Πελοποννήσου (πριν την άφιξη του Τσακαλώτου) ήταν αποκλειστικά η έλλειψη πυρομαχικών και, γενικότερα, η προβληματική δύναμη πυρός.
Παραπλήσιες εξελίξεις υπήρξαν στη Σάμο και την Κρήτη.
Αυτό μας δείχνει ότι αν και το «σχέδιο Λίμνες» ήταν εξαρχής καταδικασμένο σε αποτυχία, οι συνοδές προϋποθέσεις του λειτούργησαν σε κάποιο βαθμό. Αυτές ήταν:
Η ημιεπίσημη αλλά σαφής εξαγγελία προθέσεων από την ΕΣΣΔ και τη Γιουγκοσλαβία ότι θα υποστήριζαν εμπράκτως, με υλική και πολιτική βοήθεια τον ΔΣΕ, και
Η αναγγελία δημιουργίας της ΠΔΚ Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης κομμουνιστών.
🌈Πώς σε κάθε εγκλημα του οι κομμουνιστές κολλάνε τη λέξη δημοκρατία δεν μπορούμε να το καταλάβουμε ακόμα...
Η τρίτη προϋπόθεση ανάπτυξης του ΔΣΕ είχε να κάνει με τη σταθερή απόφαση της κυβέρνησης της Αθήνας, ουσιαστικά των Αμερικανών, ότι πρώτα θα ερχόταν η νίκη (η ολοκληρωτική συντριβή της ανταρσίας) και μετά η ειρήνευση «με επιείκεια» Η προϋπόθεση αυτή λειτούργησε μονάχα εν μέρει, γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των μελών (εν ενεργεία ή τέως) του ΚΚΕ και των συμπαθούντων είχαν προ πολλού καταλήξει ότι η μάχη έχει ήδη κριθεί (μετά τον Δεκέμβρη) και προτίμησαν, με στεναχώρια αλλά μαζικά, να πάνε στη Μακρόνησο ή στις φυλακές αντί να πυκνώσουν τις γραμμές του ΔΣΕ.
Ωστόσο, αυτά που «πέτυχε» ο ΔΣΕ από την εποχή των «Λιμνών» ως το τέλος του δεν παύουν να είναι εντυπωσιακά, με την έννοια ότι πραγματοποιήθηκαν χάρις σε μια σημαντική (ίσως: πρωτοφανή και καθ’ υπερβολήν) υπερένταση των προσπαθειών λίγων χιλιάδων στελεχών και αφοσιωμένων μαχητών.
Μιας σχετικά μικρής μειοψηφίας δηλαδή ανάμεσα στις εκατό περίπου χιλιάδες μαχητές, άντρες και γυναίκες, που πέρασαν από τον ΔΣΕ, θέλοντας ή μη θέλοντας. Πηγή Greekcivilwarwirdpresd com
Αναρτήσεις
