Η χαοτική πραγματικότητα του κομματικού συστήματος.
Τρία κόμματα, Τρεις μονομάχοι, μία πολιτική: Το θέατρο της κατάντιας.
Χρειάζονται ο ένας τον άλλον. Όχι ως πολιτικούς αντιπάλους, αλλά ως καθρέφτες της δικής τους ανύπαρκτης πολιτικής ταυτότητας.
Τσακώνονται με πάθος για το ποιος θα οδηγήσει την χώρα, ενώ δεν αναφέρουν ποτέ για το ποιος αποφάσισε τη διαδρομή.
Το κομματικό σύστημα χρειάζεται να κατασκευάζει εχθρούς για να κρύψει την πλήρη συνεργασία του.
Και οι τρεις, έχουν ανάγκη από το ίδιο πράγμα: Να μη γίνει ο ψηφοφόρος απαιτητικός ώστε να ρωτήσει... τι ακριβώς συμβαίνει όταν αλλάζουν τα κόμματα τους την κυβέρνηση;
Δεν αντιλαμβάνονται αυτοί οι κομματικοί παρτάκηδες, ότι στο τέλος ο λογαριασμός θα μοιραστεί σε όλους;
Το τρομακτικότερο όμως έχει να κάνει με την υφιστάμενη κομματική μονοκρατορία, η οποία για να προστατέψει τις καραμπινάτες παρανομίες της σε όλες τις εκφάνσεις υπερβαίνει ανερυθρίαστα ακόμη και όλες τις κόκκινες γραμμές του Συντάγματος.
Η αρρωστημένη και απολύτως αλαζονική νοοτροπία του περιβόητου κομματικού κράτους έχει διαπεράσει και συνάμα έχει εμποτίσει ακόμη και τις τοπικές αυτοδιοικήσεις καταλαμβάνοντας τις καρέκλες από κομματικούς δημάρχους της πλάκας.
Όλοι αυτοί οι κυβερνώντες οι οποίοι συνθέτουν ένα ενιαίο πολιτικό τσίρκο, έχουν παγιώσει την ψευδαίσθηση πως η Ελλάδα τους ανήκει, γι' αυτό έχουν τη νοοτροπία του σκληρού μεγαλοτσιφλικά που δεν υπολογίζει τίποτα.
Αναρτήσεις
